Έλα!
| Έλα! Συγγραφέας: Τραγούδια της ερημιάς |
| Εκδόθηκε στη συλλογή Τραγούδια της ερημιάς το 1898, από τις εκδόσεις Εστία. |
ΕΛΑ εκεί πέρα στο κρυφό κι ολοέρημο λαγκάδι
Όπου είναι η μέρα πιο όμορφη και πιο γλυκό το βράδυ,
Όπου το λούζουν ρεματιές και γύρω γύρω ανθίζουν
Οι ροδοδάφνες χαρωπές κι οι λυγαριές μυρίζουν,
Όπου αγεράκια ολόδροσα παντοτινά φυσούνε
Και τα πουλιά χαρούμενα πετούν και κελαηδούνε,
Παιδιά τρελά της ερημιάς, του έρωτα κοπέλια,
Να ζούμε πάντα με φιλιά, με χάιδια και με γέλια·
Εγώ ρυάκι ερημικό, παρθένο εσύ αγριοκρίνο,
Να μου σκορπίζεις μυρουδιά, δροσούλα να σου δίνω·
Εσύ δαφνούλα φουντωτή με φύλλα μυρισμένα
Κι εγώ πουλί να τραγουδώ παντοτινά για σένα.
Ξέρω σπηλιές στη λαγκαδιά, κρυφές μεριές στα δάση
Που το λιοπύρι μέσα εκεί ποτέ να μη μας φτάσει
Κι εκεί που μέσα στις ιτιές μια βρύση κρυφοτρέχει
Σο’ ‘χω πλεμένη μια φωλιά που όμοια πουλί δεν έχει·
Με φτέρες κι αγριοκλήματα που ολόγυρα κληρώνει
Κι ολόευωδη μια αγράμπελη την ανθοστεφανώνει.
Και πέρα στην ακρολιμνιά, στην καλαμιά δεμένη
Με το πανάκι ολάνοιχτο βαρκούλα μας προσμένει,
Που ανάμενα στα νούφαρα και με τους κύκνους πλάι
Θα ιδείς κι εκείνη στα νερά σαν κύκνος να γλιστράει
Όταν με το άσπρο παίζοντας πανάκι της το αγέρι
Πέρα σε οχτιές μαγευτικές το ταίρι μας θα φέρει.
Εκεί όπου φράξα θεόρατα και γέρικα πλατάνια
Και λεύκες αργυρόφυλλες που φτάνουν ως τα ουράνια
Ρίχνουνε θόλους πράσινους και το ακρογιάλι ησκιάζουν,
Πο’ ‘ρχονται τ’ αγριοδάμαλα και ξεμεσημεριάζουν —
Μην τ’ αγρικάς και σκιάζεσαι γιατί κι αυτά, στοχάσου,
Μπορεί να μη μερώσουνε μπροστά στην ομορφιά σου;
Εκεί όπου κι όταν δε φυσάει ολότελας αγέρι
Είναι σαν άνοιξης αυγή γλυκό το μεσημέρι,
Εκεί όπου όλα ολόχλωρα κι αμάραντα τριγύρω
Βαστούνε του Μαγιάπριλου αστέρευτο το μύρο,
Εκεί όπου μες στην άπειρη και τρίσβαθη γαλήνη
Μόνο γλυκό παράπονο κανένα αηδόνι χύνει.
Και πέρα στα πιο απόμερα της λίμνης ακρογιάλια
Όπου νεράιδες βγαίνουνε μ’ ολόξανθα κεφάλια
Και λούζουνε μες στους αφρούς τ’ αφρόπλαστα κορμιά τους
Και τ’ αγεράκια τα τρελά μένουν βουβά μπροστά τους.
Ω! έλα, εσένα, σαν ιδούν βουβές αυτές θα μείνουν
Και θα σε πάρουν για κυρά και σκλάβες σου θα γίνουν.
Κι όλες θα τρέξουν γύρω σου ποια πρώτη να σου βάνει
Το πιο ηλιοστάλαχτο απ’ αφρούς στην κεφαλή στεφάνι,
Ποια να σκορπίσει πιο λευκά κρινάκια να πατήσεις,
Ποια πιο απαλά ροδόφυλλα να στρώσει ν’ ακουμπήσεις
Και ποια όταν μες στα χάιδια μου θα κλεις τα βλέφαρά σου
Με πιο γλυκό ροδόσταμα να ράνει τα όνειρά σου…