Αθανάσιος
| Αθανάσιος Συγγραφέας: |
| Από τα ατελή ποιήματα του Καβάφη. Γραμμένο το 1920. |
- Μέσα σε βάρκα επάνω στον μεγάλο Νείλο,
- με δυο πιστούς συντρόφους μοναχούς,
- φυγάς και ταλαιπωρημένος ο Αθανάσιος
- – ο ενάρετος, ο ευσεβής, ο την ορθή πίστην τηρών –
- Προσευχόταν. Τον καταδίωκαν οι εχθροί
- και λίγη ελπίς υπήρχε να σωθεί,
- Ήταν άνεμος ενάντιος˙
- και δύσκολα η σαθρή βάρκα τους προχώρει.
- Σαν ετέλειωσε την προσευχή,
- έστρεψε το θλιμμένο βλέμμα του
- προς τους συντρόφους του – κι απόρησε
- βλέποντας το παράξενο μειδίαμά τους.
- Οι μοναχοί, ενώ προσεύχονταν εκείνος,
- είχαν συναισθανθεί τι εγίνονταν
- στην Μεσοποταμία˙ οι μοναχοί
- εγνώρισαν που εκείνη τη στιγμή
- το κάθαρμα ο Ιουλιανός είχεν εκπνεύσει.