Ακολουθία του ανοσίου τραγογένη Σπανού του ουρίου και εξουρίου, μηνί τω αυτώ πέρυσι, εν έτει εφέτο
| Ἀκολουθία τοῦ ἀνοσίου τραγογένη Σπανοῦ τοῦ οὐρίου καὶ ἐξουρίου, μηνὶ τῷ αὐτῷ πέρυσι, ἐν ἔτει ἐφέτο |
| Επιμέλεια Emile Legrand, Bibliothèque grecque vulgaire, Τόμος 2, Maisonneuve, Παρίσι 1881, σ. 28—47. |
Στιχηρά· ἦχος πλάγιος δ'· ὦ τοῦ παραδόξου θαύματος.
Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος, ἂν ἀπαντήσης σπανόν, τὸ
μουστάκιν του πτύσε το, ἔβγαλε τὸ γένειν του καὶ κλότζον
τὸν εὐεργέτησε· ἀπάνου κάτου τὸν λακτοπάτησε τὸν οὔριον
καὶ ἐξούριον· ὦ ξυλογούργουρε καὶ ἀγριομούστακε, γραίας 5
πετζὶν, ἄγωμε ʼς τʼ ἀνάθεμα πάλιν, παντέρημε.
Ἀπὸ φυλακῆς προβείας οἱ ἀσπρογῖται νὰ ἐβγάλουν τὰ μά-
τια του.
Ὢ τοῦ παραδόξου θαύματος· ἂν ἀπαντήσῃς σπανὸν καὶ
ἱδρόνῃ τὸ γένειν του, ἔτζι τὸν χαιρέτησε· «βαθρακοῦ ἀπο- 10
σκέλωμαν καὶ γραίας αἴγας ἀνακακάρωμα, κακέ σπανὲ καὶ
παράσημε, ὦ πιθαρόστομε καὶ μερμηγκοσφόνδυλε, κακέ σπανέ,
σύρε, κακομούσουρε, καὶ ὁ θεὸς πατάξει σε.
Ἀλανὲ ἀλὰ, ὄχι ἀλὰ ὅλα σου κάτω καὶ ἡ κοιλιά σου σπα-
σμένη καὶ ὁ κώλος σου ἔξω. 15
Ὢ τῆς ἀθεότητός σου μορφῆς τῆς κακῆς τῆς ἄσχημος,
οὔριε καὶ ἐξούριε, δερπανομύτη καὶ ὀξυντόκωλε, πιθάριν
ὁμοιάζει τὸ στόμα σου, καὶ βλέμμαν ἔχεις τοῦ δαίμονος, ὦ
κακομούσουρε καὶ ἀγριοθεώρητε, κακὴ πομπή· ἄγωμε εἰς
τὸν διάβολον πάλιν, παντέρημε. 20
Δόξα. Δός τον ψωμὶν καὶ κρασὶν καὶ χοιρινομαγερέαν,
καὶ ʼνὶν καὶ τζαπὶν καὶ ζυγόλουρον εἰς τὸν σφόνδυλόν του.
Ἦχος β'.
Σήμερον ὁ σπανὸς προπομπὴ πορεύεται τῆς ὡραίας πα-
τζάδος γενειάδος του· σήμερον οἱ βοθράκοι ἀγάλλονται καὶ 25
ᾑ ἀχελώναις τραγουδοῦσιν τὸ παράνομον ὁρῶσαι μυστήριον·
ἡ θάλασσα εἶδεν καὶ ἔφυγεν· ἡ σελήνη τὸ φέγγος ἀπέκρυ-
ψεν· ὁ σπανὸς ὁ πονηρὸς, ὁ σπανὸς ὁ τριγένης, ἄγωμε εἰς τὸ
ἀνάθεμα.
Εἰς τὸν στίχον ἦχος δ'· ὡς γενναῖον ἐν μάρτυσιν. 30
Ὡς ἐπῆγα ʼς τὸ σπίτιν σου καὶ ἐστάθην καὶ ἤβλεπα διὰ
νὰ ἰδῶ τὰ γένειά του τὰ πανάσχημα καὶ τὴν ὡραίαν πατζά-
δαν του, ἐξέστην καὶ ἔφυγον θεωρῶν τὸν σπανὸν, τὸν κακὸν
ἀγριότραγον· ὢ τὸν οὔριον τραγογένην, τριγένην, λυτρωθῆναι
τῆς κακῆς του θεωρίας, καὶ τῶν ἀνθρώπων τὸ μίασμα. 35
Ἐμπαστία εἰς τὴν λάβραν του καὶ οἱ λύκοι εἰς τὴν κορ-
φήν του.
Καὶ τὸ εἶδος σου πήλινον, καὶ τὸ κάλλος πανάτζαλον·
ἀληθῶς ὑβρίζω σε, ἀγριότραγε, ὅτι τὸ γίνειν ἐμόλυνας, τὴν
τρίχαν ἐξύβρισες, καὶ ἐγείνουν ὑβριστὴς καὶ ὑβρίζω σε, οὔριε· 40
ὦ κακότριχε, μυσερὲ καὶ τριγένη, ὦ διὰ σένα πουγουνάτε,
μουστακάτε, σύρε ἀπʼ ἐδῶ εἰς τʼ ἀνάθεμα.
Καὶ ἐκζεστὸν καὶ ζεματισμένον τὸ ποδοκέφαλόν του.
Ὁ σπανὸς ὁ παράσημος, ὁ τριγένης, ὁ τρίκωλος· συνελ-
θόντες σήμερον καθυβρίσωμεν, ὅτι τὸ γένειν ἐμόλυνας, ἡ τρίχα 45
ἐζάρωσεν, καὶ ἐγείνουσου πομπή, μᾶλλον δὲ καὶ παράσημος·
ὤγι ἀλλοίμονον! τὴν πουγοῦνα σου τὴν βλέπω ʼς τὰ παρέκει,
μὴ σὲ δώσω δέκα κλότζους, κακὲ σπανὲ καὶ παράσημε.
Δόξα. Δός τον ψωμὶν καὶ κερία καὶ θυμίαμα, καὶ ʼνὶν καὶ
βελόνιν ʼς τὸ μάτιν του. Ἦχος πλάγιος β'. 50
Σήμερον ὁ κακὸς σπανὸς, ὁ πονηρὸς τὴν γνώμην ἦλθεν εἰς
τὰ βάθη τοῦ ᾅδου καὶ ἐβόησε πικρῶς λέγων· ὤγι ἐμὲ τὸν ταπει-
νὸν καὶ σπανούριον, τὸν ἐκ κοιλίας μητρὸς ἀστοχηθέντα καὶ
ἐγεννήθην παράσημος. Κλαίω γὰρ καὶ ὀδύρομαι τὴν πομπὴν
τοῦ προσώπου σου· μεγαλὴ ἡ ἐντροπὴ τῆς πατζάδος του, καὶ 55
ἐλέησέ τον.
Ἀπολυτίκιν. Ἦχος β'.
Ὦ σπανὲ πονηρέ, καὶ καρδία Σατανᾶ, καὶ λύκου γνώμη·
τὰς τρεῖς σου τρίχας, ταπεινέ, τὰς ἔχεις ʼς τὸ πηγούνι σου
ἀπὸ κακὴν ῥοπὴν τοῦ κώλου σου, σπανὲ πονηρέ, ἀναχεσο- 60
μούσουδε καὶ φακλανάτε.
Ὁ κανών, ᾠδὴ δ', ἦχος δ'· ἀνοίξω τὸ στόμα μου.
Ἀνοίξω τὸ στόμα μου καὶ βαλῶ τρία δαμάσκηνα καὶ
σκοῦμπρον καὶ κέφαλον καὶ παλαμίδαν ὀπτὴν, καὶ ὀφθήσομαι
βαλών τρανὰ σαυρίδια καὶ ἀπὸ τὴν ἔγγραυλιν [καὶ] τὴν ἀθερί- 65
ναν ζουμίν.
Ἵππον καὶ καταβάτην ἔρριψέν τον εἰς τὴν θάλασσαν,
Ἀνοίξω τὸ στόμα σου καὶ βαλῶ τρία κουράδια, καὶ
προύνους, καὶ βάτζινον, καὶ ἀγελάδας πορδήν, καὶ θεάσομαι
τὴν μουστάκαν σου τὴν χεσμένην· καὶ στάσου, παράσημε και 70
τραγογένη σπανέ.
Κύριος συντρίψει τὴν σπλῆναν του, καὶ τὰ ἔντερα αὐτοῦ
ἐξέβουν.
Ἀλλοίμονον, ἄτυχε, δερπανομύτη καὶ ὀξυντόκωλε, μου-
στάκιν ἐπέμεινεν μόνον τὸ γένει σου· ὢ τὸ τί ἔπαθες, μαγιω- 75
μένε σπανέ, καὶ φεῦγε, παράσημε καὶ ἡ πομπὴ τῶν ἀνδρῶν.
Πόντος ἐκάλυψεν αὐτὸν, κατέβην τὸ ὀρχίδιν του ὡς ὁ
λίθος.
Ἂς βλέπω τὰ γένειά σου καὶ τὴν ὡραίαν πατζάδαν σου,
καὶ στάσου, τὸ μίασμα καὶ ἡ πομπὴ τῶν ἀνδρῶν, νὰ σὲ ἀλεί- 80
ψωμεν ἐλεφάντινον κόπρον, καλέ μου, τὰ γένειά σου, ἀγριο-
μούστακε.
ᾨδὴ γ'· τοὺς σοὺς ὑμνολόγους, Θεοτόκε.
Τοὺς τοὺς πειρασμοὺς τῆς γενειάδος ὅταν ἁπλώσῃς, τα-
πεινὲ, νὰ πιάσῃς τὸ πουγούνι σου, τότε νοήσεις, ἄθλιε, τʼ ὅ,τι 85
πιάσῃς δὲν ἔχεις, καὶ ἀλλοίμονον, κακομούσουρε.
Ἐστερεώθη ἡ καρδία τοῦ τραγογένη· ἐξέβη κέρατον εἰς τὸ
ʼφθίν του· ἐπλατύνθη τὸ στόμα του ὡς ὁ φοῦρνος.
Τοὺς τόσους δρόμους καὶ τὸ μάκρος ποῦ περιπατεῖς, τα-
πεινὲ, νὰ εὕρῃς τὸν ἀγριότραγον καὶ τὸν σπανὸν τὸν πρῶτον 90
σας, νὰ τιμηθῇ [ἡ] μουστάκα σου καὶ ἡ ὡραία πατζάδα σου.
Μὴ καυχᾶσθε καὶ μὴ λαλεῖτε πολλὰ, μηδὲ ἐξερχέσθω βρῶ-
μας ἀπὸ τὸ στόμα σου.
Τὰ σὰ διηγήματα καὶ γνώμας ὁποῦ σοῦ βλέπουσιν, σπανὲ,
οἱ πάντες ἐξυππάζονται· ʼς τὸν πούγουνά σου θέσωμεν καμπό- 95
σον βρῶμον καὶ κόπριον, καὶ ἄγι ἀλλοίμονον, παραμύσερε.
Μὴ καυχάσθω ὁ σπανὸς ἐν τῷ γένει αὐτοῦ καὶ ὁ τράγος ἐν
τῇ μουστάκᾳ αὐτοῦ.
Τὸ βλέμμαν τὸ ἔχεις, ὦ σπανούριε τράγε καὶ κακομού-
σουρε τρελλέ, ὡς σὲ ʼδοῦσιν τὰ παιδία ξυππάζονται καὶ φεύ- 100
γουν, ὁμοιάζεις γὰρ διάβολον, Ἰούδα κακορρίζικε.
Κάθισμα· Ἦχος α΄. Τὸν τάφον σου.
Ὡς εἶδεν ἡ γυνὴ τοῦ σπανοῦ γενειάδαν μακρὴν καὶ διχα-
λὴν καὶ ʼς τὴν ἄκραν χεσμένην, ἐβόησεν, ἔκλασεν καὶ πικρῶς
ἐνεστέναξεν· τί ποιήσομεν τοῦ τραγογένη τὸ γένει; μόνον δὲ 105
τζιλοῦμεν το.
ᾨδὴ δ'. Ὁ καθήμενος ἐν σούγλᾳ.
Ὅλα τοῦτα παθάνει ὁ σπανὸς ὁ παράσημος ὁ τριγένης,
οὗτος ἦλθεν καὶ ἐκάθισεν μέσον μας καὶ ἐβρώμησεν ὅλους με
τὰ χνότα του ὁ βρωμιάρης καὶ ἐκραύγαζεν· δότε με ἄνεσιν 110
τὸν ταλαίπωρον.
Κύριε, εἰσακήκοα τὴν ἀκοήν σου, ὁ δὲ σπανὸς ἐκρεμάστη.
Ὦ κακὲ σπανὲ τριγένη τα μουστάκια του κάψε τα, τὴν
ὡραίαν πατζάδαν σου. Ἦλθες καὶ ἐστάθης ὀμπρός μας καὶ
ἐφάνης ὡς δαίμων, καταραμένε σπανούριε καὶ παντέρημε. 115
Ἐν τῷ ταραχθῆναι τὰ συκωτοσφλέγγουνά σου.
Ὁ σπανὸς ὁ τριγένης τὸ πουγούνιν ἐκτένιζεν διὰ νὰ κα-
θερίσῃ ψεῖρας, βαθρακοὺς καὶ ἀχελώνας· παντέρημε, τρία ʼνʼ
τὰ γένειά σου, σπανούριε, ἀνάθεμαν τὸ βλέμμα σου.
Ὁ θεὸς ἐκάλυψεν αὐτὸν εἰς τʼ ἀνάθεμα· ἀλλὰ πρέπει νὰ 120
παθάνῃ ὁ σπανὸς ὁ παράσημος, ὁ σκυθοσκυρτάτος· ἔναι καὶ
λωλὸς καὶ πανάτυχος ὁ τριγένης καὶ βρωμιάρης. Βρωμίζεις
καὶ ζένεις, τριγένη παντέρημε.
ᾨδὴ πέμπτη. Ἐξέστη τὰ σύμπαντα.
Ἐξέστησαν ἅπαντες ἐπὶ τῇ θέᾳ σου, κακότυχε. Σὺ γὰρ, 125
ἀγριότραγε σπανούριε, ἔτυχες, εὗρες καὶ ἔλαβες τὸν θεῖον
σου τὸν ἀγριότραγον, καὶ ἔδωκεν γένειον ἐσέν. Πάντες γὰρ
γελοῦμεν σε, τραγογένη σπανούριε.
Ἐκ νυκτὸς περιπατεῖ ὁ σπανὸς εἰς τοὺς κρεμνούς.
Ἐκάθισαν ἅπαντες νὰ δώσουσι καλὴν βουλήν, σὺ γὰρ ἔκρυ- 130
βήθηκες, κακὲ σπανέ· ἐγύρευαν νὰ σʼ εὕρουν πούπετα κοντὰ,
καὶ σὺ ἐβάσταζες τὸν διχαλὸν, πτωχέ, καὶ τὴν πατζάδαν
ἐκτένιζες.
Δικαιοσύνῃ τὸν ἐγκατέλιπε τὸν σπανὸν καὶ ἐκώλυσέ τον ὁ
πόνος. 135
Ἐστάθησαν ἄνθρωποι νὰ ʼποῦσιν τὰ σουσούμια τὰ σά· σὺ
δὲ, κακομούσουρε, τριγένη, φουρνόστομε καὶ κακόχνοτε· πάν-
τες γὰρ γελοῦμεν σε καὶ πάντες μαγαροῦμεν σε.
Πέπαυται γὰρ ὁ σπανὸς ἵνα μὴ ἴδῃ τὴν δόξαν κυρίου· ἱστιά
μου τὸν κάψη. 140
Ἐξάνθησαν τὰ γένειά σου ἀπὸ τὴν κοπρίαν, οὔριε· σκρόφας
γὰρ πορδὴν τὰ ἤλειψαν, σπανούριε, καὶ ʼλέφαντος κόπριον
ἔθηκαν εἰς ἐσὲν διὰ νὰ ἔχῃς ἐμνοστότηταν καὶ ἡδονὴν πα-
ράξενον.
ᾨδὴ ς'. Τὴν θείαν ταύτην μουστάκαν σου. 145
Τὴν θείαν ταύτην καὶ ἄσχημον τελοῦντες καὶ ἡμεῖς δὲ οἱ
βλέποντες τὸν ἀγριότραγον, δεῦτε τὰς χεῖρας ἁπλώσωμεν
καὶ τοῦ σπανοῦ τὰ γένεια ἂς τὰ τζιλήσωμεν.
Ἐβόησεν καὶ ἐχέστην.
Τὸν τραγογένην αὐτὸν ἂς ὑβρίσωμεν νὰ ʼποῦμεν διʼ αὐτὸν 150
τὸν ξυντόκωλον διὰ τὸ γένειν του· ἐλᾶτε νὰ ἰδῆτε τὸν
οὔριον, τὸ ἀπʼ ἐμᾶς ἐβγαίνει ἀπάνου θέσωμεν.
Ἐκ κοιλίας ᾅδου ἐφώναζεν καὶ δὲν τὸν ἀκοῦσαν.
Τρεῖς τρίχες μόνον ἐπέμειναν, κακὲ σπανὲ, ʼς τὸ πουγούνι
σου, ὦ ἀγριότραγε· δεῦτε τὰς χεῖρας ἀπλώσωμεν, τὸν μου- 155
στάκον αὐτοῦ ἀνασπάσωμεν καὶ ʼλέφαντος κόπριον ἂς τὸν
θέσωμεν.
Ἀπέρριψεν αὐτὸν εἰς τὰ βάθη τοῦ ᾅδου καὶ ποταμὸς
ἐπόντισέ τον.
Ἐσούφρωσεν, σπανὲ, σοῦ τὸ μάγουλον· ὁμοιάζεις φοβέρι- 160
στρον, οὔριε· ὤγι ἀλλοίμονον, ἰδέτε τον τὸν σπανὸν τὸν ξυντό-
κωλον· τὸν βλέπουσιν τὰ ζῶα ἔξω καὶ φεύγουσιν, καὶ ᾑ κου-
ρούναις καὶ πέτονται.
Κοντάκι. Ἦχος δεύτερος.
Ὁ σπανὸς ὁ παράσημος ὁ τριγένης καὶ οὔριος τὸ πουγούνιν 165
του ἐκτένιζεν καὶ τὴν ὡραίαν πατζάδαν του· τοῦτο πίε, σπανὲ
κλανομούστακε, ἀπαὶ τὰ φάλια φάγε καὶ δὸς κοτζάκιν· τρία
ʼνʼ τὰ γένειά σου· ἡμεῖς γὰρ σὲ γελοῦμεν, ὦ σπανὲ καὶ
τριγένη· ἡ τρέχουσα ʼπέσω σου!
Ὁ λύκος εἰς τὴν κορφήν του. 170
Ἄκουσε, σπανὲ, τὴν τιμὴν τοῦ γενείου σου καὶ τῆς μου-
στάκας σου ταύτης τῆς κακῆς καὶ βρεμμένης· ὦ σπανὲ
τραγογένη καὶ οὔριε, ὦ σπανὲ μουστακάτε, πουγουνάτε, ὦ
σπανε μερμηγκοσφόνδυλε· ἀπὸ κοιλίας ἀστοχημένος καὶ εἰς τὰ
καλά σου παραδαρμένος, ὦ σπανὲ, τὸ ἐξώτερον σκότος, ὦ175
βρυγμὲ τῶν ὀδόντων, καὶ πῦρ τὸ τῆς γεέννης, ὁ θεὸς νὰ σὲ
καταργήσῃ, ὦ σπανὲ ἀλήμονε, ἀθώρετε, ἀκτένιστε, ἀνείκαστε
καὶ ἀκοίμητε, ἄφαγε, ἄπιε, ἄχεστε, ἄψυχε, ἀγριότραγε, ὁ
θεὸς νὰ σὲ δώσῃ ἀπάνου κάτω τζίλιματαρέαν, βῆχαν, σφά-
κτην, πλέμοναν εἰς τοὺς αἰῶνας! 180
Συναξάριον τοῦ ἀνοσίου τραγογένη σπανοῦ τοῦ οὐρίου καὶ
ἐξουρίου, μηνὶ τῷ αὐτῷ πέρυσι ἐν ἔτει ἐφέτο· ξίφει καὶ κουμέν-
τιον (?) τελειοῦται. Τοῦ σπανοῦ τὴν ἡμέραν καὶ τὴν ὥραν
τελοῦντες τὸν ἀνόσιον πάντες. Στίχος· ὡς τὸ ἔμνοστόν σου
ἰδίωμαν καὶ κακή σου ἡ θέα· ἀνάθεμά σε καὶ ἂς ἦσαι καὶ 185
ἀφωρισμένος. Εἰκάδι τρικάδι σετζητυρὶ ὁ σπανὸς ἀπετμήθη.
Ὅταν ἐγεννᾶτον ὁ κακὸς σπανὸς, ὁ οὔριος, ὁ ἐξούριος,
ὁ δρεπανομύτης καὶ ὀξυντόκωλος, ὁ ἀντζάτος, ὁ βηλά
τος, ὁ κωλάτος, ὁ χεσάτος, ὁ φασάτος, ὁ ἀναχεσομίσειδος
καὶ φακλανάτος, ὁ καμηλόρραχος καὶ στηθάτος, ὁ κακός βο- 190
ρέας καὶ ὁ τζαπάτος, οὔτε νύκτα ἦτον οὔτε ἡμέρα, ἀμμὴ
ἔστραπτεν ἡ ἀνατολὴ καὶ ἐβρόνταν ἡ δύσις, καὶ ἐτζιλιπούρδαν
ἡ γαδάρα καὶ ἐπελιτάρειεν δισσάκκιν σπανοὺς καὶ ἐπηδοῦσαν οἱ
κακοὶ σπανοὶ ἀπὸ κακῆς μαύρης σύβης γαδάρας κώλον, τὴν
χοιρινέαν ἐμπουκκωμένοι καὶ οἱ ἄλλοι δαμάσκηνον. Τότε 195
ἐγεννήθην ὁ βασιλεὺς ὁ μερμηγκοσφόνδυλος καὶ ηὐξύνθην καὶ
ἡλικιώθην καὶ ἤρξατο νὰ ἀφεντεύγῃ εἰς τοὺς σπανοὺς καὶ ἐκά-
θισεν ἐπὶ θρόνου ὑψηλοῦ καὶ ἐπηρμένου ἐπάνω τοῦ βατζινο-
φύλλου, καὶ ἐμήνυσεν πρὸς τοὺς σπανοὺς ταῦτα· «ἐλᾶτε
μωροί σπανοὶ, ἀτζάτοι, βηλάτοι, κωλάτοι, χεσάτοι, φασάτοι, 200
ἀνακουρδοκλανομούστακοι καὶ μουνιοτζακάτοι, ὀξυντόρραχοι
καὶ εἰς τὸν κώλον στηθάτοι, νὰ δώσετε τὸ βαρὺν καὶ ἀνεκ-
διήγητον τέλος, τριῶν χρόνων χαράτζιν.» Καὶ εἶπαν οἱ σπα-
νοὶ πρὸς τὸν βασιλέα· «τί ἐστὶν τὸ βαρὺν καὶ ἀνεκδιήγητον
τέλος, ὦ βασιλεῦ;» Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς αὐτούς· «δώ- 205
δεκα μόδια βουρλοκάρβουνον, τρεῖς χιλιάδαις φυτείαν ὁσπίτια,
ἄπαστον ἅλας καὶ θαλάσσιον βούτυρον, ἑκατὸν καντάρια κα-
λιτζιδόκεχρον, ἑκατὸν καντάρια τραγιδοβάμβακον, ἑκατὸν
καντάρια γραίας ψείρας ἄλειμμα, ἑκατὸν μέτρα κουτζῆς μυί-
γας δάκρυον, ἐλέφαντος κόπριον καντάρια ἑκατὸν ἐνενῆντα 210
ἐννέα ἥμισυ, ἀσπίδας πορδὴν μέτρα ἑκατὸν δύο ἥμισυ, καὶ
σπανῶν τὰ ἀποκτενίδια τῶν γενείων αὐτῶν καντάρια ἑκατόν.»
Τότε ἀκούσαντες οἱ σπανοὶ τὸ βαρὺν καὶ ἀνεκδιήγητον τέλος,
ἐκάθισαν εἰς βουλὴν καὶ ἐκάτζεν ὁ πρῶτος αὐτῶν ἐπάνω τῆς
σούβλας, ἔχοντες οἱ ἕτεροι τὰς χεῖρας αὑτῶν δεδεμένας ἔμπρο- 215
σθεν αὐτῶν, καὶ οἱ ἄλλοι κατηφεῖς τύπτοντες τὰ γόνατα
αὐτῶν καὶ κλαίοντες καὶ οἱ μὲν ἐμούγκριζον, οἱ δὲ ἐβάβυζαν
καὶ οἱ ἕτεροι ἐμιαγούριζαν λέγοντες· «τί ποιήσομεν οἱ ἐλεει-
νοί;» Τότε εἶπεν ὁ πρῶτος αὐτῶν· «εἰς τὰ δώδεκα καντάρια
τὸ βρουλοκάρβουνον ὀκάτι νὰ γένῃ καὶ εἰς τὰ ἄλλα πάντα 220
ἔργον νὰ ποιήσωμεν· τὸ δὲ εἰς τὰ ἑκατὸν δύο ἥμισυ σπανῶν
τὰ ἀποκτενίδια τῶν γενείων αὐτῶν ἀπορῶ καὶ ἐξίσταμαι καὶ
τὸν νοῦν καταπλήττομαι.» Ταῦτα ἀκούσαντες οἱ σπανοὶ οἱ
μὲν εἰς τὰ ὄρη ἔδωκαν, οἱ δὲ εἰς τὰς δημοσίας, ἕτεροι δὲ ἐξ
αὐτῶν ἐθαλασσεύονταν εἰς τὰς ἀλογοπατουματαίς των καὶ ὅσοι 225
εἶχαν νερὸν ἐπνίγονταν συνπέντε καὶ ἕξι, καὶ οἱ ἄλλοι ἔπεφταν
ἀπὸ τὰς προβατοκουτζουλέαις καὶ ἐστραμπουλίζονταν. Καὶ
εἷς κακὸς σπανὸς οὔριος, καβουριομουνιομέτωπος, δερπανο-
μύτης καὶ ὀξυντόκωλος, ἀναχεσομίσειδος καὶ φακλανάτος,
τζάπος, τζαπάτος καὶ πανάχρηστος, ἐπόνει δὲ καὶ τὰ χείλη 230
αὐτοῦ κακά, τριγένης, μουστακάτος καὶ ἀγριοθεώρετος, καὶ
ἐπίασεν ὀξὺν ἀνήφορον καὶ ἐπεριεπάτει τρεῖς χρόνους, τρεῖς
μήναις, τρεῖς ἑβδομάδαις, τρεῖς ἡμέραις, τρεῖς ὥραις καὶ τρεῖς
στιγμαὶς καὶ ἐγύρευσεν τὸν ἀδελφόν του τὸν ἀγριότραγον καὶ
ἠκολούθει τὸν ἄλλον τόσον καιρὸν μὴ νὰ τὸν εὐεργετήσῃ γέ- 235
νειον εἰς τιμὴν τοῦ προσώπου του· καὶ μετὰ τὸν καιρὸν τοῦτον
ηὔρηκε τὸν ἀγριότραγον καὶ ἐπαραικάλει αὐτὸν καὶ ἐδέετον,
καὶ πεσὼν ἐπὶ τοὺς πόδας αὑτοῦ καὶ κλαύσας πολλὰ εἶπεν·
«ἐλέησόν με, ἀφέντη θεῖε καὶ ἐξάδελφε τῆς ἐμῆς ταπεινότη-
τος, καὶ εὐεργέτησέ με γένειον εἰς τιμὴν τοῦ προσώπου μου.» 240
Λέγει δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ τράγος· «φεῦγε ἀπʼ ἐμοῦ καὶ ἔξελθε,
πονηρὸν καὶ ἀκάθαρτον πνεῦμα, πρόδρομε τοῦ Ἀντιχρίστου,
σημεῖον τοῦ κόσμου, ὄνειδος τῶν πολιτικῶν, ἀτζάτε, βηλάτε,
κωλάτε καὶ εἰς τὸν κῶλον στηθάτε, καὶ φύγε ἀπʼ ἐμοῦ, σημεῖον
τοῦ κόσμου καὶ μίσος τοῦ διαβόλου.» Ὁ δὲ σπανὸς ἔπεσεν 245
ἐπὶ πρόσωπον αὑτοῦ καὶ ἐπαρακάλει καὶ ἐδέετον λέγων·
«ἐλέησόν με, ἀφέντη τράγε, καὶ εὐεργέτησέ με γένειον εἰς
τιμὴν τοῦ προσώπου μου.» Ἰδὼν δὲ ὁ τράγος καὶ ἐλεήσας
αὐτὸν εἶπεν· «ἐλθὲ, ἀδελφέ, καὶ σύρε τὸν πώγωνά σου εἰς
τὴν ἀναχεσοφυσαλίδαν πορδαλίστρια τοῦ κώλου μου, καὶ 250
θέλεις λάβει γένειον εἰς τιμὴν τοῦ προσώπου σου ὀλίγον· εἶτα
ἄγωμε καὶ κατῄβα εἰς ᾿Ανδρινόπολιν, Πεντάπολιν, Ἀχελό-
πολιν, Βυζόπολιν, Μισευρόπολιν, καὶ μάζωξε ἄντζαλα, μάν-
ταλα, σάνταλα, κλάνταλα, μικροῦ παιδιοῦ τζιλίματα, ἀγριο-
πίσσιν, ἀγριολείχιν, καὶ θές τα εἰς τὰ γένειά σου, σπανὲ, καὶ 255
θέλεις ποιήσῃ ὡραίαν καὶ πετζωμένην γενειάδαν τρίχαις δε-
καεπτὰ ἥμισυ.» Καὶ ἰδὼν ταῦτα ὁ ἀγριόσπανος ἐνεγαλλιά-
σθην ἡ καρδία του, καὶ εὐφράνθην ἡ ὄψις του ἡ χρυσοσημειω-
μένη, καὶ ἤρξατο ἀπὸ τῆς χαρᾶς του γλείφειν τὰ μεσοδάκτυλα
τοῦ κώλου του, καὶ ἐμήνυσεν πρὸς τὴν γυναῖκαν του μετὰ 260
πολλοῦ τοῦ πόθου καὶ ἀγάπης· «γυναῖκα πολλοῦ καιροῦ κα-
κοπαθισμένη, ὁποῦ σὲ ἐμάραναν οἱ ἄνδρες οἱ ξένοι, ἐὰν ἔχῃς
ἀγάπην καὶ πόθον εἰς ἐμὲν, στεῖλε με τὸ κτένι τὸ γονικοπα-
τρικόν μου ὄχι τὸ πυκνὸν, ἀμμὴ τὸ ἀρὺν, καὶ τὴν μανδίλαν
ὁποῦ ἐσφόγγιζεν ὁ πατήρ μας τὴν πρόσοψιν τοῦ κώλου του.» 265
Καὶ, ὡς τὸ ἤκουσεν ἡ ἀρχόντισσά του ἡ σφιξοτρύπα, ἡ βαλ-
λοτρύπα, ἡ γαμοτρύπα, ἡ καλόθελος, ἀπὸ τὴν ὑπερβολ[ικ]ήν
της χαράν, ἔπεψέν τον τὸ δικράνιν τὸ διχαλὸν, καὶ τὸ κωλο-
πάνι τοῦ παιδιοῦ αὐτῆς μετὰ τῆς ὕλης ἐντυλιμμένον διὰ νὰ
μυρίζῃ· ἐνεσηκώθην καὶ ἔκλασεν ὡσὰν νὰ ʼπῇς ἑπτὰ καὶ ἐκλα- 270
νομόσχισεν αὐτὰ καὶ ἔστειλέν του τα. Ἰδὼν δὲ αὐτὰ ὁ σπανὸς
μεγάλως τὸ ἐβαρέθην, καὶ ἐκίνησεν πρὸς αὐτήν. ― «Αὐτοῦ
νὰ ἔλθω, μωρὴ ἀνούρα, κατούρα, κατουροποδέα καὶ φευγορ-
ρόκα.» Ἐμήνυσεν δὲ καὶ αὐτὴ πρὸς ἐκεῖνον· «ἐδῶ νὰ ἔλθῃς,
μωρὲ σπανὲ, ἀτζάτε, βηλάτε, κωλάτε, χεσάτε, φασάτε, ἀνακουρ- 275
κουδοκλανομούστακε καὶ μουνιοτζακάτε, δρεπανομύτη καὶ ξυν-
τόκωλε καὶ νὰ εὕρῃς τὸν θεῖον σου τὸν ἐμπηξομύτην.» Ταῦτα
ἀκούσας ὁ σπανὸς ἔδραμεν καὶ ἦλθεν εἰς τὸ σπίτιν του, καὶ
ἐξέβην ἡ γυναῖκα του καὶ ἐχαιρέτησέν τον, καὶ πρῶτον λέγει
τον ἐπαινουμένους λόγους· «χαίρου, γραῖα· χαίρου, τριβέα 280
χαίρου, ζαμάρα ζουγραφιστή· χαίρου, σκορδοκόπανε.» Καὶ
ὁ σπανὸς ἐδιπληρώτησέν την· «ἰδές με, γυναῖκα, τίναν
ὁμοιάζω;» Καὶ εἶπεν ἡ γυνὴ αὐτοῦ· «ὁμοιάζεις σκοτεινὴν
γωνίαν τὴν χέζουν οἱ ἄρρωστοι· ὁμοιάζεις ὀξὺν ἀνήφορον τὸ
τὸ κλάνουν οἱ γαδάροι· ὁμοιάζεις χεσμένην ῥύμνην τὴν τζιλοῦν 285
τὰ κοπέλια.» Καὶ πιάσας αὐτοῦ τῆς χειρὸς, ἠσπάσατο αὐτοῦ
τὴν πανέμνοστον γενειάδαν, ἤφερεν δὲ καὶ κτένιν, Κτενίζων
δὲ ὁ σπανὸς τὰ γένειά του, οὐκ ἔπεφταν ψύλλοι ἤ ψείρες φυσι-
καίς, ἀμμὴ ἔπεφταν ψύλλοι ἄσπροι, ἕτεροι βαθρακοὶ μετὰ
ποδήματα, χελῶνες μετὰ παραμάνδυα, τζιβίκια μετά ξυλο- 290
κόνταρα, ἀκρίδες μετὰ φλάμπουλα, καὶ τζαγανοὶ μετὰ κοφί-
νια· ἦσαν δὲ καὶ κόριζαις οὐκ ὀλίγαις ὅλον μὲ γρανέα φορέ-
ματα. Ἰδοῦσα δὲ ἡ γυνὴ τὸ παράδοξον θέαμα, ἔκλασεν καὶ
εἶπεν· «ἰδοὺ ἐγὼ ἐξενέμησα, μᾶλλον δὲ ἐνέσα. Καὶ ἐσὺ πα-
νώρας ἀνὴρ, φάγε, πίε, ὅτι πολλὰ ἐκοπίασες νὰ εὕρῃς τὸν 295
ἐξάδελφόν σου τὸν ἀγριότραγον μὴ νὰ σὲ χαρίσῃ γένειον εἰς
τιμὴν τοῦ προσώπου σου ἀπὸ τὴν ἀναχεσοφυσοπορδαλίστριαν
τοῦ κώλου του.» Ἀκούσας δὲ ταῦτα ὁ σπανὸς μεγάλως τὸ
ἐβαρέθην καὶ ἐθυμώθη λίαν, καὶ ἤθελεν αὐτὴν ἀποκτεῖναι,
καὶ ἐπυρομάτισεν καὶ ἐστάθην ὁ μούστακός του ὥσπερ χαίτην 300
γουρουνίου καπρίου, καὶ ἔτρεμε τὸ κατασάγωνόν του ὡσὰν
λαπάρα ἀποσυρομένη, καὶ ἡ ὄψις του ἐγένετον ὥσπερ βουρκο-
λακιασμένου νεκροῦ, καὶ ἤφριζεν τὸ στόμαν του. Καὶ, ὡς
εἶδεν ἡ γυνὴ αὐτοῦ, μὴ ἔχουσα τί διαπράξασθαι, ἔσκυψεν καὶ
ἐκατούρησέν τον εἰς τὸ αὐθὶν, καὶ ἔσωσέν τον ἡ ὀσμὴ εἰς τὰ 305
ῥουθούνια, καὶ ἐνεφυλλισεν δαμὶν ἀπὸ τῆς ἀραθυμίας του καὶ
ὑπεδέξατο πολλὰ τῆς μυρωδίας, καὶ ἠρώτησε τὴν γυναῖκαν
του μετὰ πολλοῦ τοῦ πόθου καὶ ἀγάπης· «γυναίκα πολλοῦ
καιροῦ κακοπαθισμένη, ὁποὺ σὲ ἐμάραναν οἱ ἄνδρες οἱ ξένοι,
καὶ ἐγὼ ἐπεριεπάτουν καὶ ἐχαίρομουν τὸν κόσμον, τί ἦτον αὐ- 310
τὸν τὸ καλομύρωδον εἶδος ὁποῦ μὲ ἐσήκωσεν ἀπὸ τὴν λιγοθυ-
μίαν.» Τότε ἤρξατο νὰ διηγῆται· «ὅταν ἔλειπες ἐσὺ εἰς
τὸν ἐξάδελφόν σου τὸν ἀγριότραγον μὴ νὰ σὲ χαρίσῃ γένειον
εἰς τιμὴν τοῦ προσώπου σου, τότε ἐδιαίβαιναν ἐδῶ σαρακηνοὶ
πραγματευτάδες καὶ ἠγόρασά το καὶ ἔκρυβά το μὴ νὰ σπάνω 315
τὸ πανέμνοστόν σου γένειον καὶ τὴν ὄψιν σου τὴν χρυσοση-
μειωμένην.» Καὶ ἔδειξεν ὁ σπανὸς ἀγάπας πολλὰς καὶ καλὰς,
καὶ ἔκατζεν εἰς τὸ φᾶν καὶ πεῖν καὶ μετὰ τοὺς ἑτέρους· καὶ εἰς
τὰς χαρὰς ἐπάνω ἐτελειώθην τὸ ὄνομα αὐτοῦ μηνὶ τῷ ἐδῶ
πέρυσι καὶ ἐφέτο. 320
ᾨδὴ ζ'. Οὐκ ἐλάτρευσαν οἱ λύκοι τὸ κεφάλιν του.
Οὐκ ἐλάτρευσεν ὁ τζάπος ὁ βαβούριος τὴν σκατόμουνον τὴν
γραῖαν, τὴν καμηλόρραχον, ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ σπανὸς ἀνδρί-
ζεται πάντοτε, κʼ ἔκλανεν κʼ ἔπινεν τὴν μουστάκαν του κα-
λότια τὴν πατζάδαν· ὁ θεὸς νὰ τὸν πατάξῃ! 325
Εὐλόγησον, κύριε, ὁ ἐβγάλας τὰ μάτια τοῦ σπανοῦ.
Ὢ πανάσχημε, ὢ οὗριε καὶ ἐξούριε, καὶ ἀναχεσομίσειδε,
ἀλλὰ τρελλὲ καὶ σπανὲ, τριγένη καὶ τρίκωλε, πεταυρομά-
γουλε· ὢ πανάτζαλε, ὢ μουστακάτε, μίασμα, ὁ θεὸς νὰ σὲ
πατάξῃ! 330
Καὶ πᾶσαι αἱ μαχαιρίαι εἰς τὸν σφόνδυλόν του.
Ὢ παράσημε, τριγένη, ἀγριότραγε, σπανούριε καὶ κακο-
μούσουρε· ἀλλὰ βροντᾷς καὶ ὑπᾷς, ὥγι ἀλλοίμονον, ἄτυχε·
λύκε, ἀγριότραγε, καὶ ἀναχεσομάγουλε, ὁ θεὸς νὰ σὲ πατάξῃ!
Καὶ ἐπὶ τὴν ῥοπὴν τοῦ θεοῦ εἰς τὰ μάτια του. 335
Ὤγι ἀλλοίμονον τὸ γένειν του τὸ πανάτζαλον, ὁ μουστα-
κάτος αὐτὸς, ὢ βάϊ σὲ σένα, σπανέ· ὦ που γουνάτε ἄσχημε·
ἔκλαιεν καὶ ἔλεγεν· «ὢ τὸ τί ἔπαθες τὴν ἐντροπὴν τὴν ἄπει-
ρον. Ὁ θεὸς νὰ σὲ πατάξῃ!»
ᾨδὴ ς'. Παῖδας εὐαγεῖς. 340
Πάλε τοῦ σπανοῦ κηρύττομεν τὸ καταλόγιν, κηρύττομεν
πάντες καὶ λέγομεν· «τότε τὸν τριγένειον, τὸν ἀγριομούστα-
κον, τοῦ βαθρακοῦ τὸ σχέλωμαν· ἐγείρου ἀπ' αὐτοῦ, σπανέ·
ὁ θεὸς νὰ σὲ πατάξῃ εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Εὐλογεῖτε, λύκοι, τὸ κεφάλι του. 345
Χάρε σπανὲ τριγένη, στάσου· ὁ κῶλος σου ἐξέβηκε, καὶ
βάλε τον τότε τὸν τριγένειον· δότε με τὸν ῥούμπαλον καὶ τοῦ
γαδάρου τὸν κούκουδον εἰς τὸν τὰ πάντα κάθεται. Ὁ θεὸς νὰ
σὲ πατάξῃ εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας!
Εὐλογεῖτε, σκύλοι, τὰ ἔντερά του. 350
Παῖδες μὲ ῥαβδιὰ καὶ ματζούκας γυρεύουσί σε, οὔριε, διὰ
νὰ [σε] στοιβάσουν, τὰ γένεια σου νὰ ἐβγάλουσιν, ἀλήθεια μὲ τὸ
γόϊ σου τὸν οὔριον γελῶ καὶ ὑβρίζω εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.
Εὐλογεῖτε, κόρακες, τὸν ὁμυαλόν του.
Πάλε, ἀγριομούστακε, καπνὸς ἐκ τὸν κῶλον σου ἐξέβηκεν· 355
λέγω εἰς τὴν γενειάδαν σου, καὶ τότε βρωμίζεις μας, σπανού-
ριε, κακοτύχερε· ὁ θεὸς νὰ σὲ πατάξῃ εἰς πάντας τοὺς
αἰῶνας.
ᾨδὴ θ'. Ἅπας γηγενής.
Ἄκουε, σπανέ· σκυλόρχιν σὲ κράζουσιν πάντες οἱ ἄνθρω- 360
ποι· πανηγυρίζουσίν σε δὲ ἀλλήλοις οἱ δαίμονες· ὀρέγονται
τὴν ἀγρίαν μουστάκαν σου καὶ τῆς πατζάδος σου· καὶ βοῶ-
μέν σοι· χαίροις μὲ τοὺς δαίμονας, ὦ τριγένη σπανὲ καὶ πα-
ράσημε.
Εὐλογητὸς ὁ θεὸς ὁ καταργήσας τὸν σπανόν. 365
Φεῦγε ἀπʼ ἐδῶ· βρωμίζεις καὶ ζένεις μας, σπανὶ ξυντό-
κωλε· φεῦγε, ἀπʼ ἐδῶ πάγαινε· ἔβγʼ ἀπὸ τὴν μέσην μας, μὴ
ἐβγάλωμε τὰ γένεια σου, καὶ βοῶμεν· χαίροις μὲ τοὺς δαίμο-
νας, ὦ τριγένη σπανὲ καὶ παράσημε.
Καὶ ἤγειρεν κέρατον εἰς τὸν κῶλον του. 370
Ἔλα ʼδῶ κοντὰ, ὀρχήσου καὶ χόρευσε, ἄθλιε, καὶ νὰ σεί-
σῃς τὴν μουστάκαν σου ἀναχεσμάσαι, ἄθλιε, τὴν συμφορὰν
τὴν ἔπαθες καὶ τὴν ἀνώφελον καὶ βοῶμεν· σπανὲ παραμύσερε,
καὶ λωλὲ, καὶ τρελλὲ, καὶ παράσημε.
Καθὼς τὸν ἐπῆρεν ὁ πόνος ἀπὸ τὸ πλευρόν. 375
Ἄκουε, σπανὲ, σκύλοι νὰ σὲ φάγουσιν· μετὰ τοὺς λύκους
μαζὶ καὶ ᾑ κουρούναις ἐχαίρονταν, θέλουν νὰ φᾶν τὸ κεφάλιν
σου καὶ ᾑ κάταις νὰ σὲ παρασύρνασιν, ὦ σπανὲ πονηρὲ ἀγρι-
ότραγε.
Ἐξαπόλυσις· Γυναῖκες ἐχορεύασιν. 380
Σπανὸς ὁ τράγος σήμερον καὶ κακομούστακος τὴν γενειάδαν
ἐκτένιζεν, καὶ ἔπεφταν ἀχελώναις καὶ ἀκρίδες μετὰ φλάμ-
πουλα καὶ πολλαίς καραβίδαις καὶ βαθρακοὶ, καὶ τὸ χέριν
του ἔγεμεν χοιρινέαν· διὸ καὶ ἡμεῖς τζιλοῦμεν τὴν ὡραίαν
μουστάκαν του. 385
Εἰς τοὺς αἴνους στιχηρά. Ἦχος δ'· ἔδωκάς σε κʼ ἔπεσες.
Ἔδωκας, κύρ ʼγούμενε, τοὺς καλογέρους δικόνησαν, τὸν
κελλάριν τὸν δόλιον κλειδὶν εἰς τὴν κόξαν του· ὅλους ονειδίζει
καὶ κατονειδίζει· δίδω ψωμὶν καμπανιστόν, τὸ κρασοβόλιν
ἀνολιγώτερον· διὸ παρακαλοῦμεν σε νὰ τὸν ἐβγάλῃς ἐγλήγορα, 390
μὴ τὸν δώσουν καὶ θέσουν τον, καὶ γυρεύει ποῦ τὤπαθεν.
Ἐν τυμπάνῳ ἡ κοιλία σου καὶ ὁ κῶλος σου ἔξω.
Ἀκούσατε, ἄνθρωποι, κακοῦ σπανοῦ τὴν διήγησιν. Τὸν
σπανὸν τὸν παράσημον καλὸν νὰ τὸν βρίζωμεν ὅλοι αὐτὸν
πάντες. Παρακαλεῖ σας ὁ σπανὸς νὰ τὸν ἀφήσετε τὸν ξυντό- 395
κωλον· κακὰ πολλὰ ἐδιαίβασεν πρασινοκόκκινα κίτρινα μὴ
πονέσῃ καὶ δάκῃ σας καὶ ἐξέβην ὁ κῶλος του.
Ἐν κυμβάλοις νὰ βήχῃ καὶ ἀλαλαγμοὶ ʼς τὸ κεφάλι σου.
Σπανὸς ὁ παράσημος ὁ τραγογένης καὶ ἄσχημος, τὴν πα-
τζάδα του κλάσε την, ἔβγαλε τὰ μάτια σου καὶ τὰ δύο 400
ἀντάμα, κόψε τὰ αὐτιά του, χέσε τὴν κορφήν του μετὰ τὴν
γλῶσσαν του μαζί, καὶ ᾑ κωρώναις νὰ τὸν ἐφάγουσιν· δύο
κονταρίαις καὶ μαχαιρίαις ʼς τὰ μάτια του καὶ πανούκλαις ʼς
τὸν κῶλον του καὶ ἀντάρα ʼς τʼ αὐτιά του.
Δόξα. Ἦχος πλάγιος β'. 405
Σήμερον ὁ κακὸς σπανὸς ὁ πονηρὸς τὴν γνώμην τὴν μου-
στάκαν του ἐκτένιζεν ὁδιατὶν ἐσκουρίαζεν, σκυλινέαν τὴν
ἄλειφε διὰ νὰ καθερίσῃ. Δεῦτε οὖν πάντες, τὴν γενειάδαν του
πτύσετε, καὶ κλάσετε καὶ ἐκεῖνον, τὰ ὀμμάτια του ἐκβάλετε,
καὶ εἰς τὴν σοῦβλαν τὸν ἐκάτζετε διὰ νὰ βιγλίζῃ τοὺς λύ- 410
κους μὴ φᾶν τὸ κεφάλιν του.
Καὶ νῦν· ὁ αὐτός.
Σπανοῦ τὸ μουστάκιν ἐμάκρυνεν, καὶ ᾑ κουρώναις ἐχαίρον-
ταν νὰ τζιλίσουν τὴν μουστάκαν του καὶ νὰ φᾶν τὸν ὀμυαλόν
του· ὢ τὸν ἄτυχον, ὢ τὴν λαπάραν του, καὶ ᾑ πέντε τρίχες ᾑ 415
ἄσκημαις ἐμάκρυναν, καὶ ἐχαίρονταν.
Μεγαλυνάρια ψαλλόμενα τοῦ ἀνοσίου σπανοῦ.
Μαγαρίζομέν σε. Μακάριοι ἄμωμοι ἐν ὁδῷ οἱ πορευόμενοι·
ὁ δὲ νόμος σου ἔξω.
Μαγαρίζομέν σε, τραγογένη σπανὲ, καὶ ὑβρίζομεν τὸ 420
ἄσχημον βλέμμα σου ὡς ἀντίτυπον γαδάρας τὴν οὐράν.
Μακάριοι οἱ ἐβγάζουν τὰ μάτια του.
Μαγαρίζομέν σε, κύρ φασούλη σπανὲ, καὶ ὑβρίζο[μεν]
τὴν ὡραίαν πατζάδαν σου ὡς ἀντίτυπον γαδάρας μουνίν.
Σὺ ἐνετείλω τὴν ὀργὴν τοῦ θεοῦ εἰς τὸ κεφάλιν του. 425
Μαγαρίζομέν σε τὴν πομπὴ τῶν ἀνδρῶν, καὶ ὑβρίζομεν
τὸ ἄσχημον βλέμμαν σου ὡς ἀντίτυπον τοῦ κώλου μας
μορφήν.
Ὠφελημένη βουζούνη ʼς τὸν κῶλον του.
Ἡ ζωή σου ἐχάθη, τραγογένη σπανέ· μόνον μάτιν καὶ 430
μουστάκιν ἐπέμεινεν καὶ ἂς θέσωμεν κοπρίαν εἰς αὐτά.
Τότε οὐ μὴ τὸν ἀφήσῃ ὁ πόνος.
Φέρετέ τον νὰ φάγῃ κουμαρίδας ζεστὰς καὶ νὰ φάγῃ καὶ
νὰ πῇ εἰς τὸν δεῖπνον του, καὶ νὰ πέσῃ καὶ μὴ γερθῇ κἄν
ποσῶς. 435
Πέμπτη στάσις. Αἱ γενεαὶ πᾶσαι.
Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, ὅλοι καθυβρίζουν σπανὸν τὸν τραγογένην.
Αἱ χεῖρες σου καὶ οἱ πόδες σου ἐξεράθησαν.
Αι γενεαὶ πᾶσαι, ὅλοι μαγαρίζουν σπανοῦ τὴν γενειάδαν.
Τὰ διαβήματα τοῦ σπανοῦ κόψει ὁ Χάρος. 440
Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, ὅλοι νὰ ἐβγάλουν τὸν κῶλον σου τοῦ
τριγένη.
Λύτρωσε τὸν σπανὸν ἀπὸ τὸ φῶς του.
Αἱ γενεαὶ πᾶσαι δότε τον πανοῦκλαν εἰς τὸ μηρὶν ἐπάνω.
Τὸ πρόσωπόν του ἐχάθη ἀπὸ τὸ φῶς του. 445
Αἱ γενεαὶ πᾶσαι χέζουν τὴν ψυχήν σου, σπανὲ μιαρογένη.
Πέμπτη στάσις.
Ἄξιον ἐστὶν μαγαρίζειν σε τῶν σῶν γενείων τὸν ἀπὸ κοι-
λίας μητρὸς ἀστοχισμένον, καὶ ὑβρίστηκες ὡς σκύλος μιαρός.
Ἐπεπόθησεν ἡ ψυχή του γένεια. 450
Ἄξιον ἐστὶν νὰ σὲ δώκασιν πανούκλαις νἄχῃς, καὶ ῥαβδὶ
νὰ ʼβάστας ʼς τὸ χέρι του, ὅλους τοὺς κοράκους νὰ διώχνῃς.
Ἐν τοῖς χείλεσί σου ἐφύτρωσαν τρία γένεια.
Ἄξιον ἐστὶν τοῦ κλοτζίζειν σε, σπανὲ τριγένη, τὸ τοῦ
διαβόλου ἀπόκομμαν, καὶ καταραμένος ἀεὶ καὶ πάντοτε. 455
Καὶ γὰρ ἐκάθισαν ἅπαντες καὶ εἶπαν διὰ τὰ γένειά σου.
Ἄξιον ἐστὶν νὰ σὲ φούρκιζαν, σπανὲ τριγένη, τὸν ἐπὶ τῆς
σούβλας ἐκκάτζαντα καὶ εἰς τοῦ γαδάρου τὸν κούδουδον μαζί.
Ἀγαλλιάσωμε τὰ γένεια σου νὰ τὰ χέσουν σκυλία πολλά.
Ἄξιον ἐστὶν νὰ σὲ κάτζαν ʼς τοῦ παπᾶ τὸν ψῶλον, καὶ τὸν 460
κόσμον ὅλον νὰ γύριζες, καὶ τὴν Πόλιν καὶ τὸν Γαλατᾶν
μαζί.
Ἴδε ὅτι τὰ γένεια σου οὐκ ἔχουν μέρος μὲ ἄνθρωπον. Ἄξιον
ἐστὶν νἆχες σφάκτη ʼς τὸ πλευρὸν ἀπάνου καὶ μαχαίρια καὶ
κοντάρια ʼς τὸν κῶλον σου, καὶ ʼς τὰ μάτια μούντζαις καὶ 465
στρουντζαίς.
Ἐπλανήθην ὁ τράγος καὶ ἔδωκέν του τρία γένεια· ἀμμὴ
ποῦ τὰ ἤθελεν εὕρει;
Ἄξιον ἐστὶν νὰ σὲ χέσωμεν μικροὶ μεγάλοι καὶ νὰ ἐτζιλοῦ-
μαν τὰ γένεια σου τὰ χεσμένα, τὰ βρεμμένα, τὰ σπανά. 470
Τέλος τῶν μεγαλυναρίων, κἀγὼ ὁ τρυποκωλίτης δίδω τὴν
εὐκοῦλα μου τοῦ οὐρίου. Ἡ εὐχή.
Διὰ εὐλογιῶν εὐλογήσω τον καὶ διὰ ..... ὄνος ὁ υἱὸς τοῦ
πατρός του, ἀσκοτύμπανον ἡ κοιλία σου, δριμόνι ἡ ῥάχι
του, ἡ κοιλία του ἐν τυμπάνῳ καὶ χορῷ, ἡ κεφαλή του ἐν 475
καμίνῳ τοῦ πυρὸς, τὰ μάτια του ἔξω φεγγήσονται, ἡ μύτι
του ἡ κεκομμένη τὴν ἄτομον ἔτεμεν· τὸ βλέφαρό του τοῦ
λίθου σφραγισθέντος ὑπὸ τῶν διαβόλων, τὰ δόντια του τριβή-
σονται καὶ συνετακήσονται, ἡ γλῶσσα του περιέλειχέ μας......
καὶ δολιότητος· ὁ λάρυγξ του ὡσεὶ κοπρωθοῦ τοὺς ἄρχοντας 480
αὐτῶν· τὸ στόμα του ὡσεὶ σκατειᾶς τὴν ὕβριν· τὰ χέρια του
ὡς ἀγκίστρῳ δέλεαρ· τὰ ποδάρια του τὸ αὐτὸ ὡς ἀγκίστρῳ,
ἡ κοιλία του ἐν τυμπάνῳ καὶ χορῷ, τὰ ἔντερά του ἐν χορδαῖς
καὶ ὀργάνῳ, καὶ ὁ κῶλος του «Λάζαρε, δεύρο έξω.»
Καὶ τὸ προικοσύμφωνό του. 485
Κἀγώ τε ὁ παπᾶς Φιλήσκωλος ἀπὸ τοὺς Φιλίππους δίδω
τὴν γνήσιον ἡμῖν θυγατέραν πρὸς τὸν υἱόν μου καὶ γαμπρόν
μου τὸν κύριον Κατζαρέλη τὸν Χέστην ἀπὸ τὴν μεγάλην Αφά-
τιαν, καὶ δίδω αὐτὸν χάριν προικὸς πουκάμισον τούρτουρον,
πορδή μάσα κρεμηζένια (?).... καὶ ἕτερα ξυλοποδήματα νὰ 490
χέζεται στεκούμενος ὡσὰν ʼλέφας καὶ στρόφων ἀμπέλι καὶ
κοιλιακὸν χωράφι, ἥλιον σπίτι καὶ ἄνεμον βίον πιλωτὸν
νὰ πιλόνη νὰ χέζεται, σφάκτην νὰ σφίγγεται νὰ κλάνῃ νὰ
πῇς ἕξι ὀκτὼ, καὶ ἄλλα πράγματα... δὲ μετὰ κε' χρόνους
καὶ μία πόχη νερόν, βαμπακερή σκάρα, καὶ ξύλινην ἀγελά- 495
δαν καὶ πλεμματένιο ξύγαλα, ἀλυσίδαν καπνὸν, καὶ ʼφά-
πλωμαν μαγειρένιον, πεντακοσίους τζαγανοὺς ἀπαὶ τὸ Ῥήγιν
ὅλον ἀρμεγάδια, καὶ ἑτέρους πεντακοσίους ἀπὸ τὸν ᾿Αθύρα
ὅλον βαρβάτους, πεπονόκηπον εἰς τὰ νέφη, καὶ τοῦ γαδάρου
μας τὸν κούκκουδον νὰ κάθεται νὰ τὸν κάμνῃ, καὶ τὴν ξυλο- 500
κουκκουδέαν τιμάρι καὶ ἑκατὸν δύο γαδάρων σύβων ματζούκια
νὰ τὰ συναρμόσῃ, νὰ ποιήσῃ θρόνον ὑψηλὸν νὰ καθέζεται
ἀπάνου νὰ συνάσσῃ τὰ δίκαιά του· καὶ ἐπάνω τῆς προικὸς
ἕτερα χαρίσματα οὐκ ὀλίγα, εἰς πύργον περιβόλιν νὰ ἔχῃ
ἀπέσω ἐλαίας καὶ ἐλαιοφόριν, ἀνήθιν, κλανήθιν, φακήν, πορ- 505
δὴν καὶ πίστον, ἀσπίδας πορδὴν καὶ ʼλέφαντος κόπριον,
ἀφασιανοῦ σκατὸν, καὶ παλαιὸν ἀληκούκνιον, ὀρφανῆς μυίγας
δάκρυον καὶ καλαπόδιον ὀμυαλὸν, τζίρου ἀπάκιν καὶ σκρό-
φας κέρατον, τρίχινον ῥαβδὶν, καὶ κρανίτικον δισσάκκιν ἅλας
νὰ λύεται, καὶ κατάραν τῆς μάννας του ἐπάνω εἰς τὸ κεφά- 510
λιν του περίχυμα, βαμπακερὰ ξυλοπίνακα ὡς εἰκοσιτέσσαρα,
σουγλιταρέαν πίστον, σεντούκι κεντητὸ θαλάσσιον μὲ τὰ ἔν-
τερα τὰ πρόβεια, τραγίδας μοχθηρὰ εἴκοσι, ἀνωγαιοκάτωγα
ἀμπέλια, λουτρὸν εἰς τὰ σύννεφα, ἄρκαν ἄλογα, καὶ λακι-
νίαν πανία, σκρόφαν ἀμπελινέον, φυτείαν λύκους, κῆπον ὅλον 515
ἀντραγίδας καὶ γάδαρον κηπουρὸν, κουπάδιν ἕναν ἀχελώ-
ναις ὅλον ἀρμαγάδια καὶ λύκον πιστικὸν, σακκὶν βουβάλιν
ὅλον κοπρίαν σαρακήνικην, βρακὶν πεύκινον, καὶ κάλτζας
δρένιας, δύο εἰκονίσματα ἐγκεκοσμημένα τὸν ὅσιον μαυράγγε-
λον καὶ θαυματουργὸν εἰς τὴν ψώραν, καὶ τὸν ἕτερον Βαλο- 520
σουράν. Ποιῶ δὲ καὶ τὸν γαμπρόν μου ἀνέξοδον ἀπὸ τὴν
ἔξοδον τοῦ ἀλόγου του, δίχως ἄχυρον τὸν μῆναν τριάντα
ἡμέρας καὶ τὸν χρόνον δώδεκα μήναις, νὰ πάρῃ τὴν γυναῖ-
καν του νὰ πάγῃ εἰς τὴν ῥοπὴν τοῦ θεοῦ καὶ εἰς τὴν κατάραν
μου. Ἦσαν δὲ ὀκτὼ τιμηταὶ, ὁ Πόπος ἀπὸ τὸν Μῆλον, 525
καὶ ὁ Δούκας ὁ Δοξότεινος, καὶ ὁ γεῖτος αὐτοῦ Γεώργιος ἡ
Μουρμοῦτζα, καὶ γέρων ὁ Καπασᾶς ὁ Πασαλοιμάτης καὶ
τῆς Κατζηλοπουρδοῦς ὁ υἱὸς ἀπὸ τὴν ᾿Αφάμειαν, καὶ τοῦ
Σκατοδάκτυλου ὁ υἱὸς ἀπὸ τὰς Γλείφας, καὶ ὁ γέρων Τίτζης
ὁποῦ ἐγάμησεν τὴν μυῖγαν εἰς τὸ πατερὸν, καὶ ὁ Βαράκης 530
ὁποῦ ἐγάμησεν εἰς τὸν τράφον τὸ κατζίκιν..... σκαταφάτα
διάφορα, ἥλιον ἐκζεστὸν, ἄνεμον κοπανιστὸν, πορδὴν τζη-
βέαν, ἀσβέστην, ἀπάκιν, νεροφάκιν, ἐξώδερμα, ἀνήθιν,
κλανήθιν, φακὴν, πορδὴν καὶ πίστον. Φαγόντες καὶ εὐφραν-
θέντες πάντων, ἐκοίμησαν δὲ καὶ τὸν γαμπρὸν καὶ τὴν νύ- 535
φην... Πῶς σὲ λέσι, μικρὸν καὶ ἀκάθαρτον πνεῦμα; - Ἡ
δὲ μειδιάσασα καὶ αὐτοῦ κλάσας εἶπεν πρὸς αὐτόν· ἐγὼ ἔναν
ὄνομαν οὐκ ἔχω, δώδεκα ἥμισυ ὀνόματα ἔχω· τὸ δὲ ἕνα
ημισύ μου Κατερῖνα, μᾶλλον δὲ καὶ πετατόν. Ἀκούσας δὲ
ταῦτα ὁ γαμπρὸς, φοβηθεὶς ὅτι πετατόν ἐστιν ἡ νύφη μήπως 540
πνίξῃ αὐτὸν, ἔπεσεν καὶ ἠσθένησεν, καὶ τὸ πρωΐ ἔφεραν ᾑ
μελοπεθέραις αὐτοῦ ἰατρὸν Κατζίβελον καὶ τὸν γέρον τὸν
Βαλησουρᾶν, καὶ ἐπίασεν τὸν σφυμμὸν αὐτοῦ ἀπὸ τὴν ἄτζαν
καὶ ὥρισεν ὅτι «ἐπάρετέ τον λεπτὴν φλεμοτομίαν μὲ τὸ
πελέκιν ἀπὸ τὸ κωλόντερον καὶ ἀντιφλεμοτόμιον πανὶν, ἃς 545
ἀγοράσουν κοιλίαν βωβὴν σύσκατον καὶ ἂς καταπλάσουσι
καὶ αὐτὸν καὶ ἂς τὸ[ν] ποιήσουσιν ἔμπλαστρον ὅσοι κάθονται
καὶ ὅσοι στέκουνται συγκαθισμὸν εἰς τὸν κῶλον του συνεχῶς·
γραίας βηλήθραν ὁδιὰ ʼπιθέτων, καὶ εὐνούχων ὀρχίδια πυρίαν.
Εἶδαν ᾑ συμπεθέραις αὐτοῦ, ἐπίασαν ἀξίως καθὼς ἐσυνέταξεν 550
αὐτοὺς ὁ Κατζίβελος καὶ ὁ γέρος ὁ Βαλησουρᾶς, καὶ ὁ ἀσθε-
νῶν οὐκ ἰᾶτο, ἀλλὰ μᾶλλον ἀθυμία τὸν ἐγένετον ὅσον ἐψυ-
χομάχειεν. Ἰδόντες δὲ οἱ συγγενεῖς του παραδόξου θεάματος
τὴν ἐπιβουλὴν, ἤρξαντο ἀναθεματίζειν τοὺς ἱατρούς, καὶ
ἤφεραν τὸν πνευματικὸν ἵνα τὸν εὐχησθῇ καὶ νὰ τὸν θυμιάσῃ, 555
καὶ ἀντὶς νὰ εἰπῇ ἔτι καὶ ἔτι, λέγει αἰνέσεως, χώσεως, ὀρχιδο-
κωλοκτυπήσεως, ὁδιὰ παπᾶ (?) μακαρίας κοιμήσεως καὶ
ἀνέσεως συγκλάνουν τὰ γένεια σου, καὶ γάμμα, δέλτα, ῥῶ,
σῖγμα εἰσί. Ἦλθεν καὶ ἡ πεθερά του νὰ τὸν εὐχησθῇ καὶ εἶπεν·
ὁ πηλὸς εἰς τὸ πρόχεσόν σου, ἀναγριοτζάποτε φίσα μὲ σαυρίδι, 560
γραίας πορδὴν μαστίχα σου, γαδάρας μουνὶν πουγγίν σου,
καὶ ἡ ψωλή σου ὑπέρπυρον. Βάλε το ἀπέσω μὴ τὸ χάσῃς.
Ἦλθεν καὶ ὁ πενθερός του νὰ τὸν εὐχησθῇ καὶ εἶπεν του τρι-
βοκουτζούλη τοῦ γέροντος καὶ τῶν δύο ἀρχιερέων Ἰούδα και
Καϊάφα, ἡ εὐχὴ νὰ σὲ περισσεύῃ· οἱ λύκοι νὰ φᾶν τὸ κεφά- 565
λιν καὶ τὰ ἐντεροκαρδιοσυχωτοφλέγμονά σου καὶ τὰ δίλοβα
τῆς καρδίας σου. Οἱ Τοῦρκοι νὰ σὲ πάρουν καὶ ψωλέας νὰ σὲ
δώσουν, εἰς τὸ ἀμάξιν νὰ σὲ κάτζουν καὶ τὸ ἄνου κάτου νὰ
πέσῃ καὶ τὰ δόντια σου νὰ πέσουν καὶ τὰ ὀμμάτια σου νὰ
ἔβγουν, καὶ ἄλλη μία βλημέα εἰς τὸν κώλον σου.» Ἔρχεται 570
ὁ συμπέθερος αὐτοῦ νὰ τὸν εὐχησθῇ, καὶ εἶπεν αὐτοῦ· «σκον-
τάψεις καὶ ἐδῶ νὰ πέσης· πολλὴ λέρα εἰς τʼ αὐτιά σου,
ξερὰ σκατὰ εἰς ταὶς ἄντζαις σου, καὶ ἀχελώναις καβαλλι-
κεύσῃς καὶ ποντικόν παρασύρης, τοῦ μοσχοπόδη τὸν κάραβον
τριγυρίσῃς, ἀπὸ τὰ κιόνια τοῦ Προδρόμου κρεμμίσης, καὶ 575
τὴν πορδήν μου νὰ εὕρῃς δέξιμον· κούκκου κοπὴ τὸ ποδάριν
σου.» Ἔρχεται καὶ ἡ συμπεθέρα του νὰ τὸν εὐχησθῇ καὶ
εἶπεν· «ἂν ἔχῃς γειτόνισσα καὶ κλάνῃ τὰ φάρσα, ἔπαρέ την
ἀπὸ τὸ δεξιὸν χέριν καὶ ἄγωμέ την εἰς τὰ χλία τοῦ λουτροῦ
καὶ ἔπαρον καὶ κάππαν θεσσαλονικαίαν ὑπερπύρων τριῶν, καὶ 580
ἐβραίικον γδὶν καὶ ἀπʼ αὐτὰ τὰ πουλεῖ ὁ Σαρακηνὸς κάππα
σαρακήνικην, ἀνηθέλαιον, φησαμέλαιον, καλήσπερον καὶ
καὶ διάξε τον εἰς τὰ ὀμμάτιά σου καὶ κοπάνισέ τον καὶ ἄλειψέ
τα εἰς τὸν ὀφαλόν σου νὰ τρέχῃ ἡ πίσσα ἀπαὶ τὸν κῶλον σου
καὶ ἔλιγμαν ἀπὸ τὸν κῶλον σου, καὶ ἔλιγμαν ἀπαὶ τὸ στόμα 585
σου, καὶ εὐθὺς εἶσαι ὑγιής.» Ἦλθεν καὶ ὁ σύντεκνος αὐτοῦ
Χάρος καὶ εἶπεν· «σαββάτον σαββατόνω τον, σκάπτω λάκκο,
βάνω του, κατουρῶ καὶ ἀλείφω τον, χέζω καὶ θυμιάζω τον,
τρία ξυλοκέρατα εἰς τὸν τάφον σου. Ἐγὼ παπᾶς εἰς τὰς
εἰκοσιεννέα τοῦ φακλανοῦ μηνὸς κάμνω σε μνημόσκυλον, 590
φέρνω παπᾶ γύφτικον, ψάλλει θυμιάζω τον· τὴν πορδήν
μας λίβανον· σκατὰ εἰς τὸν τάφον του καὶ πηλὰ εἰς τὰ
γένειά του· καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Τέλος.