Οι Περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς/Η Περιπέτεια του Ευγενή Εργένη

Από Βικιθήκη
Μετάβαση στην πλοήγηση Πήδηση στην αναζήτηση
Οι Περιπέτειες του Σέρλοκ Χολμς
Συγγραφέας:
Μεταφραστής: Αριστείδης Γεωργούτσος
Η Περιπέτεια του Ευγενή Εργένη


Ο γάμος του Λόρδου Σαιντ Σάιμον, και η αλλόκοτη λήξη του, έχουν προ πολλού πάψει να αποτελούν θέμα ενδιαφέροντος σε εκείνους τους ανώτερους κύκλους στους οποίους ο ατυχής γαμπρός κινείται. Φρέσκα σκάνδαλα το έχουν βάλει στο περιθώριο, και οι περισσότερο πικάντικες λεπτομέρειες τους έχουν πάρει τα κουτσομπολιά μακριά από το τεσσάρων ετών δράμα. Όπως έχω λόγο να πιστεύω, ωστόσο, πως τα πλήρη γεγονότα δεν αποκαλύφτηκαν ποτέ στο ευρύτερο κοινό, και καθώς ο φίλος μου ο Σέρλοκ Χολμς έχει σημαντικό μερίδιο επί της επίλυσης του ζητήματος, νοιώθω πως κανένα εκ των απομνημονευμάτων του δε θα είναι πλήρες δίχως μια μικρή καταγραφή αυτού του αξιοσημείωτου επεισοδίου.

Ήταν μερικές εβδομάδες πριν από το δικό μου γάμο, κατά την περίοδο που μοιραζόμουν ακόμη το διαμέρισμα με τον Χολμς στην οδό Μπέϊκερ, που επέστρεψε από έναν απογευματινό περίπατο για να βρει ένα γράμμα επί του τραπεζιού να τον περιμένει. Είχα παραμείνει μέσα όλη μέρα, επειδή ο καιρός είχε πάρει άσχημη τροπή προς τη βροχή, με δυνατούς φθινοπωρινούς ανέμους και η σφαίρα των Τζεζάϊλ την οποία είχα φέρει πίσω σε ένα από τα χέρια μου ως ενθύμιο της Αφγανικής εκστρατείας μου παλλόταν με μια μουντή επιμονή. Με το σώμα μου σε μια πολυθρόνα και τα πόδια μου σε μια άλλη, είχα περικυκλωθεί από ένα σύννεφο εφημερίδων ώσπου τελικά, κορεσμένος από τα νέα της ημέρας, τις πέταξα στην άκρη και κειτόμουν άτονος, παρακολουθώντας το πελώριο οικόσημο και το μονόγραμμα επί του φακέλου πάνω το τραπέζι και αναρωτιόμουν νωχελικά ποιος μπορεί να ήταν ο ευγενής επιστολογράφος του φίλου μου.

«Εδώ έχει μια ιδιαιτέρως μοδάτη επιστολή,» σχολίασα καθώς μπήκε. «Τα πρωινά σου γράμματα, αν θυμάμαι σωστά, προέρχονταν από έναν ιχθυέμπορο και έναν παρατηρητή παλιρροιών.»

«Ναι, η αλληλογραφία μου έχει σίγουρα τη χάρη της ποικιλίας,» απάντησε, χαμογελώντας, «και τα ταπεινότερα είναι συνήθως τα πλέον ενδιαφέροντα. Αυτό δείχνει σα μια από εκείνες τις ανεπιθύμητες κοινωνικές προσκλήσεις που αναγκάζουν έναν άνθρωπο είτε να πλήξει είτε να πει ψέματα.»

Nobl-01.jpg

Έσπασε τη σφραγίδα και έριξε μια ματιά στα περιεχόμενα.

«Ω, κοίτα να δεις, ίσως αποδειχθεί να πρόκειται για κάτι ενδιαφέρον, τελικά.»

«Όχι κοινωνική, λοιπόν;»

«Όχι, σαφώς επαγγελματική.»

«Και από έναν ευγενή πελάτη;»

«Έναν από τους ανώτερους στην Αγγλία.»

«Αγαπητέ μου φίλε. Σε συγχαίρω.»

«Σε διαβεβαιώνω, Γουώτσον, δίχως προσποιήσεις, πως η θέση του πελάτη μου αποτελεί ζήτημα ήσσονος σημασίας για μένα από όσο το ενδιαφέρον της υπόθεσης του. Είναι απλώς πιθανό, ωστόσο, πως κι αυτό επίσης ενδέχεται να μην πάσχει σε αυτή την καινούργια έρευνα. Διαβάζεις τις εφημερίδες επιμελώς προσφάτως, έτσι δεν είναι;»

«Έτσι φαίνεται,» είπα μελαγχολικά, δείχνοντας τον πελώριο σωρό στη γωνία. «Δεν έχω κάτι άλλο να κάνω.»

«Είναι ευτυχές, γιατί ίσως να είσαι σε θέση να με ενημερώσεις. Δε διαβάζω τίποτα παρεκτός των ποινικών νέων και της στήλης των προσωπικών αγγελιών. Η τελευταία είναι πάντοτε ενημερωτική. Ωστόσο αν έχεις παρακολουθήσει τα πρόσφατα γεγονότα από τόσο κοντά θα πρέπει να έχεις διαβάσει σχετικά με το Λόρδο Σαιντ Σάιμον και το γάμο του;»

«Ω, ναι, με το βαθύτερο ενδιαφέρον.»

«Καλό αυτό. Το γράμμα το οποίο κρατάω στο χέρι μου είναι από το Λόρδο Σαιντ Σάιμον. Θα σου το διαβάσω, και σε αντάλλαγμα θα μου παραδώσεις εκείνες τις εφημερίδες και θα με αφήσεις να πάρω ότι έχει σχέση με το ζήτημα. Αυτά είναι όσα λέει:


«’ΑΓΑΠΗΤΕ ΜΟΥ ΚΥΡΙΕ ΣΕΡΛΟΚ ΧΟΛΜΣ:
Ο Λόρδος Μπάκγουώτερ μου αναφέρει πως επιτρέπεται να εναποθέσω την ανεπιφύλακτη εμπιστοσύνη μου επί της κρίσης και της διακριτικότητας σας. Αποφάσισα, επομένως, να σας επισκεφθώ και να σας συμβουλευθώ αναφορικά με το εξαιρετικά επώδυνο γεγονός το οποίο προέκυψε σε σχέση με το γάμο μου. Ο Κύριος Λεστρέιντ, της Σκότλαντ Γιάρντ, ενεργεί ήδη επί του ζητήματος, εντούτοις με διαβεβαιώνει πως δε φέρνει ουδεμία αντίρρηση στη συνεργασία σας, και πως ακόμη θεωρεί ότι ίσως να αποτελέσει κάποια βοήθεια. Θα σας επισκεφθώ στις τέσσερις το απόγευμα, και, αν έχετε κάποια άλλη υποχρέωση εκείνη την ώρα, ελπίζω πως θα την αναβάλλετε, καθώς το ζήτημα είναι υψίστης σημασίας.
Μετά τιμής, ειλικρινά, ΣΑΙΝΤ. ΣΑΙΜΟΝ.’»


«Έχει σημανθεί από τα Μέγαρα Γκρόσβενορ, γραφθεί με πένα φτερού, και ο ευγενής λόρδος είχε την ατυχία να μουτζουρωθεί επί της εξωτερικής πλευράς του μικρού του δακτύλου,» παρατήρησε ο Χολμς καθώς δίπλωσε την επιστολή.

«Λέει τέσσερις. Είναι τρεις τώρα. Θα είναι εδώ σε μια ώρα.»

«Τότε έχω μόλις χρόνο, με τη συνδρομή σου, να ενημερωθώ επί του θέματος. Γύρνα αυτές τις εφημερίδες και διευθέτησε τα αποσπάσματα κατά τη χρονολογική τους σειρά, καθώς θα ρίχνω μια ματιά σχετικά με το ποιόν του πελάτη μας.» Επέλεξε τον τόμο με το κόκκινο εξώφυλλο από την σειρά των βιβλίων αναφοράς πλάι στο γείσωμα. «Ορίστε εδώ είναι,» είπε, καθώς κάθισε κάτω και το άνοιξε πάνω στο γόνατο του. «Λόρδος Ρόμπερτ Γουόλσινχαμ ντε Βέρ Σαιντ Σάιμον, δεύτερος γιος του Δούκα του Μπάλμοραλ. Χμ! Θυρεός: Κυανός, τρεις εχίνοι κατακόρυφα πάνω επί μαύρου[1]. Γεννηθείς το 1846. Είναι σαράντα ενός ετών, το οποίο δηλώνει ωριμότητα για γάμο. Διετέλεσε υφυπουργός επί των αποικιών σε κάποια εκ των τελευταίων κυβερνήσεων. Ο Δούκας, ο πατέρας του, διετέλεσε κάποτε Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων. Κληρονομούν το γένος των Πλαντάτζενετ από πατρική καταγωγή, και των Τυδώρ από τη μητρική. Μάλιστα! Λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα το ενημερωτικό σε όλα αυτά. Νομίζω πως πρέπει να στραφώ σε εσένα Γουώτσον, για κάτι περισσότερο βάσιμο.»

«Συνάντησα ελάχιστη δυσκολία στην ανεύρεση αυτού που ήθελα,» είπα, «διότι τα γεγονότα είναι αρκετά πρόσφατα, και το ζήτημα μου φάνηκε αξιοπρόσεκτο. Φοβήθηκα να σου τα αναφέρω, ωστόσο, καθώς γνώριζα πως είχες μια έρευνα ανά χείρας και πως απεχθάνεσαι την ανεπιθύμητη παρουσία άλλων θεμάτων.»

«Ω, εννοείς το προβληματάκι της σκευάμαξας επίπλων της πλατείας Γκρόβεσνορ. Έχει ξεκαθαρίσει πλήρως πλέον — μολονότι, όντως, ήταν προφανές από την πρώτη στιγμή. Σε παρακαλώ δώσε μου τα αποτελέσματα των επιλογών σου από τις εφημερίδες.»

«Εδώ είναι η πρώτη ανακοίνωση την οποία μπορώ να βρω. Είναι στην προσωπική στήλη της Morning Post, και χρονολογείται, όπως βλέπεις, μερικές εβδομάδες νωρίτερα: ‘Ένας γάμος έχει κανονιστεί,’ λέει, ‘και, αν οι φήμες αληθεύουν, θα λάβει συντόμως χώρα, μεταξύ του Λόρδου Ρόμπερτ Σαιντ Σάιμον, δεύτερου γιου του Δούκα του Μπαλμοράλ, και της Δεσποινίδος Χάτι Ντόραν, της μοναχοκόρης του Κυρίου Αλοΰσιους Ντόραν, εκ του Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας των Η.Π.Α.,’ Αυτό είναι όλο.»

«Λακωνικό και επί του θέματος,» σχολίασε ο Χολμς, απλώνοντας τα μακριά, λεπτά του πόδια προς τη φωτιά.

«Υπάρχει μια παράγραφος που προσθέτει λεπτομέρειες σε μια από τις κοσμικές εφημερίδες της ίδιας εβδομάδας. Α, ορίστε: ‘Σύντομα θα υπάρξει ανάγκη προστασίας στην αγορά των γάμων, γιατί η παρούσα αρχή ελεύθερης διακίνησης εμφανίζεται να καταφέρεται ενάντια στο εγχώριο προϊόν μας. Η μια κατόπιν της άλλης, η διαχείριση των ευγενών οίκων της Μεγάλης Βρετανίας περνά στα χέρια των καλών μας εξαδέλφων από την αντικρινή μεριά του Ατλαντικού. Μια σημαντική προσθήκη πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της περασμένης εβδομάδος στη λίστα των επάθλων τα οποία κατακτήθηκαν από τις χαριτωμένες εισβολείς. Ο Λόρδος Σαιντ Σάιμον, ο οποίος παρουσιαζόταν για άνω της εικοσαετίας ανθεκτικός ενάντια στα βέλη του μικρού θεού, ανακοίνωσε κατηγορηματικά τον επικείμενο γάμο του με τη Δεσποινίδα Χάτι Ντόραν, τη γοητευτική κόρη ενός Καλιφορνέζου εκατομμυριούχου. Η δεσποινίδα Ντόραν, της οποίας η αέρινη σιλουέτα και το εντυπωσιακό πρόσωπο προσέλκυσαν τόση προσοχή κατά τις εορταστικές εκδηλώσεις του Οίκου των Γουέστμπερι, είναι μοναχοπαίδι, και επί του παρόντος αναφέρεται πως η προίκα της θα ανέρχεται σημαντικά άνω των έξι ψηφίων, με προσδοκίες για το μέλλον. Καθώς αποτελεί κοινό μυστικό πως ο Δούκας του Μπαλμοράλ υποχρεώθηκε να πουλήσει τους πίνακες του εντός του περασμένου έτους, και καθώς ο Λόρδος Σαιντ Σάιμον δεν έχει προσωπική του περιουσία εκτός της μικρής έκτασης του Μπίρτσμουρ, είναι πρόδηλο πως η Καλιφορνέζα κληρονόμος δεν είναι η μόνη ωφελημένη από μια συμμαχία η οποία θα της δώσει την δυνατότητα να πραγματοποιήσει την άνετη και συνήθη μετάβαση από Δημοκρατική κυρία σε Βρετανίδα ευγενή.’»

«Τίποτα άλλο;» ρώτησε ο Χολμς, με ένα χασμουρητό.

«Ω, ναι· πολλά. Κατόπιν υπάρχει μια ακόμη ανακοίνωση στην Morning Post για να αναφερθεί πως ο γάμος θα είναι εντελώς διακριτικός, και θα τελεσθεί στον Άγιο Γεώργιο, στην Πλατεία Χάνοβερ, πως μόνο μισή ντουζίνα στενών φίλων θα προσκληθούν, και πως οι παρευρισκόμενοι θα επιστρέψουν στην επιπλωμένη κατοικία στην Πύλη Λάνκαστερ η οποία έχει κλειστεί από τον Κύριο Αλοΰσιους Ντόραν. Δυο μέρες αργότερα —δηλαδή, την προηγούμενη Τετάρτη— υπάρχει μια σύντομη ανακοίνωση πως ο γάμος έλαβε χώρα, και πως ο μήνας του μέλιτος θα περαστεί στην κατοικία του Λόρδου Μπακγουώτερ, πλησίον του Πητερσφηλντ. Αυτές είναι όλες οι αναφορές που εμφανίστηκαν πριν την εξαφάνιση της νύφης.»

«Πριν τι;» ρώτησε ο Χολμς με ένα ξάφνιασμα.

«Την εξαφάνιση της κυρίας.»

«Πότε χάθηκε, δηλαδή;»

«Κατά το γαμήλιο γεύμα.»

«Αλήθεια. Είναι περισσότερο ενδιαφέρον από όσο υποσχόταν να είναι· αρκετά δραματικό στην πραγματικότητα.»

«Ναι· μου έκανε εντύπωση όντας κομμάτι εκτός του συνηθισμένου.»

«Συχνά εξαφανίζονται πριν την τελετή, και περιστασιακά κατά τη διάρκεια του μήνα του μέλιτος· όμως αδυνατώ να θυμηθώ κάτι τόσο άμεσο όπως αυτό. Σε παρακαλώ δώσε μου τις λεπτομέρειες.»

«Σε προειδοποιώ πως είναι υπερβολικά ελλιπείς.»

«Ίσως καταφέρουμε να το διορθώσουμε.»

«Τέτοια όπως είναι η φύση τους, παρατίθενται σε ένα μοναδικό άρθρο μιας χθεσινής πρωινής εφημερίδας, το οποίο θα σου διαβάσω. Έχει τον τίτλο, ‘Ιδιάζουσα Εξαφάνιση σε Αριστοκρατικό Γάμο’:

«’Η οικογένεια του Λόρδου Ρόμπερτ Σαιντ Σάιμον έχει βυθιστεί στη βαθύτερη αναστάτωση εκ των παράξενων και επώδυνων επεισοδίων τα οποία έλαβαν χώρα σε σχέση με το γάμο του. Η τελετή, όπως συντόμως ανακοινώθηκε στις χθεσινές εφημερίδες, συνέβη το προηγούμενο πρωί· όμως μόλις τώρα κατέστη δυνατόν να επιβεβαιώσουμε τις περίεργες φήμες οι οποίες κυκλοφορούσαν τόσο επίμονα τριγύρω. Παρά τις απόπειρες των φίλων να αποσιωπήσουν το ζήτημα, τόση μεγάλη δημόσια προσοχή έχει πλέον προσελκυσθεί έπ’ αυτού ώστε ουδέν καλό δε θα εξυπηρετηθεί αν υποκριθούμε πως αγνοούμε ό,τι αποτελεί κοινό ζήτημα για διάλογο.’»

Nobl-02.jpg

«’Η τελετή, η οποία τελέσθηκε στον Άγιο Γεώργιο, στην Πλατεία Χάνοβερ, υπήρξε ιδιαιτέρως διακριτική, με κανένα παριστάμενο πέραν του πατρός της νύφης, Κυρίου Αλοΰσιους Ντόραν, της Δούκισσας του Μπαλμοράλ, του Λόρδου Μπακγουώτερ, του Λόρδου Γιούστας, και της Λαίδης Κλάρα Σαιντ Σάιμον (του νεώτερου αδελφού και αδελφής του γαμπρού), και της Λαίδης Αλίσια Γουίτινγκτον. Όλοι οι παρευρισκόμενοι μετέβησαν κατόπιν στην οικία του Κυρίου Αλοΰσιους Ντόραν, στην Πύλη Λάνκαστερ, όπου το πρόγευμα είχε προετοιμαστεί. Φαίνεται πως κάποιο μικρό πρόβλημα προκλήθηκε από μια γυναίκα, το όνομα της οποίας δεν έχει επιβεβαιωθεί, που επιχείρησε να εισέλθει δια της βίας στην οικία κατόπιν της γαμήλιας δεξίωσης, ισχυριζόμενη πως είχε κάποια αξίωση επί του Λόρδου Σαιντ Σάιμον. Μόνον κατόπιν μιας οδυνηρής και παρατεταμένης σκηνής εκδιώχθηκε από τον μπάτλερ και τον τραπεζοκόμο. Η νύφη, η οποία είχε ευτυχώς εισέλθει στην οικία πριν τη δυσάρεστη διακοπή, είχε καθίσει για το γεύμα με τους υπόλοιπους όταν παραπονέθηκε για κάποια αιφνίδια αδιαθεσία και αποσύρθηκε στο δωμάτιο της. Με τη μακρά απουσία της να έχει προκαλέσει κάποιο σχόλιο, ο πατέρας πήγε να τη βρει, όμως έμαθε από την υπηρέτρια της πως είχε ανέβει στο δωμάτιο της μόνο για μια στιγμή, είχε πάρει ένα παλτό και ένα καπέλο, και είχε κατέβει βιαστικά το διάδρομο. Ένας από τους τραπεζοκόμους δήλωσε πως είχε δει τη μια κυρία να αφήνει το σπίτι ενδεδυμένη κατά τέτοιο τρόπο, όμως αρνήθηκε να δεχθεί πως επρόκειτο για την κυρία του, θεωρώντας πως βρισκόταν με τη συντροφιά της. Έχοντας βεβαιωθεί πως η κόρη του είχε εξαφανισθεί, ο Κύριος Αλοΰσιους Ντόραν, σε συμφωνία με το γαμπρό, αμέσως ήρθαν σε επικοινωνία με την αστυνομία, και εξαιρετικά δραστήριες έρευνες πραγματοποιούνται, οι οποίες πιθανόν να καταλήξουν σε μια γοργή διασάφηση της ιδιαιτέρως ιδιάζουσας υπόθεσης. Ως και κάποια περασμένη ώρα χθες τη νύχτα, ωστόσο, τίποτα δε γνωστοποιήθηκε σχετικά με το που βρίσκεται η αγνοούμενη κυρία. Υπάρχουν φήμες κάποιας άσχημης δουλειάς στο ζήτημα, και λέγεται πως η αστυνομία έχει προβεί στη σύλληψη της γυναίκας η οποία προκάλεσε την αρχική αναστάτωση, με την πεποίθηση πως, από ζήλια ή κάποιο άλλο κίνητρο, ενδέχεται να εμπλέκεται με την παράξενη εξαφάνιση της νύφης.’»

«Και αυτά είναι όλα;»

«Μόνο ένα μικρό στοιχείο σε κάποια άλλη από τις πρωινές εφημερίδες, όμως είναι αρκετά υποδηλωτικό.»

«Και αυτό είναι—»

«Πως η Δεσποινίδα Φλόρα Μίλαρ, η κυρία η οποία προκάλεσε την αναστάτωση, έχει πράγματι συλληφθεί. Όπως φαίνεται υπήρξε πρώην χορεύτρια στο Αλέγκρο, και πως γνώριζε το γαμπρό για αρκετά χρόνια. Δεν υπάρχουν περαιτέρω λεπτομέρειες, και η πλήρης υπόθεση βρίσκεται πλέον στα χέρια σου—από όσα παρατέθηκαν στο δημόσιο τύπο.»

«Και μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα υπόθεση δείχνει να είναι. Δεν θα την έχανα για τίποτα στον κόσμο. Όμως να ένα κουδούνισμα στην πόρτα, Γουώτσον, και καθώς το ρολόι το δείχνει μόλις μερικά λεπτά μετά τις τέσσερις, δεν έχω καμία αμφιβολία πως θα αποδειχθεί να πρόκειται για τον ευγενή πελάτη μας. Μη διανοηθείς να φύγεις, Γουώτσον, γιατί θα προτιμούσα αφάνταστα να έχω ένα μάρτυρα, έστω και μόνο ως μια εξασφάλιση για τη δική μου μνήμη.»

Nobl-03.jpg

«Ο Λόρδος Ρόμπερτ Σαιντ Σάιμον,» ανακοίνωσε ο πορτιέρης μας, ανοίγοντας την πόρτα. Ένας κύριος μπήκε, με ευχάριστο, καλλιεργημένο πρόσωπο, ψηλή μύτη και χλωμός, με κάτι ίσως από ανυπομονησία στο στόμα του, και με το σίγουρο, ορθάνοικτο μάτι ενός ανθρώπου του οποίου η ευχαρίστηση ήταν ανέκαθεν να προστάζει και να τον υπακούουν. Η συμπεριφορά του ήταν νευρική, και ωστόσο η γενικότερη εμφάνιση του απέπνεε μια υπερβολική εντύπωση ηλικίας, γιατί είχε μια ελαφριά εμπρόσθια κάμψη και ένα μικρό λύγισμα στα γόνατα καθώς βάδιζε. Τα μαλλιά του, επίσης, καθώς έβγαλε το καπέλο του[2], ήταν γκριζαρισμένα στα πλάγια και αραιά επί της κορυφής. Όσον αφορά το ντύσιμο του, ήταν προσεκτικό στα όρια της ματαιοδοξίας, με ψηλό κολάρο, μαύρη ρεντιγκότα, λευκό γιλέκο, κίτρινα γάντια, δερμάτινες μπότες, και ανοιχτόχρωμες γκέτες. Προχώρησε αργά μέσα στο δωμάτιο, στρέφοντας το κεφάλι του από άκρη σε άκρη, και ταλαντεύοντας στο δεξί του χέρι το κορδόνι το οποίο κρατούσε τα χρυσά γυαλιά του.

«Καλή σας ημέρα, Λόρδε Σαιντ Σάιμον,» είπε ο Χολμς, καθώς σηκώθηκε και υποκλίθηκε. «Παρακαλώ καθίστε στην πολυθρόνα. Από εδώ ο φίλος και συνεργάτης μου, Δρ. Γουώτσον. Πλησιάστε λιγάκι στη φωτιά και θα συζητήσουμε το ζήτημα.»

«Ένα πλέον οδυνηρό ζήτημα για μένα, όπως μπορείτε ασφαλώς να φανταστείτε, Κύριε Χολμς. Πληγώθηκα ως τα μύχια της καρδιάς μου. Κατανοώ πως έχετε ήδη διαχειρισθεί αρκετές λεπτές υποθέσεις αυτού του είδους κύριε, μολονότι υποθέτω πως ελάχιστες θα προέρχονταν εκ της ίδιας κοινωνικής τάξης.»

«Όχι, έχω πάρει τον κατήφορο.»

«Συγνώμη.»

«Ο τελευταίος πελάτης της κατηγορίας ήταν βασιλιάς.»

«Ω, αλήθεια! Δεν είχα ιδέα. Και ποιος βασιλιάς;»

«Ο Βασιλιάς της Σκανδιναβίας.»

«Πως! Έχασε τη σύζυγο του;»

«Θα καταλαβαίνετε,» είπε ο Χολμς μειλίχια, «πως τηρώ για τις υποθέσεις κάθε πελάτη μου την ίδια εχεμύθεια την οποία υπόσχομαι για τη δική σας.»

«Φυσικά! Πολύ σωστά! Πολύ σωστά! Ασφαλώς με συγχωρείτε. Όσο για την υπόθεση μου, είμαι έτοιμος να σας παράσχω όποια πληροφορία ενδεχομένως να σας βοηθήσω στο σχηματισμό κάποιας άποψης.»

«Σας ευχαριστώ. Έχω ήδη μάθει όλα όσα υπάρχουν στον δημόσιο τύπο, τίποτα περισσότερο. Υποθέτω πως μπορώ να το εκλάβω ως σωστό—το άρθρο, παραδείγματος χάριν, σχετικά με την εξαφάνιση της νύφης.»

Ο Λόρδος Σαιντ Σάιμον του έριξε μια ματιά. «Μάλιστα, είναι σωστό, μέχρι ενός σημείου.»

«Ωστόσο χρειάζεται αρκετό συμπλήρωμα πριν κάποιος μπορέσει να προφέρει κάποια γνώμη. Πιστεύω πως ίσως να φθάσω στα στοιχεία μου περισσότερο άμεσα ρωτώντας εσάς.»

«Παρακαλώ κάντε το.»

«Πότε συναντήσατε αρχικά τη Δεσποινίδα Χάτι Ντόραν;»

«Στο Σαν Φρανσίσκο, προ ενός έτους.»

«Ταξιδεύατε στις Πολιτείες;»

«Μάλιστα.»

«Αρραβωνιαστήκατε τότε;»

«Όχι.»

«Εντούτοις βρισκόσασταν σε φιλικές σχέσεις;»

«Με διασκέδαζε η συντροφιά της, και εκείνη έβλεπε πως διασκέδαζα.»

«Ο πατέρας της είναι πολύ πλούσιος;»

«Λέγεται πως είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος επί της πλευράς του Ειρηνικού.»

«Και πως έβγαλε τα χρήματα του;»

«Στα ορυχεία. Δεν είχε τίποτα λίγα χρόνια νωρίτερα. Τότε βρήκε χρυσό, τον επένδυσε, και ανήρθε αλματωδώς.»

«Τώρα, ποια είναι η εντύπωση σας σχετικά με τον χαρακτήρα της νεαρής κυρίας—της συζύγου σας;»

Ο ευγενής έπαιξε με τα γυαλιά του λίγο γρηγορότερα και κοίταξε τη φωτιά. «Βλέπετε, Κύριε Χολμς,» είπε εκείνος, «η σύζυγος μου ήταν είκοσι προτού ο πατέρας της γίνει πλούσιος. Κατά την περίοδο εκείνη έτρεχε ελεύθερη σε κάποιο ορυχείο και περιπλανιόταν μέσα στα δάση και τα βουνά, έτσι ώστε η μόρφωση της ήρθε από τη φύση παρά από τα γράμματα. Είναι αυτό που αποκαλούμε στην Ευρώπη αγοροκόριτσο, με μια έντονη ιδιοσυγκρασία, άγρια και αδέσμευτη, απαίδευτη από τέτοιου είδους παραδόσεις. Είναι ασυγκράτητη —εκρηκτική, θα έλεγα. Είναι γοργή στο να αποφασίζει και ατρόμητη στο να φέρνει εις πέρας τις αποφάσεις της. Από την άλλη, δεν θα της είχα προσφέρει το όνομα το οποίο έχω την τιμή να φέρω» — έβηξε ευγενικά—«αν δεν την θεωρούσα κατά βάθος μια ευγενική γυναίκα. Πιστεύω πως είναι ικανή για ηρωική αυτοθυσία και πως καθετί ανέντιμο θα της ήταν απεχθές.»

«Έχετε τη φωτογραφία της;»

«Έφερα αυτό μαζί μου.» Άνοιξε ένα μενταγιόν και μας έδειξε το πλήρες πρόσωπο μιας εξαιρετικά όμορφης γυναίκας. Δεν επρόκειτο περί φωτογραφίας αλλά περί μιας φιλντισένιας μινιατούρας, και ο καλλιτέχνης είχε αναδείξει την πλήρη απόδοση των στιλπνών μαύρων μαλλιών, των μεγάλων καστανών ματιών, και το εξαίσιο στόμα. Ο Χολμς απέμεινε να την κοιτάζει για πολύ και με ζέση. Κατόπιν έκλεισε το μενταγιόν και το παρέδωσε πίσω στο Λόρδο Σαίντ Σάιμον.

«Η νεαρή κυρία ήρθε στο Λονδίνο, τότε, και εσείς αναθερμάνατε τη γνωριμία σας;»

«Μάλιστα, ο πατέρας της την έφερε στο Λονδίνο την τελευταία περίοδο. Την συνάντησα αρκετές φορές, αρραβωνιάσθηκε μαζί μου, και πλέον την παντρεύτηκα.»

«Έφερε, όπως καταλαβαίνω, μια σημαντική προίκα;»

«Μια ικανοποιητική προίκα. Όχι μεγαλύτερη από όσο συνηθίζεται στην οικογένεια μου.»

«Και αυτή, φυσικά, παραμένει σε εσάς, αφού ο γάμος θεωρείται τετελεσμένο γεγονός;»

«Ειλικρινά δεν έχω κάνει κάποιες έρευνες επί του ζητήματος.»

«Πολύ φυσικά δεν έχετε. Είδατε την Δεσποινίδα Ντόραν την ημέρα πριν τον γάμο;»

«Μάλιστα.»

«Ήταν σε καλή διάθεση;»

«Ποτέ καλύτερη. Μιλούσε διαρκώς για το τι θα κάναμε στην μελλοντική μας ζωή.»

«Αλήθεια! Αυτό είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Και το πρωινό του γάμου;»

«Ήταν τόσο ευδιάθετη όσο ήταν δυνατόν— τουλάχιστον μέχρι μετά την τελετή.»

«Και έτυχε να παρατηρήσετε κάποια αλλαγή πάνω της τότε;»

«Βασικά, να πω την αλήθεια, είδα τότε τα πρώτα σημάδια που είδα ποτέ μου στο ότι η διάθεση ήταν κάπως λίγο οξύθυμη. Το περιστατικό ωστόσο, ήταν πολύ επουσιώδες για να το συνδυάσω και ενδεχομένως να μην έχει σχέση με την υπόθεση.»

«Παρακαλώ πείτε μας, για όλα αυτά.»

Nobl-04.jpg

«Ω, είναι παιδιάστικο. Της έπεσε το μπουκέτο της καθώς πήγαμε προς το σκευοφυλάκιο. Περνούσε το πρώτο στασίδι εκείνη την ώρα, κι έπεσε μέσα του. Υπήρξε μια στιγμιαία καθυστέρηση, όμως ο κύριος στο στασίδι της το σήκωσε, και δε φάνηκε να έπαθε κάτι από την πτώση. Ωστόσο όταν της μίλησα σχετικά με το θέμα, μου απάντησε απότομα· και στην άμαξα, καθοδόν για το σπίτι, φάνηκε παράλογα εκνευρισμένη σχετικά με τον ασήμαντο αυτό λόγο.»

«Αλήθεια! Λέτε πως υπήρχε ένας κύριος στο στασίδι. Κάποιοι από το ευρύτερο κοινό ήταν παρόντες, δηλαδή;»

«Ω, ναι. Είναι αδύνατον να τους εμποδίσεις όταν η εκκλησία είναι ανοικτή.»

«Ο κύριος αυτός δεν ήταν κάποιος από τους φίλους της συζύγου σας;»

«Όχι, όχι· τον αποκαλώ κύριο από ευγένεια, ωστόσο επρόκειτο για ένα απολύτως απλό άτομο. Ούτε καν πρόσεξα την εμφάνιση του. Αλλά ειλικρινά νομίζω πως μάλλον απομακρυνόμαστε από το θέμα.»

«Η Λαίδη Σαιντ Σάιμον, λοιπόν, επέστρεψε από το γάμο σε μια λιγότερο ευχάριστη διάθεση από ό,τι όταν είχε πάει. Τι έκανε ξαναμπαίνοντας στην οικία του πατέρα της;»

«Την είδα να κουβεντιάζει με την υπηρέτρια της.»

«Και ποια είναι η υπηρέτρια της;»

«Λέγεται Άλις. Πρόκειται περί μιας Αμερικάνας που ήρθε από την Καλιφόρνια μαζί της.»

«Μια έμπιστη υπηρέτρια;»

«Λίγο υπερβολικά. Μου εδόθη η εντύπωση πως της είχαν δοθεί υπερβολικές ελευθερίες από την κυρία της. Ωστόσο, φυσικά, στην Αμερική βλέπουν τα συγκεκριμένα ζητήματα κατά διαφορετικό τρόπο.»

«Για πόσο μίλησε με αυτή την Άλις;»

«Ω, μερικά λεπτά. Είχα κάτι άλλο να σκεφθώ.»

«Δεν ακούσατε κατά τύχη τι είπε;»

«Η Λαίδη Σαιντ Σάιμον ανέφερε κάτι σχετικά ‘με το ξεπέρασμα ενός εμποδίου[3]’. Συνήθιζε να χρησιμοποιεί λαϊκή γλώσσα τέτοιου είδους. Δεν έχω ιδέα τι εννοούσε.»

«Η Αμερικάνικη λαϊκή γλώσσα είναι εξαιρετικά εκφραστική μερικές φορές. Και τι έκανε η σύζυγος σας όταν τελείωσε την κουβέντα με την υπηρέτρια της;»

«Προχώρησε προς την αίθουσα του γεύματος.»

«Στο πλευρό σας;»

«Όχι, μόνη. Ήταν εξαιρετικά ανεξάρτητη σε ασήμαντα ζητήματα όπως αυτό. Κατόπιν, έχοντας καθίσει για δέκα λεπτά ή κάπου τόσο, σηκώθηκε βιαστικά, μουρμούρισε κάποια δικαιολογία, και άφησε την αίθουσα. Δεν ξαναγύρισε ποτέ πίσω.»

«Μα αυτή η υπηρέτρια, η Άλις, όπως καταλαβαίνω δηλώνει πως πήγε στο δωμάτιο της, κάλυψε το νυφικό της με ένα μακρύ παλτό, έβαλε ένα καπέλο, και βγήκε έξω.»

«Ακριβώς. Και μετέπειτα εθεάθη να περπατά στο Χάιντ Παρκ συντροφιά με τη Φλόρα Μίλλαρ, μια γυναίκα η οποία βρίσκεται πλέον υπό κράτηση, και η οποία είχε ήδη προκαλέσει αναστάτωση στην οικία του Κυρίου Ντόραν το ίδιο πρωί.»

«Α, μάλιστα. Θα ήθελα ορισμένες λεπτομέρειες σχετικά με τη νεαρή αυτή κυρία, και τις σχέσεις σας μαζί της.»

Ο Λόρδος Σαιντ Σάιμον ανασήκωσε τους ώμους του και ύψωσε τα φρύδια του. «Διατηρούσαμε μια φιλική σχέση εδώ και πολλά χρόνια—θα έλεγα μια ιδιαιτέρως φιλική σχέση. Συνήθιζε να είναι στο Αλέγκρο. Δεν της έδειξα έλλειψη γενναιοδωρίας, και δεν είχε κανένα λόγο να παραπονεθεί εναντίον μου, όμως ξέρετε πως είναι οι γυναίκες, Κύριε Χολμς. Η Φλόρα ήταν ένα αξιαγάπητο πλάσμα, ωστόσο υπερβολικά αψίθυμη και αφοσιωμένα προσκολλημένη πάνω μου. Μου έγραψε τρομερά γράμματα όταν έμαθε πως επρόκειτο να παντρευτώ, και, για να πω την αλήθεια, ο λόγος για τον οποίο επέλεξα την τόσο διακριτική γαμήλια τελετή ήταν διότι φοβήθηκα πως ίσως να γινόταν σκάνδαλο στην εκκλησία. Ήρθε στην πόρτα του Κυρίου Ντόραν ελάχιστα κατόπιν της επιστροφής μας, και επιχείρησε να μπει δια της βίας, προφέροντας ιδιαιτέρως προσβλητικές εκφράσεις προς τη σύζυγο μου, και απειλώντας τη κιόλας, όμως είχα προβλέψει την πιθανότητα κάτι τέτοιου, και είχε δυο αστυνομικούς με πολιτικά ρούχα, οι οποίοι την έβγαλαν και πάλι έξω. Ησύχασε όταν είδε πως δεν έβγαινε τίποτα με το προξενήσει φασαρία.»

«Η σύζυγος σας τα άκουσε όλα αυτά;»

«Όχι, δόξα σοι ο Θεός, δεν τα άκουσε.»

«Και εθεάθη να περπατά με την ίδια εκείνη γυναίκα μετέπειτα;»

«Μάλιστα. Αυτό είναι ό,τι ο Κύριος Λεστρέιντ, της Σκότλαντ Γιάρντ, θεωρεί ως τόσο σοβαρό. Πιστεύεται πως η Φλόρα παρέσυρε τη σύζυγο μου και της έστησε κάποια τρομερή παγίδα.»

«Λοιπόν, αποτελεί μια εφικτή υπόθεση.»

«Το πιστεύετε και εσείς, επίσης;»

«Δεν είπα πως είναι πιθανή. Ωστόσο εσείς δεν θεωρείτε την άποψη αυτή ως βάσιμη;»

«Δεν πιστεύω πως η Φλόρα θα έβλαπτε και μια μύγα.»

«Ωστόσο, η ζήλια αποτελεί ένα παράξενο μετασχηματιστή χαρακτήρων. Παρακαλώ ποια τελεί η δική σας θεωρία όσον αφορά το τι έλαβε χώρα;»

«Βασικά, ειλικρινά, ήρθα να αναζητήσω μια θεωρία, όχι να διατυπώσω κάποια. Σας παρέθεσα όλα τα γεγονότα. Αφού με ρωτάτε, ωστόσο, μπορώ να πω πως μου πέρασε από το μυαλό ως πιθανότητα το ότι η αναστάτωση αυτής της ιστορία, η επίγνωση πως προέβη σε ένα τόσο τεράστιο κοινωνικό βήμα, είχε ως αποτέλεσμα την πρόκληση κάποιας μικρής νευρικής διαταραχής στη σύζυγο μου.»

«Εν συντομία, πως αιφνιδίως παραφρόνησε;»

«Λοιπόν, ειλικρινά, όταν το συλλογίζομαι πως έστρεψε την πλάτη της—δεν θα πω σε εμένα, αλλά σε τόσα πολλά που αρκετοί θα εποφθαλμιούσαν δίχως επιτυχία—αδυνατώ να δώσω εξήγηση κατά οποιονδήποτε άλλο τρόπο.»

«Μάλιστα, ασφαλώς αποτελεί μια αποδεκτή βάση λογικής υπόθεση,» είπε ο Χολμς, χαμογελώντας. «Και τώρα, Λόρδε Σαιντ Σάιμον, πιστεύω πως έχω σχεδόν όλα μου τα στοιχεία. Επιτρέπεται να ρωτήσω αν καθόσασταν στο τραπέζι κατά τέτοιο τρόπο ώστε να βλέπετε έξω από το παράθυρο;»

«Μπορούσαμε να δούμε την απέναντι πλευρά του δρόμου και του πάρκου.»

«Ακριβώς. Τότε δεν πιστεύω πως είναι ανάγκη να σας κρατάω περισσότερο. Θα επικοινωνήσω μαζί σας.»

«Αν είστε αρκετά τυχερός να λύσετε το πρόβλημα,» είπε ο πελάτης μας, καθώς σηκώθηκε.

«Το έλυσα.»

«Ε; Τι ήταν αυτό;»

«Λέω πως το έλυσα.»

«Που, τότε, βρίσκεται η σύζυγος μου;»

«Αυτή αποτελεί μια λεπτομέρεια την οποία συντόμως θα παράσχω.»

Ο Λόρδος Σαιντ Σάιμον κούνησε το κεφάλι του. «Φοβάμαι πως θα χρειαστούν σοφότερα μυαλά από το δικό σας ή το δικό μου,» σχολίασε, και υποκλινόμενος κατά έναν επίσημο, παλιομοδίτικο τρόπο απεχώρησε.

«Εξαιρετική καλοσύνη εκ μέρους του Λόρδου Σαιντ Σάιμον να τιμήσει το κεφάλι μου τοποθετώντας στο ίδιο επίπεδο με το δικό του,» είπε ο Χολμς, γελώντας. «Πιστεύω πως θα έχω ένα ουίσκυ με σόδα και ένα πούρο έπειτα από όλη αυτή την αντεξέταση. Σχημάτισα τα συμπεράσματα μου όσον αφορά την υπόθεση προτού ο πελάτης μας εισέλθει στο δωμάτιο.»

«Αγαπητέ μου Χολμς!»

«Έχω σημειώσεις επί αρκετών παρόμοιων περιπτώσεων, μολονότι καμίας, όπως σχολίασα προηγουμένως, η οποία να ήταν τόσο άμεση. Η όλη μου εξέταση εξυπηρέτησε στο να μετατρέψει την εικασία σε βεβαιότητα. Τα συμπαρομαρτούντα στοιχεία είναι κατά περίπτωση εξαιρετικά πειστικά, όπως όταν βρεις μια πέστροφα στο γάλα, για να αναφερθώ στο παράδειγμα του Θορώ[4].

«Μα άκουσα όλα όσα άκουσες.»

«Δίχως, ωστόσο, τη γνώση των προϋπαρχόντων υποθέσεων οι οποίες με υπηρετούν τόσο καλά. Υπήρξε μια παράλληλη περίπτωση στην Αμπερντην πριν μερικά χρόνια, και κάτι με πολύ παρόμοιο στο Μόναχο την χρονιά του Γαλλοπρωσικού πολέμου. Είναι μια εξ αυτών των υποθέσεων—μα, όπα, να ο Λεστρέιντ! Καλησπέρα, Λεστρέιντ! Θα βρεις ένα έξτρα ποτήρι απάνω στο μπουφέ, και υπάρχουν πούρα στο κουτί.»

Ο υπηρεσιακός επιθεωρητής ήταν ντυμένος με μια πατατούκα και ένα κασκόλ, τα οποία του προσέδιδαν μια αλάθητα ναυτική εμφάνιση, και κουβαλούσε μια μαύρη χαρτονένια τσάντα στο χέρι του. Με ένα σύντομο χαιρετισμό κάθισε και άναψε το πούρο που του είχε προσφερθεί.

«Πως πάει, λοιπόν;» ρώτησε ο Χολμς με μια αναλαμπή στη ματιά του. «Δείχνεις δυσαρεστημένος.»

«Και νοιώθω δυσαρεστημένος. Πρόκειται για αυτή τη διαβολική υπόθεση του γάμου του Σαιντ Σάιμον. Δε βγάζω άκρη με αυτή την ιστορία.»

«Αλήθεια! Με εκπλήσσεις.»

«Ποιος άκουσε ποτέ για μια τόσο ανακατεμένη κατάσταση; Κάθε στοιχείο δείχνει να ξεγλιστρά μέσα από τα δάκτυλα μου. Δούλευα πάνω της όλη μέρα.»

«Και από ότι φαίνεται μούσκεμα σε έχει κάνει,» είπε ο Χολμς ακουμπώντας το χέρι πάνω στο μπράτσο της πατατούκας.

«Ναι, χτένιζα την Σέρπεντιν.»

«Για όνομα του θεού, για ποιο λόγο;»

«Ερευνώντας για το σώμα της Λαίδης Σαιντ Σάιμον.»

Ο Σέρλοκ Χολμς έγειρε πίσω στην καρέκλα του και γέλασε με την καρδιά του.

«Χτένισες την γούρνα του σιντριβανιού της πλατείας Τραφάλγκαρ;» ρώτησε.

«Πως; Τι εννοείς;»

«Επειδή έχεις εξίσου τις ίδιες πιθανότητες να βρεις την κυρία σε αυτό όσο και στο άλλο.»

Ο Λεστρέιντ έριξε μια θυμωμένη ματιά στο σύντροφο μου. «Υποθέτω πως τα γνωρίζεις όλα σχετικά,» γάβγισε.

«Βασικά, έμαθα απλώς μόλις τώρα τα γεγονότα, αλλά αποφάνθηκα ήδη.»

Nobl-05.jpg

«Ω, αλήθεια! Τότε θεωρείς πως η Σέρπεντιν δεν παίζει κάποιο ρόλο στο ζήτημα;»

«Το θεωρώ πολύ απίθανο.»

«Τότε ίσως θα είχες την ευγένεια να μου εξηγήσεις τι είναι αυτό που βρήκαμε μέσα της;» Άνοιξε την τσάντα καθώς μίλησε, και άδειασε στο πάτωμα ένα νυφικό από μετάξι με ανταύγειες[5], ένα ζευγάρι λευκά σατέν παπούτσια και ένα νυφικό πέπλο, όλα ξεθωριασμένα και μουλιασμένο στο νερό. «Ορίστε,» είπε, τοποθετώντας μια βέρα στην κορυφή του σωρού. «Να το καρυδάκι που θα πρέπει να σπάσεις, Αφέντη Χολμς.»

«Ω, αλήθεια!» είπε ο φίλος μου, φυσώντας γαλαζωπά δακτυλίδια καπνού στον αέρα. «Τα έσυρες εδώ από τη Σερπεντιν;»

«Όχι. Βρέθηκαν να επιπλέουν κοντά στην άκρη από ένα φύλακα του πάρκου. Αναγνωρίσθηκαν ως τα ρούχα της, και έχω την εντύπωση πως αφού τα ρούχα ήταν εκεί το σώμα δε θα απέχει και πολύ.»

«Υπό την ίδια πνευματώδη συλλογιστική, το σώμα καθενός θα βρεθεί στην ίδια γειτονιά με τη γκαρνταρόμπα του. Και παρακαλώ που έλπιζες να καταλήξεις μέσω αυτού;»

«Σε κάποιο στοιχείο το οποίο να εμπλέκει την Φλόρα Μίλλαρ στην εξαφάνιση.»

«Φοβάμαι πως θα το βρεις δύσκολο.»

«Φοβάσαι, αλήθεια, δηλαδή;» φώναξε ο Λεστρέιντ με κάποια πικρία. «Φοβάμαι, Χολμς, πως δεν είσαι πολύ πρακτικός με τα συμπεράσματα και τις εικοτολογίες σου. Έκανες δυο γκάφες μέσα σε δυο λεπτά. Το φόρεμα όντως εμπλέκει την Δεσποινίδα Φλόρα Μίλλαρ.»

«Και πως;»

«Στο φόρεμα υπάρχει μια τσέπη. Στην τσέπη υπάρχει μια θήκη για κάρτες. Στη θήκη υπάρχει ένα σημείωμα. Και ορίστε το ίδιο το σημείωμα.» Το κοπάνησε κάτω στο τραπέζι εμπρός του. «Άκουσε αυτό : ‘Θα με συναντήσεις όταν όλα θα είναι έτοιμα. Έλα αμέσως. Φ.Χ.Μ.’ Λοιπόν η θεωρία μου από την αρχή υπήρξε πως η Λαίδη Σαιντ Σάιμον παρασύρθηκε από την Φλόρα Μίλλαρ, και πως αυτή, με συνεργούς, αναμφίβολα, υπήρξε υπεύθυνη για την εξαφάνιση της. Εδώ, υπογεγραμμένο με τα αρχικά της, είναι το ίδιο σημείωμα το οποίο δίχως αμφιβολία διακριτικά σπρώχθηκε στο χέρι της στην πόρτα και το οποίο την έριξε στα χέρια τους.»

«Πολύ καλά, Λεστρέιντ,» είπε ο Χολμς, γελώντας. «Είσαι όντως εξαιρετικά ωραίος αλήθεια. Δώσε να το δω.» Πήρε το χαρτί με απαθή τρόπο, όμως η προσοχή του στη στιγμή καθηλώθηκε, και έβγαλε μια μικρή κραυγή ικανοποίησης. «Είναι όντως σημαντικό,» είπε.

«Αχα! Έτσι πιστεύεις;»

«Υπερβολικά. Σε συγχαίρω θερμά.»

Ο Λεστρέιντ σηκώθηκε στο θρίαμβο του και έγειρε το κεφάλι του για να δει. «Μα,» στρίγκλισε, «το κοιτάζεις από την ανάποδη!»

«Αντιθέτως, αυτή είναι η σωστή πλευρά.»

«Η σωστή πλευρά; Είσαι τρελός! Εδώ είναι το σημείωμα γραμμένο με μολύβι εδώ.»

«Και εδώ υπάρχει ότι παρουσιάζεται να αποτελεί απόκομμα ενός ξενοδοχειακού λογαριασμού, το οποίο κινεί το ενδιαφέρον μου βαθύτατα.»

«Δεν υπάρχει τίποτα σε αυτό. Το κοίταξα νωρίτερα,» είπε ο Λεστρέιντ. «’Οκτ. 4η, δωμάτια 8σ., πρωινό 2σ. 6δ., κοκτέιλ 1σ., γεύμα 2σ. 6δ. ποτήρι σέρρι 8δ.’ Δε βρίσκω τίποτα σε αυτό.»

«Πιθανότατα όχι. Είναι πλέον σημαντικό, εξίσου. Όσο για το σημείωμα, είναι σημαντικό επίσης, ή τουλάχιστον τα αρχικά είναι, έτσι σε συγχαίρω και πάλι.»

«Ξόδεψα αρκετό χρόνο,» είπε ο Λεστρέιντ, καθώς σηκωνόταν. «Πιστεύω στη σκληρή δουλειά και όχι στο να κάθομαι πλάι στη φωτιά και να πλάθω ωραίες θεωρίες. Καλημέρα, Κύριε Χολμς, οπότε θα δούμε ποιος θα φτάσει στον πάτο του ζητήματος πρώτος.» Μάζεψε τα ρούχα, τα έριξε μέσα στην τσάντα, και έκανε για την πόρτα.

«Μόνο μια συμβουλή για σένα, Λεστρέιντ,» είπα αργά ο Χολμς, προτού ο ανταγωνιστής του εξαφανισθεί· «Θα σου πω την αληθινή λύση του ζητήματος. Η Λαίδη Σαιντ Σάιμον αποτελεί μύθο. Δεν υπάρχει, και ποτέ δεν υπήρξε, κάποιο τέτοιο πρόσωπο.»

Ο Λεστρέιντ κοίταξε θλιμμένα το σύντροφο μου. Κατόπιν στράφηκε σε μένα, χτύπησε το μέτωπο του τρεις φορές κούνησε το κεφάλι του βαριά, και έφυγε βιαστικά.

Μόλις είχε κλείσει την πόρτα πίσω του όταν ο Χολμς σηκώθηκε να βάλει το πανωφόρι του. «Υπάρχει κάτι σε αυτό που λέει ο τύπος σχετικά με την εξωτερική εργασία,» σχολίασε, «έτσι, πιστεύω, Γουώτσον, πως πρέπει να σε αφήσω με τις εφημερίδες σου για λίγο.»

Ήταν περασμένες πέντε όταν ο Σέρλοκ Χολμς με άφησε, όμως δεν πρόλαβα να νοιώσω μοναξιά, γιατί εντός μιας ώρας ήρθε ο άνθρωπος ενός ζαχαροπλάστη με ένα μεγάλο πλατύ επίπεδο κουτί. Το άνοιξε με την βοήθεια ενός νεαρού τον οποία είχε φέρει μαζί του, και στη στιγμή, προς αφάνταστη έκπληξη μου, ένα εκλεκτό γευματάκι είχε στρωθεί επί του ταπεινού τραπεζιού του διαμερίσματος μας. Υπήρχαν κάνα δυο μπεκάτσες, ένας φασιανός, ένα pate de foie gra παρέα με παλαιά και αραχνιασμένα μπουκάλια. Έχοντας αποθέσει όλες αυτές τις πολυτελείς λιχουδιές, οι δυο επισκέπτες μου εξαφανίσθηκαν, σαν τα τζίνι των Αραβικών Νυχτών, δίχως κάποια εξήγηση εκτός του ότι τα πάντα ήταν πληρωμένα και είχαν παραγγελθεί για την παρούσα διεύθυνση.

Λίγο πριν τις εννέα ο Σέρλοκ Χολμς μπήκε φουριόζος στο δωμάτιο. Τα χαρακτηριστικά ήταν τραβηγμένα, εντούτοις υπήρχε μια λάμψη στο μάτι του η οποία μου έδωσε να καταλάβω πως δεν είχε απογοητευθεί στα συμπεράσματα του.

«Έστρωσαν το γεύμα, λοιπόν,» είπε, τρίβοντας τα χέρια του.

«Φαίνεται πως περιμένεις παρέα. Έστρωσαν για πέντε.»

«Ναι, φαντάζομαι πως ίσως να έχουμε λίγη περαστική παρέα,» είπε. «Ξαφνιάζομαι που ο Λόρδος Σαιντ Σάιμον δεν έχει έρθει ήδη. Αχα! Νομίζω πως ακούω τα βήματα του στις σκάλες.»

Ήταν όντως ο απογευματινός μας επισκέπτης εκείνος που μπήκε ορμητικά μέσα, ταλαντεύοντας τα γυαλιά του εντονότερα από ποτέ, και με μια ιδιαιτέρως προβληματισμένη έκφραση επί των αριστοκρατικών χαρακτηριστικών του.

«Ο αγγελιοφόρος μου σας βρήκε, λοιπόν;» ρώτησε ο Χολμς.

«Μάλιστα, και ομολογώ πως τα περιεχόμενα με αιφνιδίασαν υπέρμετρα. Έχετε έγκυρες πηγές για όσα δηλώνετε;»

«Τις καλύτερες δυνατές.»

Ο Λόρδος Σαιντ Σάιμον βυθίστηκε σε μια πολυθρόνα και πέρασε το χέρι του πάνω από το μέτωπο του.

«Τι θα πει ο Δούκας,» μουρμούρισε, «όταν ακούσει πως κάποιος εκ της οικογενείας του υπεβλήθη σε έναν τέτοιο εξευτελισμό;»

«Πρόκειται περί ενός απλούστατου τυχαίου γεγονότος. Δε θα επιτρέψω να υπάρξει ουδείς εξευτελισμός.»

«Αχ, βλέπετε τα ζητήματα από διαφορετική οπτική γωνία.»

«Αποτυγχάνω να δω γιατί κάποιος πρέπει να κατηγορηθεί. Δυσκολεύομαι να αντιληφθώ πως η κυρία θα μπορούσε να έχει ενεργήσει διαφορετικά, αν και ο παράλογος τρόπος που το έπραξε ήταν αναμφίβολα απαράδεκτος. Δίχως μητέρα, δεν είχε κανέναν για να τη συμβουλεύσει σε μια τέτοια κρίση.»

«Ήταν προσβολή, κύριε, μια δημόσια προσβολή,» είπε ο Λόρδος Σαιντ Σάιμον, χτυπώντας τα δάκτυλα του επί του τραπεζιού.

«Θα πρέπει να δείξετε επιείκεια για αυτό το καημένο κορίτσι, που βρέθηκε σε μια τόσο πρωτόγνωρη θέση.»

«Δε θα δείξω διόλου επιείκεια. Είμαι εξαιρετικά θυμωμένος, ειλικρινά, και χρησιμοποιήθηκα επαίσχυντα.»

«Νομίζω πως άκουσε ένα κουδούνι,» είπε ο Χολμς. «Ναι, ακούγονται βήματα από τις κεφαλόσκαλο. Αν δεν μπορώ να σας πείσω να λάβετε μια επιεική θέση επί του ζητήματος, Λόρδε Σαιντ Σάιμον, έφερα μια συνήγορο εδώ που ενδεχομένως να είναι περισσότερο επιτυχής.» Άνοιξε την πόρτα και άφησε να περάσουν μια κυρία και ένας κύριος. «Λόρδε Σαιντ Σάιμον,» είπε, «επιτρέψτε μου να σας συστήσω στον Κύριο και την Κυρία Φράνσις Χέϊ Μώλτον. Την κυρία, πιστεύω , πως την έχετε ήδη συναντήσει.»

Nobl-06.jpg

Στη θέα των νεοφερμένων ο πελάτης μας είχε τιναχτεί από τη θέση και στεκόταν σφιγμένος, με τα μάτια χαμηλωμένα και το χέρι του στο στήθος της ρεντιγκότας του, η προσωποποίηση της θιγμένης αξιοπρέπειας. Η κυρία είχε κάνει ένα βιαστικό βήμα εμπρός και είχε απλώσει το χέρι της προς το μέρος του, αλλά ακόμη εκείνος αρνιόταν να σηκώσει τα μάτια του. Επρόκειτο περί της απόφασης του, ίσως, γιατί στο παρακλητικό της πρόσωπο ήταν δύσκολο να αντισταθείς.

«Είσαι θυμωμένος, Ρόμπερτ,» είπε. «Λοιπόν, φαντάζομαι πως έχεις κάθε λόγο να είσαι.»

«Παρακαλώ μην μου απολογείσαι,» είπε ο Λόρδος Σαιντ Σάιμον πικρά.

«Ω, ναι, γνωρίζω πως σου φέρθηκα πολύ άσχημα και πως θα έπρεπε να σου έχω μιλήσει πριν φύγω· όμως ήμουν κάπως τρομαγμένη, και από την ώρα που είδα τον Φρανκ εδώ ξανά απλά δεν ήξερα τι έκανα είτε τι έλεγα. Απορώ μονάχα πως δε λιποθύμησα εκεί μπροστά από το ιερό.»

«Μήπως, Κυρία Μώλτον, θα θέλατε εγώ κι ο φίλος μου να αφήσουμε το δωμάτιο καθόσον θα εξηγείτε το ζήτημα;»

«Αν επιτρέπεται να προσφέρω κάποια γνώμη,» σχολίασε ο ξένος κύριος, «είχαμε λίγο παραπάνω μυστικότητα σχετικά με την ιστορία αυτή ήδη. Εκ μέρους μου, θα ήθελα όλη η Ευρώπη και η Αμερική να μάθει τα καθέκαστα της. Ήταν ένας μικρόσωμος, νευρώδης, ηλιοκαμένος άντρας, καλοξυρισμένος, με έξυπνο πρόσωπο και δραστήρια συμπεριφορά.

«Τότε θα σας πω την ιστορία μας αμέσως,» είπε η κυρία. «Ο Φρανκ από εδώ και εγώ συναντηθήκαμε το ’84 στον καταυλισμό του ΜακΚουάιρ, κοντά στα Βραχώδη, όπου ο μπαμπάς δούλευε ένα μερίδιο. Αρραβωνιαστήκαμε, ο Φρανκ και εγώ· όμως τότε μια μέρα ο πατέρας χτύπησε μια πλούσια φλέβα και έβγαλε ένα σωρό, ενώ ο κακομοίρης ο Φρανκ από εδώ είχε ένα μερίδιο που ξεθύμανε και δεν έβγαλε τίποτα. Όσο πλουσιότερος γινόταν ο μπαμπάς τόσο φτωχότερος γινόταν ο Φρανκ· έτσι τελικά ο μπαμπάς δεν ήθελε να ακούσει τίποτα για τη συνέχεια του αρραβώνα μας, και με πήρε μακριά στο ‘Σίσκο. Ο Φρανκ δε σήκωσε τα χέρια, όμως· έτσι με ακολούθησε εκεί, και με συνάντησε δίχως ο μπαμπάς να γνωρίζει τίποτα σχετικά. Μονάχα θα τον εκνεύριζε αν ήξερε, έτσι τα κανονίσαμε από μόνοι μας. Ο Φρανκ είπε πως θα έφευγε και θα έβγαζε λεφτά κι αυτός, και ποτέ δε θα γύριζε πίσω για να με ζητήσει αν δεν είχε τόσο πολλά όσο ο μπαμπάς. Έτσι τότε υποσχέθηκα να τον περιμένω ως το τέλος του χρόνου και υποσχέθηκα να μην παντρευτώ κανέναν για όσο ζούσε. ‘Γιατί να μην παντρευτούμε εδώ και τώρα, τότε,’ λέει εκείνος, ‘και έπειτα να νοιώθω σίγουρος για σένα· και να μην πω ότι είμαι άντρας σου μέχρι να γυρίσω πίσω;’ Λοιπόν, το κουβεντιάσαμε, και τα κανονίσαμε όλα τόσο ωραία, με έναν ιερωμένο ήδη εν αναμονή, ώστε το κάναμε επιτόπου· και έπειτα ο Φρανκ έφυγε για να αναζητήσει την τύχη του, και εγώ πήγα πίσω στον μπαμπά.»

«Την επόμενη φορά που άκουσα για τον Φρανκ ήταν πως βρισκόταν στην Μοντάνα, και έπειτα πως πήγε να ψάξει για μετάλλευμα στην Αριζόνα, και μετά άκουσα από εκείνον από το Νιου Μέξικο. Κατόπιν αυτού ήρθε μια μεγάλη ιστορία στην εφημερίδα σχετικά με το πώς ένας καταυλισμός μεταλλωρύχων είχε δεχθεί επίθεση από τους Ινδιάνους Απάτσι, και εκεί βρισκόταν το όνομα του Φρανκ μου μεταξύ των σκοτωμένων. Λιποθύμησα αμέσως, και ήμουν άρρωστη για μήνες μετά. Ο μπαμπάς σκέφτηκα πως είχα φθίση και με πήγε στους μισούς γιατρούς του ‘Σίσκο. Ούτε λέξη μαντάτων δεν ήρθε για χρόνο και πάνω, έτσι ώστε στιγμή δεν αμφέβαλα πως ήταν πραγματικά νεκρός. Τότε ο Λόρδος Σαιντ Σάιμον ήρθε στο ‘Σίσκο, και ήρθαμε στο Λονδίνο, και ένας γάμος κανονίστηκε, και ο μπαμπάς ήταν πολύ ικανοποιημένος, όμως ένοιωθα όλη την ώρα πως κανείς άντρας σε ετούτη τη γη δε θα ‘παιρνε τη θέση στην καρδιά μου που είχε δοθεί στον καημένο τον Φρανκ μου.»

«Ωστόσο, αν είχα παντρευτεί το Λόρδο Σαιντ Σάιμον, φυσικά θα είχα πράξει το καθήκον μου στο πλάι του. Δε μπορούμε να προστάξουμε την αγάπη μας, αλλά τις πράξεις μας μπορούμε. Πήγα στο ιερό μαζί του με την πρόθεση να γίνω η καλύτερη σύζυγος που θα γινόταν. Μα φανταστείτε τι ένοιωσα όταν, μόλις έφτασα στα κάγκελα του ιερού, κοίταξα πίσω και είδα τον Φρανκ να στέκεται και να με κοιτάζει από το πρώτο στασίδι. Σκέφτηκα αρχικά πως ήταν το φάντασμα του· όμως όταν κοίταξα ξανά εκεί βρισκόταν ακόμη, με κάποιου είδους απορίας στα μάτια του, σα να με ρωτούσαν αν χαιρόμουν ή λυπόμουν που τον έβλεπα. Απορώ πως δεν έπεσα. Ξέρω πως τα πάντα στριφογύριζαν, και τα λόγια του ιερωμένου έμοιαζαν με το βούισμα μιας μέλισσας στο αυτί μου. Δεν ήξερα τι να κάνω. Να σταματήσω την τελετή και να κάνω σκηνή μες την εκκλησία; Τον κοίταξα και πάλι, και φάνηκε να γνωρίζει τι σκεπτόμουν, γιατί σήκωσε ένα δάκτυλο στα χείλη του για να μου πει να μείνω ακίνητη. Τότε τον είδα να γράφει κάτι σε ένα κομμάτι χαρτιού, και ήξερα πως μου έγραφε ένα σημείωμα. Καθώς πέρασα από το στασίδι του έριξα το μπουκέτο μου προς το μέρος του, και εκείνος γλίστρησε το σημείωμα στο χέρι μου όταν μου επέστρεψε τα λουλούδια. Ήταν μόνο μια αράδα που μου ζητούσε να πάω κοντά του όταν μου έκανε σινιάλο. Φυσικά ποτέ δεν αμφέβαλα για μια στιγμή πως το πρώτο καθήκον μου πλέον ήταν προς εκείνον, και αποφάσισα να κάνω απλά ότι πρόσταζε.»

Nobl-07.jpg

«Όταν γύρισα πίσω είπα στην υπηρέτρια μου, η οποία τον ήξερε στην Καλιφόρνια, και υπήρξε πάντοτε φίλη του. Την διέταξα να μη πει τίποτα, μα να ετοιμάσει μερικά πράγματα και το παλτό μου. Γνωρίζω πως θα έπρεπε να έχω μιλήσει στο Λόρδο Σαιντ Σάιμον, όμως ήταν τρομερά δύσκολο μπροστά στη μητέρα του, και όλους εκείνους τους σπουδαίους ανθρώπους. Απλά αποφάσισα να φύγω και να δώσω εξηγήσεις αργότερα. Δεν είχα κάτσει στο τραπέζι για δέκα λεπτά προτού δω τον Φρανκ έξω από το παράθυρο στην άλλη μεριά του δρόμου. Μου έκανε νόημα και έπειτα άρχισε να περπατά στο πάρκο. Ξεγλίστρησα, έβαλα τα ρούχα μου, και τον ακολούθησα. Κάποια γυναίκα ήρθε λέγοντας κάτι σχετικά με το Λόρδο Σαιντ Σάιμον σε μένα— όμως κατάφερα να της ξεφύγω και σύντομα πρόφτασα τον Φρανκ. Μπήκαμε σε μια άμαξα παρέα, και φύγαμε σε κάποιο διαμέρισμα που είχε κλείσει Γκόρντον Σκουέρ, και αυτός ήταν ο πραγματικός μου γάμος έπειτα από όλα αυτά τα χρόνιας αναμονής. Ο Φρανκ ήταν αιχμάλωτος ανάμεσα στους Απάτσι, είχε ξεφύγει, έρθει στο ‘Σισκο, βρει πως τον είχα εγκαταλείψει για νεκρό και είχα φύγει στην Αγγλία, με ακολούθησε, και με είχε προφτάσει τελικά εκείνο το πρωινό του δεύτερου γάμου μου.»

«Το είδα σε μια εφημερίδα,» εξήγησε ο Αμερικάνος. «Ανέφερε το όνομα και την εκκλησία αλλά όχι το που έμενε η κυρία.»

«Τότε είχαμε μια κουβέντα σχετικά με το τι έπρεπε να κάνουμε, και ο Φρανκ ήταν αναφανδόν υπέρ της ειλικρίνειας, όμως ντρεπόμουν τόσο για όλα αυτά που ένοιωθα σα να ‘πρεπε να χαθώ και ποτέ να μη ξαναδώ κανέναν τους—απλά να ‘στελνα μια αράδα στο μπαμπά, ίσως, για να του φανερώσω πως ήμουν ζωντανή. Μου ήταν φριχτό να σκέφτομαι όλους εκείνους τους Λόρδους και τις Λαίδες να κάθονται γύρω από το γαμήλιο τραπέζι και να με περιμένουν να επιστρέψω. Έτσι ο Φρανκ πήρε τα νυφικά μου ρούχα και συμπράγκαλα και τα έκανε ένα δέμα, έτσι ώστε να μην μπορούν να εντοπισθούν, και τα πέταξε κάπου όπου κανείς δε θα τα έβρισκε. Πιθανότατα να είχαμε φύγει για το Παρίσι αύριο, μα αυτός ο καλός κύριος, ο Κύριος Χολμς, ήρθε από εμάς το απόγευμα, μολονότι πως μας βρήκε δεν μπορώ να το σκεφθώ, και μας έδειξε σαφέστατα και ευγενικά πως έκανα λάθος και πως ο Φρανκ είχε δίκιο, και πως θα θέταμε εαυτούς εν αδίκω αν ήμασταν τόσο κρυφοί. Κατόπιν προσφέρθηκε να μας δώσει μια ευκαιρία να μιλήσουμε στο Λόρδο Σαιντ Σάιμον μόνο του, και έτσι ήρθαμε ευθύς αμέσως στο διαμέρισμα του. Τώρα, Ρόμπερτ, τα έμαθες όλα, και λυπάμαι πολύ που σου έδωσα τόσο πόνο, και ελπίζω πως δεν με βλέπεις πολύ κακοπροαίρετα.»

Ο Λόρδος Σαιντ Σάιμον ουδόλως είχε χαλαρώσει την άκαμπτη στάση του, όμως είχε ακούσει με συνοφρυωμένο μέτωπο και με σφιγμένα χείλη τη μακριά αυτή αφήγηση.

«Με συγχωρείς,» είπε, «όμως δε συνηθίζω να συζητώ τις πλέον προσωπικές μου υποθέσεις δημοσίως.»

«Τότε δε θα με συγχωρήσεις; Δε θα σφίξουμε τα χέρια πριν να φύγω;»

«Ω, βεβαίως, αν θα σου προσέφερε κάποια χαρά.» Άπλωσε το χέρι του και ψυχρά έσφιξε εκείνο το οποίο του πρότεινε.

«Ήλπιζα,» πρότεινε ο Χολμς, «πως θα μας κάνατε παρέα σε ένα φιλικό γεύμα.»

Nobl-08.jpg

«Πιστεύω πως με αυτό ζητάτε κάτι παραπάνω,» αποκρίθηκε η ευγένεια του. «Μπορεί να υποχρεώνομαι να ενδώσω στις πρόσφατες αυτές εξελίξεις, όμως είναι αδύνατον να αναμένεται πως θα διασκεδάσω σχετικά. Πιστεύω πως με την άδεια σας θα ευχηθώ σε όλους σας μια καληνύχτα.» Μας συμπεριέλαβε όλους σε μια σαρωτική υπόκλιση και αποχώρησε περήφανα από το δωμάτιο.

«Τότε ευελπιστώ πως εσείς τουλάχιστον θα με τιμήσετε με τη συντροφιά σας,» είπε ο Σέρλοκ Χολμς. «Αποτελεί πάντοτε χαρά μου να συναντώ έναν Αμερικάνο, Κύριε Μώλτον, γιατί είμαι ένας από εκείνους που πιστεύει πως η τρέλα μιας μοναρχίας και η αδεξιότητα ενός υπουργού σε περασμένους χρόνους δε θα αποτρέψει στα παιδιά μας από να αποτελέσουν κάποια ημέρα πολίτες της ίδια παγκόσμιας χώρας κάτω από μια σημαία η οποία θα αποτελείται εν μέρει εκ της Βρετανικής και της Αμερικανικής σημαία.»


«Η υπόθεση υπήρξε ενδιαφέρουσα,» σχολίασε ο Χολμς, όταν οι επισκέπτες μας είχαν αποχωρήσει, «επειδή εξυπηρετεί στο να δείξει πολύ ξεκάθαρα πόσο απλή μια εξήγηση δύναται να είναι για μια υπόθεση η οποία εκ πρώτης όψης δείχνει πως είναι σχεδόν ανεξήγητη. Τίποτα δεν ήταν περισσότερο φυσικό από την ακολουθία των γεγονότων όπως περιγράφηκαν εκ της κυρίας, και τίποτα παραδοξότερο από την έκβαση όταν παρατηρηθεί, επί παραδείγματι από τον κ. Λεστρέιντ, της Σκότλαντ Γιαρντ.»

«Δεν έσφαλες διόλου, δηλαδή;»

«Εκ των αρχικών, δυο γεγονότα υπήρξαν ιδιαιτέρως εμφανή για μένα, το ένα πως η κυρία ήταν απολύτως πρόθυμη να υποβληθεί στην γαμήλια τελετή, το άλλο πως το είχε μετανιώσει εντός μερικών λεπτών εκ της επιστροφής της στο σπίτι. Προφανώς κάτι είχε προκύψει κατά τη διάρκεια του πρωινού, λοιπόν, για να την κάνει να αλλάξει γνώμη. Ποιο θα μπορούσε να είναι αυτό; Δε μπορεί να είχε μιλήσει σε κάποιον όταν βρισκόταν έξω, γιατί ήταν παρέα με το γαμπρό. Να είχε δει κάποιον, τότε; Αν είχε δει, θα έπρεπε να είναι κάποιος από την Αμερική επειδή είχε περάσει ένα τόσο σύντομο διάστημα σε ετούτη τη χώρα ώστε ήταν αδύνατον να έχει επιτρέψει σε κάποιον να αποκτήσει μια τόσο βαθιά επιρροή πάνω της ώστε η απλή θέα του να την έπειθε να αλλάξει τα σχέδια τόσο απόλυτα. Βλέπεις έχουμε ήδη φτάσει, από μια διαδικασία απόρριψης, στην ιδέα πως ίσως να είχε δει έναν Αμερικάνο. Τότε ποιος θα μπορούσε να είναι ο Αμερικάνος αυτός, και γιατί θα είχε μια τόσο μεγάλη επιρροή πάνω της; Ίσως να ήταν εραστής· ίσως να ήταν σύζυγος. Η νεότητα της, είχε, όπως γνώριζα, περάσει σε τραχιά μέρη και υπό ασυνήθιστες καταστάσεις. Μέχρι εκεί είχα φτάσει πριν ακόμη ακούσω την αφήγηση του Λόρδου Σαιντ Σάιμον. Όταν μας μίλησε για ένα άντρα σε ένα στασίδι, για την αλλαγή της συμπεριφοράς της νύφης, για ένα τόσο διάφανο τέχνασμα απόκτησης ενός σημειώματος όπως το ρίξιμο του μπουκέτου της, της προσφυγής της στην έμπιστη υπηρέτρια της, και της ιδιαιτέρως σημαντικής αναφοράς της στο ξεπέρασμα του εμποδίου —η οποία στη φρασεολογία των μεταλλωρύχων σημαίνει την απόκτηση κατοχής εκείνου που κάποιο άλλο άτομο είχε προηγουμένως δικαίωμα διεκδίκησης—η όλη κατάσταση κατέστην απολύτως σαφής. Το είχε σκάσει με έναν άντρα, και ο άντρας ήταν είτε εραστής είτε ένας προηγούμενος σύζυγος—οι πιθανότητες συνηγορούσαν υπέρ του τελευταίου.»

«Και πως στο καλό τους βρήκες;»

«Ίσως να ήταν δύσκολο, όμως ο φίλος Λεστρέιντ κρατούσε πληροφορία στα χέρια του την αξία της οποίας ούτε ο ίδιος δε γνώριζε. Τα αρχικά ήταν, φυσικά, υψίστης σημασίας, όμως ακόμη πιο πολύτιμο ήταν το να γνωρίζω πως εντός της εβδομάδος είχε διευθετήσει έναν λογαριασμό σε ένα εκ των πλέον εκλεκτών ξενοδοχείων του Λονδίνου.»

«Όμως πως επήγαγες το εκλεκτό;»

«Από τις εκλεκτές τιμές. Οχτώ σελήνια για ένα κρεβάτι και οχτώ πένες για ένα ποτήρι σέρι υπέδειξαν προς ένα εκ των πλέον ακριβών ξενοδοχείων. Δεν υπάρχουν πολλά στο Λονδίνο τα οποία να χρεώνουν αυτές τις τιμές. Στο δεύτερο το οποίο επισκέφθηκα στη λεωφόρο Νορθάμπερλαντ, έμαθα από εξέταση του βιβλίου πως ο Φράνσις Χ. Μώλτον, ένας Αμερικάνος κύριος, είχε φύγει μόλις την προηγούμενη ημέρα, και επιθεωρώντας τις αναφορές προς αυτόν, έπεσα στα ίδια ακριβώς αντικείμενα τα οποία είχα δει στο απόκομμα του λογαριασμού. Τα γράμματα του έπρεπε να προωθούνται στο 226 της Γκόρντον Σκουερ· έτσι κατά κει ταξίδεψα, και όντας αρκετά τυχερός ώστε να βρω το αγαπημένο ζευγάρι σπίτι, επιχείρησα να τους δώσω μια πατρική συμβουλή και να τους υποδείξω πως θα ήταν καλύτερα από κάθε άποψη να ξεκαθαρίσουν την θέση τους περισσότερο τόσο προς το ευρύ κοινό αλλά και συγκεκριμένα στο Λόρδο Σαίντ Σάιμον. Τους προσκάλεσα να τον συναντήσουν εδώ, και, όπως είδες, τον έκανα να τηρήσει το ραντεβού του.»

«Όμως δίχως κάποιο ιδιαιτέρως καλό αποτέλεσμα,» σχολίασα. «Η συμπεριφορά του ασφαλώς δεν ήταν ιδιαίτερα ευγενική.

«Α, Γουώτσον,» είπε ο Χολμς, χαμογελώντας, «ίσως ούτε κι εσύ να ήσουν τόσο ευγενικός, αν, έπειτα από όλους τους μπελάδες κόρτε και γάμου, βρισκόσουν στερημένος σε μια στιγμή από γυναίκα και περιουσία. Πιστεύω πως επιτρέπεται να κρίνουμε το Λόρδο Σαιντ Σάιμον εξαιρετικά σπλαχνικά και να ευχαριστήσουμε την τύχη μας που ποτέ δε θα υπάρξει περίπτωση να βρεθούμε στην ίδια θέση. Τράβα την καρέκλα σου και δώσε μου το βιολί μου, γιατί το μόνο πρόβλημα που απομένει να λύσουμε είναι πώς να περάσουμε αυτές τις μουντές φθινοπωρινές βραδιές.»

Σημειώσεις[Επεξεργασία]

  1. Three caltrops in chief over a fess sable
  2. Curly-brimmed hat
  3. jumping a claim
  4. (Σ. τ. Μ.) Henry David Thoreau – (1817-1862) Αμερικάνος συγγραφέας και φιλόσοφος
  5. (Σ. τ. Μ.) watered-silk