Ο καντηλαναφτης του ουρανου

Από Βικιθήκη
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση


                                      Ο καντηλαναφτης του ουρανου
                                        Γιαννης Ψυχαρης
       Μια φορα κι ενα καιρο,ηταν ενα καλο αγορακι,που ητανε πολυ δυστυχισμενο.Να,ολο πεινουσε κι ολο κρυωνε.Οι γονιοι του δεν το αγαπουσανε και ποτε τους δεν του λεγανε κανενα λογο γλυκο.Ψυχη δε φροντιζε για τ'αγορακι,για το τι εκανε,μητε για το τι σκεψουλες του περνουσανε απο το μυαλουδακι του.Συχνα το μαλωνανε αδικα κι αυτο απορουσε.Η οχτωχρονιατικη καρδουλα του,παντα σα στενοχωρημενη,διχως να ξερη γιατι,παρηγορια μαλιστα καμια δεν ειχε το καημενο,επειδη δεν μπορουσε κανε να παη ο νους του στα μελλουμενα,σαν παιδακι ανηξερο που ητανε.Υπαρχουνε πολλα παιδια σαν το δικο μας αξιολυπητα.Μα του δικου μας του ετυχε κατι που πρεπει να το μολογησουμε,συχνα δεν τυχαινει.Τ'ονομα του Καισαρας.Μια μερα,προς το δειλι,που ξεψυχουσε ο ηλιος,χινοπωριανος,ο Καισαρας καθισε μια στιγμη στα σκαλοπατια της οξωπορτας του σπιτιου.Οι γονιοι του__αχ! δεν ηθελα να πω και η μανα του__ τον ειχανε διωξει απο μεσα.Ο Καισαρας το βρηκε πολυ αδικο κι εκλαιγε η ψυχιτσα του η τσαλαπατημενη που δεν μπορουσε ν'αντεξη σε τοσους παιδιαστικους καημους.Ηρθε αξαφνα ενας ανθρωπος και καθισε αντικρυ του λαμπροντυμενος,ματακια μου ομορφος-ομορφος.Νομισε ο Καισαρας πως εβλεπε αγγελο.Εμεις παλι,αν κρινουμε απ'οσα εκαμε κατοπι,θαρρουμε πως ητανε κανενας αγαθος γερος,που μπορουσε πολλα.
       Μεγαλη εντυπωση εδωσε του Καισαρα ενα μακυ μκρυ ραβδι που κρατουσε,και που στην ακρη του,εκει απανω-απανω ισια  μ ετ'αστερια,ειχε ενα κοκκινο φαναρακι.Το φαναρακι λες κι αγγιζε τον ουρανο,Παρατηρησα ακομη τα ματια του αγαθου γερου,που το φως του ελαμπε και ζεσταινε συναμα.
   ___Παιδακι μου,του λεει,φαινεσαι δυστυχισμενο και σε βλεπω που κλαις.Ωστοσο το ξερω.Καισαρακι μου,πως εισαι καλο και κολοσυνειδητο παιδι.Πολυ σε λυπουμαι κι ομως δεν μπορω να σε βοηθησω.Ρουχα να σου δωσω δεν εχω.Αδυνατο κιολας να σε παρω μαζι μου,μακριαθε απο τους κακους σου γονιους.Θα το καταλαβης αμεσως,γιατι δεν αδειαζω.Εγω ειμαι ο καντηλαναφτης τ' ουρανου.Τους ηλιους ολους,επειδη δεν υπαρχει μοναχα ο δικος μας,εγω τους αναφτω.Εγω,καθε βραδυ τρεχω δωθε κειθε στους ουρανους,για να λαμπουνε τ'αστερια και το πρωι,δεν το φανταζεσαι τι δουλεια εχω με τον ηλιο μας,ωσπου να τον αναψω.Βεβαια πως ειν'ωραιο το επαγγελμα μου.Μα συχνα κανεις αγναντευει πραματα λυπητερα,επειδη εννοεις πως περπατω στους διαφορους πλανητες μεσα,οταν ειναι αναμμενοι,και σε ολους υπαρχουνε σαν και σενα δυτυχισμενοι.
    __Αχ!καλε μου κυριε καντηλαναφτη τ'ουρανου, παρτε με.παρτε με μαζι σας.ψιθυρισε το αγορι,σα να μιλουσε μεσα σε ονειρο.
   
___Δε γινεται! του αποκρινεται ο γερος.Με τα χιλια τα τρεξιματα μου ανω κατω,να παρω μαζι μου κι ενα παιδι!Αδυνατο!Καημενο,θα φοβομουν μηπως και σ'αφησω αξαφνα σε καμια γωνια της απερντωσιας.Για να σε παρηγορησω,θα σου καμω ενα χαρισμα.Μου τυχαινει καποτες,ανφτοντας τ'αστερια,να σπασω με το ραβδι μου κανενα κομματακι απο τους αριφνητους ,αξεδιακριτους ελαχιστους κοσμους που βρισκονται αναμεσα μας και των αστεριων,αναμεσα των αστεριων και του απομακρου μερους οπου λαμπουνε οι συναστεριες.Ειναι τοσοι κοσμοι εκει απανω.Δεν πειραζει σα σπασω ενα δυο τιποτενιους.Κανενας κιολας δεν το βλεπει.Τα κομματακια ομως τα βαζω στην τσεπη μου μανι μανι και τα φυλαγω.Θα σου χαρισω ενα.
  Και λεγοντας τετοια λογια ο καντηλαναφτης τ'ουρανου δινει στον Καισαρα ενα κομματακι κρουσταλλενιο,που εβγαζε ασυνηθιστο,αταιριαστο,ανειδωτο,φως. Κι ο καλος γερος εγνεψε φιλικα του παιδιου,κι απομακρυνθηκε με αρμονικο,ρυθμικο βημα κι αλαφρο.
  Εμνησκε σαστισμενο το παιδι στη θεση οπου τ'αφησε ο καντηλαναφτης τ'ουρανου.Τωρα ομως απεραντη,ουρανια αρα του απογεμιζε την καρδια.Ειχε βαλει στον κορφο του το κομματακι το πολυτιμο.Μανιζε παντα ο ανεμος οξω και φυσουσε μεσα στα τρυπημενα,στα κουρελιασμενα του ρουχα.Το σπιτι παντα σφαλιστο.Μαυρη παντα η υυχτα ολογυρα του.Μ ατου φαινοταν πως μονομιας μεγαλωνε,μεγαλωνε το μυαλο του,πως μεσα τρεχανε,πηδουσανε ιδεες σαν τα κοτοπουλα στην αυλιτσα.Και κ α τ α λ α β ε.Καταλαβε κι ενιωσε αμεσως πως ηταν ευτυχισμενος.Καταλαβε τοντις πως ειναι η ζωη μακρινη,πως ο κοσμος καλος ειναι οσο και κακος,πως οι καημοι του θαχουνε κι ενα τελος.Καταλαβε ακομα πιο πολυ πως  σαν ηηλιος καινουργιος,στα σωθικα του ανατελνε  ψυχη που δεν τη γνωριζε ως τα τοτες,πως απο δω κι ομπρος θα πιαση ολα ολα να τ΄'αγαπα,ολα θα   θελει να τα φιληση,απο το λουλουδο του καμπου ισια με τα θαματα τ'ουρανου.Ειχε πια στα στηθια του τον εσωψυχο τον ηλιο,το μεγαλυτερο τ'αγαθο που μπορει ο ανθρωπος να παρη απο το μυστικο χερι της Μοιρας.Και τοντις ο μικρος Καισαρα εγινε κατοπιν μεγαλος ποιητης._