Εἶναι ὡραῖο τὸ πρόσωπό σου, ἀγκαλὰ μελαχρινό, μήτε χάνει, βεβαιώσου, ἕνα θέλγητρο γι' αὐτό. Εἶσαι κρίνος, ἀλλ' ἡ φύση, πλάθοντάς σε, ὦ λυγερή, τὴν ἀσπράδα σὤχει κλείσει μὲς τὴν ὄμορφη ψυχή.
