Αισώπου Μύθοι/Κολοιός φυγάς

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση



Κολοιὸς φυγάς



Κολοιόν τις συλλαβὼν καὶ δήσας αὐτοῦ τὸν πόδα λινῷ κάλῳ τῷ ἑαυτοῦ παιδὶ ἔδωκεν. Ὁ δὲ οὐχ ὑπομείνας τὴν μετ᾿ ἀνθρώπων δίαιταν, ὡς πρὸς ὀλίγον ἀδείας ἔτυχε, φυγὼν ἧκεν εἰς τὴν ἑαυτοῦ καλιάν. Περιειληθέντος δὲ τοῦ δεσμοῦ τοῖς κλάδοις, ἀναπτῆναι μὴ δυνάμενος ἐπειδὴ ἀποθνῄσκειν ἔμελλεν, ἔφη πρὸς ἑαυτόν· «Ἀλλ᾿ ἔγωγε δείλαιος, ὅστις τὴν παρὰ ἀνθρώπων δουλείαν μὴ ὑπομείνας ἔλαθον ἐμαυτὸν καὶ σωτηρίας στερήσας.»
Οὗτος ὁ λόγος ἁρμόσειεν ἂν ἐπ᾿ ἐκείνων τῶν ἀνθρώπων οἳ μετρίων ἑαυτοὺς κινδύνων ῥύσασθαι βουλόμενοι ἔλαθον εἰς μείζονα δεινὰ περιπεσόντες.

Στα νέα Ελληνικά[Επεξεργασία]

Ένας άνθρωπος έπιασε μιά καλιακούδα, της έδεσε το πόδι με ένα λινό κορδόνι κ την έδωσε στο μικρότου γιό να παίζει, να την έχει σάν κατοικίδιο ζωάκι. Η καλιακούδα όμως, δέν της άρεσε να κατοικεί μαζί με τους ανθρώπους, κ μιά φορά που διέφυγε της προσοχής, το έσκασε για να γυρίσει στη φωλιάτης, έχοντας ακόμη το πόδιτης δεμένο με το λινό κορδόνι. Τότε μπερδεύτηκε το κορδόνι σε κάτι πυκνά κλαδιά, κ δέν μπορούσε πιά να πετάξει, κ έτσι είχε οικτρό θάνατο. Καθώς πέθαινε, έλεγε: "κρίμα κ αλίμονομου, για να μήν υπομείνω τον περιορισμό με τους ανθρώπους, απο τον πόθο της ελευθερίας έχασα κ τη ζωήμου!".
Ο μύθος θέλει να πεί οτι η ζωή είναι πολυτιμότερη απο την ελευθερία: ο ζωντανός έχει ένα μέρος ελευθερίας, ενώ ο νεκρός δέν έχει καθόλου ελευθερία. Η καλιακούδα θα προτιμούσε να ζεί με κάποιους περιορισμούς μαζί με τους ανθρώπους, παρά να χάσει τη ζωήτης μή μπορώντας να πετάξει, αλλα όταν το κατάλαβε αυτό ήταν αργά. Με το που δραπέτευσε απο το σπίτι των ανθρώπων δέν κέρδισε την ελευθερίατης. Άλλωστε, κανένας σ' αυτόν τον κόσμο δέν είναι απόλυτα ελεύθερος, όλοι υφίστανται λίγο ή πολύ κάποιον περιορισμό. Ωστόσο όλοι θέλουν να ζήσουν έστω κ με κάποιον περιορισμό, παρά να πεθάνουν, διότι ο θάνατος είναι πλήρης περιορισμός.