Δειλινά (Σικελιανός)
| ←Βουνά | Δειλινά Συγγραφέας: |
Η ασκήμια→ |
| Από τη συλλογή Αλαφροΐσκιωτος (1907) |
Ευώδιαζε — και το μαλλί
του πρόβατου εκαθάριζεν
απ’ του μεσημεριού τ’ αγέρια ανεμισμένο,
κάτου από τον ανάλαφρο
τον ίσκιο τον αριόφυλλο
του κάμπου στολισμένο.
Και με το ηλιοβασίλεμα
ήτανε σαν να πέρναε περιβόλι,
—ω αργό κοπάδι!— ως ξανεμίζονταν
ο θύμος στο μαλλί που εσκάλωνεν
απ’ του μεσημεριού το δροσοβόλι.
Κι έλεα: Ποιός σέρνει τα υπνοβότανα
τις χωριανές για να πλανέψει; Πλήθια
το δειλινό ευωδιάζουνε
και τα κρουστά λιγώνουν στήθια,
στο σκαλωτό κατήφορο
που κατεβαίνουνε τα βράδια,
με γέλια συνατές τους τρίσβαθα
και αγαλινά, πνιγμένα μες στην άδεια
στάμναν, οπού διψάει από τα λόγια τους
κι από το αδρό τους χνότο τα πηγάδια ...