Νεοελληνική Φιλολογία/Ανδρόνικος Κάλλιστος
| ←Μιχαῆλος Ἀποστόλης | Νεοελληνική Φιλολογία: Βιογραφίαι των εν τοις γράμμασι διαλαμψάντων Ελλήνων από της καταλύσεως της βυζαντινής αυτοκρατορίας μέχρι της ελληνικής εθνεγερσίας (1453-1821) Συγγραφέας: Ανδρόνικος Κάλλιστος |
Ῥάλλης → |
 Δείτε επίσης: σχετικό λήμμα.
|
Γεννηθεὶς ἐν Θεσσαλονίκῃ, ἀνετράφη ἐν Βυζαντίῳ (1)· μετὰ τὴν ἅλωσιν προσφυγὼν εἰς Ἰταλίαν ἐδίδαξε τὰ Ἑλληνικὰ κατὰ πρῶτον ἐν Βολωνίᾳ (1464), ὕστερον ἐν Ῥώμη (1469)· ἐντεῦθεν μεταβὰς εἰς Φλωρεντίαν (2) ἐδίδαξεν ἐπιτυχῶς ἐπί τινα ἔτη κατ' ἰδίαν εἰς πολυαρίθ
μους μαθητάς. Μετὰ τὸν θάνατον Ἑρμωνύμου του Σπαρτιάτου
προσεκλήθη ὁ Ἀνδρόνικος εἰς Παρισίους, καὶ ἀνέλαβε τὴν διδασκαλίαν τῶν Ἑλληνικῶν μετὰ τοσαύτης δ' ἐπιτυχίας ἐδίδαξεν ἐκεῖσε, ὥστε ὁ Κλαβιέρος λέγει, ὅτι εἰς τοῦτον ὄφειλε τὸ πανεπιστήμιον τῆς Γαλλικῆς μητροπόλεως τὴν ἀποκατάστασιν συστηματικής σπουδῆς τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσης. Ἐκεῖ δὲ ὑπέργηρως ἀπεβίωσε (1486)(3).
Τοῦ Ἀνδρονίκου ή μάθησις ἐπαινεῖται ὑπὸ πολλῶν συγχρόνων ὁ
Βολατεράνος λέγει « unus omnes græci sermonis evoluerat aucto
res, ac scientiam, quam cyclicam vocant, collepat, praeter ea
vero etiam Aristotelicam omnem disciplinam probe tenebat :
καὶ ὁ αὐτὸς ἀλλαχοῦ « fuisse eum alioquim pronuntiatione ine-
plum, et qui, præter studium litterarum, nihil omnino rerum
gerebat». Καὶ Φίλελφος γράφων ἐκ Μεδιολάνων (21 Ιανουαρίου
1469) πρὸς Θεόδωρον Γαζής - Gaudeo equidem, plurimum, erudissimum virum, mihique amicissimum, Andronicum Kallistum,
necessarium tuum, apud vos agere, id est, in musarum et sapi-
entiæ domicilio, quem ut meis verbis salvere jubeas, meque τοῖς περὶ Βησσαρίωνα τὸν δεσπότην, quem diligentissime commenda »: ὁ αὐτὸς ἀλλαχοῦ « eloquentissimum » καλεῖ τὸν Κάλλιστον.
Μεταξὺ τῶν μαθητῶν τοῦ ᾿Ανδρονίκου ἀριθμοῦνται καὶ οἱ ἐπιφαγεῖς Πολιτιανός, Παγόνιος, Βάλλας, κλπ (4).
Συγγράμματα.
-Μονωδία ἐπὶ τῇ ἁλώσει τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
-Αντιρρητικὸς πρὸς Μιχαῆλον Αποστόλην.
-Επίγραμμα εἰς αἶνον Βησσαρίωνος.
-Περὶ παθῶν. (ἐξεδόθη ὑπὸ Δαδιὸ Ἐσχελίου ἐν Αὐγούστῃ τῷ 1593, ἀνατυπωθέν τῷ 4617 και 1679 εἰς ἐπίμετρον τῶν Ηθικών Νικομαχείων).
-
Περὶ ἀρετῶν καὶ κακιῶν. (ἐξεδόθη ὑπὸ Δαυίδ Εσχελίου).
- Περί ποιήσεως.
- Σχόλια εἰς Ομηρον.
- Επιστολαί προς Βησσαρίωνα, Σεκουνδινόν, Γρηγόριου Παλαιολόγον και Θεόδωρου Δημητρίου.
- Λόγος εγκωμιαστικὸς εἰς Γρηγόριον Παλαιολόγου.
Ἐπιστολὴ περὶ Ἑρμωνύμου πρὸς Γεώργιον Παλαιολόγον τὸν Δεσύπατον, (ἐδημοσιεύθη ἐν τοῖς Ἑλληνικοῖς Ἀνεκδότης τοῦ Βεασονάδα, τομ. 5 σελ. 420-6).
- Περί ψυχής.
- Περί τύχης.
Μετέφρασε λατινιστί - Aristotelis de generatione et corruptione libri duo.
Ὁ Βερούντος ἐν προοιμίῳ τῆς ἐν ἔτει 1509 ἐκδόσεως τῶν Ἐρωτημάτων τοῦ Γουκρίνου καταλέγει μεταξὺ τῶν γραψάντων κανόνας περὶ ἑλληνικῆς γλώσσης καὶ τὸν Κάλλιστον.