Πτολεμαίος Eυεργέτης (ή Kακεργέτης)
| Πτολεμαίος Eυεργέτης (ή Kακεργέτης) Συγγραφέας: |
| Από τα ατελή ποιήματα του Καβάφη. Γραμμένο το 1922. |
- Το ποίημά του σχετιζόμενον
- με τα αισθήματα που θα επροκάλεσ’ εν Ελλάδι
- η εκστρατεία του Αγησιλάου ανέγνωσεν ο ποιητής.
- Παχύτατος, νωθρός ο Πτολεμαίος
- Φύσκων, κι απ’ την πολυφαγία νυσταλέος
- επαρατήρησε, «Σοφέ, ποιητή
- οι στίχοι σου είναι κάπως υπερβολικοί. –
- Και τα ρηθέντα για τους Έλληνας ιστορικώς ακροσφαλή».
- «Ένδοξε Πτολεμαίε, αυτά είν’ επουσιώδη».
- «Επουσιώδη, πώς; Εκφράζεσαι ρητώς
- “Η υπερηφάνεια των Ελλήνων … εξηγέρθη
- η αγνή φιλοπατρία… Η ακάθεκτος ορμή
- προς τον ηρωισμό εφάνη των Ελλήνων”».
- «Ένδοξε Πτολεμαίε οι Έλληνες αυτοί,
- είν’ Έλληνες της Τέχνης, συνθηματικοί‧
- υποχρεωμένοι να αισθανθούν ως εγώ».
- Εσκανδαλίσθη ο Πτολεμαίος κι απεφάνθη
- «Οι Αλεξανδρινοί είν’ ανιάτως ελαφροί».
- Ο ποιητής: «Ένδοξε Πτολεμαίε
- των Αλεξανδρινών ο Πρώτος είσαι συ».
- «Μέχρι τινός» υπέλαβεν ο Πτολεμαίος «μέχρι τινός».
- Είμαι και Μακεδών το γένος αμιγής τελείως. –
- Α μέγα έθνος μακεδονικόν, σοφέ ποιητή,
- πλήρες και δράσεως και σωφροσύνης!»
- Κι απ’ την πολυσαρκίαν βαρύς ως λίθος,
- κι απ’ την πολυφαγίαν υπναλέος
- ο Μακεδών ο ακραιφνέστατος
- μόλις κρατούσεν ανοικτά τα μάτια του.