Θάταν το Oινόπνευμα
| Θάταν το Oινόπνευμα Συγγραφέας: |
| Από τα ατελή ποιήματα του Καβάφη. Γραμμένο το 1919. |
- Θάταν το οινόπνευμα που ήπια το βράδυ,
- θάταν που νύσταζα, είχα κουρασθεί όλη μέρα.
- Σβύσθηκεν απ’ εμπρός μου η μαύρη ξύλινη κολόνα
- με την αρχαία κεφαλή˙ κ’ η πόρτα της τραπεζαρίας,
- κ’ η πολυθρόνα η κόκκινη˙ και το καναπεδάκι.
- Ήλθε στην θέσιν των της Μασσαλίας ένας δρόμος.
- Κ’ ελευθέρα η ψυχή μου, χωρίς συστολή,
- εκεί εφάνηκε πάλι κ’ εκινείτο,
- με την μορφήν αισθητικού κ’ ηδονικού εφήβου -
- του διεφθαρμένου εφήβου: ας λεχθεί κι αυτό
- Θάταν το οινόπνευμα που ήπια το βράδυ,
- θάταν που νύσταζα, είχα κουρασθεί όλη μέρα.
- Ανακουφίσθηκε η ψυχή μου, που η καϋμένη
- όλο συστέλλεται υπό το βάρος των ετών.
- Ανακουφίσθηκε η ψυχή μου και μ' εφάνη
- στης Μασσαλίας έναν δρόμο συμπαθητικό,
- με τη μορφή του ευτυχισμένου, διεφθαρμένου εφήβου
- που τίποτε δεν ντρέπονταν εκείνος, ασφαλώς.