Κοινό μήνυμα Ιωάννου Παύλου - Χριστοδούλου

Ἡμεῖς, ὁ Πάπας Ἰωάννης Παῦλος ὁ Β΄, Ἐπίσκοπος Ρώμης, καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ πάσης Ἑλλάδος Χριστόδουλος, ἱστάμενοι ἐνώπιον τοῦ Ἱεροῦ Βήματος τοῦ Ἀρείου Πάγου, ἀπὸ τοῦ ὁποίου ὁ Θεῖος καὶ Μέγας Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν Παῦλος, «κλητὸς ἀπόστολος ἀφωρισμένος εἰς Εὐαγγέλιον Θεοῦ» (Ρωμ. 1,1), ἐκήρυξεν εἰς τοὺς Ἀθηναίους τὸν ἕνα καὶ ἀληθινὸν Θεὸν, Πατέρα, Υἱὸν καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, καλέσας αὐτοὺς εἰς πίστιν καὶ μετάνοιαν, δηλοῦμεν:

1. Εὐχαριστοῦμεν τὸν Κύριον διὰ τὸ γεγονὸς τῆς συναντήσεως ἡμῶν καὶ τῆς ἐπικοινωνίας ἥν ἔχομεν ἐν τῇ Καθέδρᾳ τῆς Ἀποστολικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τῷ κλεινῷ ἄστει τῶν Ἀθηνῶν.

2. Ἐπαναλαμβάνομεν ἐν ἑνί στόματι καὶ μιᾷ καρδίᾳ τὸν λόγον τοῦ Ἀποστόλου τῶν Ἐθνῶν: «Παρακαλῶ ὑμᾶς, ἀδελφοί, διὰ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἵνα τὸ αὐτὸ λέγητε πάντες καὶ μὴ ᾖ ἐν ὑμῖν σχίσματα, ἦτε δὲ κατηρτισμένοι ἐν τῷ αὐτῷ νοΐ καὶ ἔν τῇ αὐτῇ γνώμῃ» (Κορ. Α΄, 1, 10). Εὐχόμεθα νὰ ἰσχύσῃ τοῦτο εἰς ὅλην τὴν χριστιανοσύνην ὥστε νὰ ἐπέλθῃ εἰρήνη «πᾶσι τοῖς ἐπικεκλημένοις τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἐν παντί τόπῳ» (Κορ. Α΄, 1, 2). Καταδικάζομεν πᾶσαν καταφυγὴν εἰς τὴν βίαν, τὸν προσηλυτισμὸν καὶ τὸν φανατισμὸν ἐν τῷ ὀνόματι τῶν θρησκειῶν. Ἰδιαιτέρως ἐπιμένομεν νὰ χαρακτηρίζωνται αἱ σχέσεις μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν, εἰς πᾶσας τὰς ἐκφάνσεις αὐτῶν, ἀπὸ ἐντιμότητα, σύνεσιν καὶ γνῶσιν τῶν σχετικῶν θεμάτων.

3. Παρακολουθοῦμεν ὅτι ἡ σημειουμένη ἐπιστημονικὴ καὶ κοινωνικὴ ἐξέλιξις τοῦ ἀνθρώπου δὲν συνωδεύεται ἀπὸ ἐμβάθυνσιν εἰς τὸ νόημα καὶ τὴν ἀξίαν τῆς ζωῆς, ἡ ὁποία εἰς πᾶσαν περίπτωσιν εἶναι δῶρον Θεοῦ, οὔτε ἀπὸ ἀνάλογον ἐκτίμησιν τῆς μοναδικῆς ἀξιοπρεπείας τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος ἐπλάσθη «κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν» τοῦ Δημιουργοῦ. Ὡσαύτως, ἡ οἰκονομικὴ καὶ τεχνικὴ ἀνάπτυξις δὲν εἶναι τῷ ὄντι κτῆμα ὁλοκλήρου τῆς ἀνθρωπότητας, ἀλλ’ ἀνήκει εἰς ἰδιαιτέρως μικρὸν τμῆμα αὐτῆς. Ἐπὶ πλέον, ἡ βελτίωσις τῶν ὅρων διαβιώσεως δὲν ἀπέφερε ἄνοιγμα τῆς καρδίας πρὸς τὸν πάσχοντα, πεινῶντα καὶ γυμνητεύοντα συνάνθρωπον. Καλούμεθα νὰ ἐργασθῶμεν ἔργα δικαιοσύνης, ἔργα διακονίας τοῦ πάσχοντος, ὑπενθυμίζοτες τὸν λόγον τοῦ Ἀποστόλου «οὐ γὰρ ἐστιν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρῶσις καὶ πόσις, ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη καὶ χαρὰ ἐν Πνευμάτι ἁγίῳ» (Ρωμ. 14,17).

4. Διαπιστοῦμεν ἐναγωνίως ὅτι οἱ πόλεμοι, αἱ σφαγαὶ, τὰ βασανιστήρια καὶ τὰ μαρτύρια ἀποτελοῦν τὴν καθημερινὴν ἐφιαλτικὴν πραγματικότητα δι’ ἑκατομμύρια ἀδελφῶν μας. Δεσμευόμεθα νὰ ἀγωνισθῶμεν διὰ τὴν εἰρήνην τοῦ σύμπαντος κόσμου, διὰ τὸν σεβασμὸν τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀξιοπρεπείας τοῦ ἀνθρώπου καὶ διὰ ταὴν ἀλληλεγγύην πρὸς ἅπαντας τοὺς ἔχοντας ἀνάγκην. Ἔχομεν τὴν εὐχαρίστησιν νὰ προσθέσωμεν τὴν φωνὴν ἡμῶν εἰς πολλὰς φωνὰς εἰς ἅπαντα τὸν κόσμον, αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἐκφράσει τὴν ἐλπίδα ὅτι μὲ τὴν εὐκαιρίαν τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων οἱ ὁποῖοι θὰ γίνουν εἰς τὴν Ἑλλάδα κατὰ τὸ ἔτος 2004, θὰ ἀναβιώσῃ ἡ Ἀρχαία Ἑλληνική Παράδοσις τῆς Ὀλυμπιακῆς Ἐκεχειρίας, συμφώνως πρὸς τὴν ὁποίαν ἔπρεπε νὰ διακοποῦν ὅλοι οἱ πόλεμοι καὶ νὰ παύσῃ ἡ βιαιότης καὶ ἡ τρομοκρατία.

5. Παρακολουθοῦμεν μετὰ προσοχῆς καὶ ἀνησυχίας τὴν διαδικασίαν τῆς παγκοσμιοποιήσεως μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι θὰ φέρῃ ἀγαθοὺς καρπούς. Ἐπιθυμοῦμεν, ὅμως, νὰ ἐπισημάνωμεν ὅτι θὰ ἔχῃ βλαβερὰς συνέπειας ἐάν δὲν γίνῃ ὅτι θὰ ἠδύνατο νὰ ὀνομασθῇ «παγκοσμιοποίησις τῆς ἀδελφοσύνης» ἐν Χριστῷ, εἰλικρινῆς καὶ ἀποτελεσματική.

6. Εἴμεθα εὐτυχεῖς διὰ τὴν ἐπιτυχίαν καὶ τὴν προκοπὴν τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως. Ἡ ἕνωσις τοῦ εὐρωπαϊκοῦ κόσμου εἰς μίαν πολιτειακὴν ὀντότητα χωρὶς οἱ λαοὶ νὰ χάσουν τὴν αὐτοσυνειδησίαν, τὴν ἐθνικὴν παράδοσιν καὶ τὴν θρησκευτικὴ ταυτότητά των, ὑπῆρξε τὸ ὅραμα τῶν πρωτεργατῶν της. Ὅμως ἡ διαφαινομένη τάσις μετατροπῆς ἐνίων Εὐρωπαϊκῶν Κρατῶν εἰς Κράτη Λαϊκὰ χωρὶς καμία ἀναφορὰ σὲ Θρησκεία, συνιστᾶ ἀναίρεσιν καὶ ἀπάρνησιν τῆς πνευματικῆς αὐτῶν κληρονομίας. Καλούμεθα νὰ ἐντείνομεν τὰς προσπαθείας μας, ὥστε νὰ πραγματοποιηθῇ ἡ ἑνοποίησις τῆς Εὐρώπης. Θὰ ἀφιερώσωμεν δὲ τὰς δυνάμεις μας ὥστε αἱ Χριστιανικαὶ ρίζαι τῆς Εὐρώπης καὶ ἡ Χριστιανική της ψυχή νὰ διατηρηθῶσιν ἀλώβητοι.

Μὲ τὴν κοινὴν αὐτὴν Δήλωσιν, ὁ Πάπας Ίωάννης Παῦλος ὁ Β΄, Ἐπίσκοπος Ρώμης, καὶ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος Χριστόδουλος, εὐχόμεθα: «ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ ἡμῶν καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς, κατευθύναι τὴν ὀδὸν ἡμῶν, πρὸς τὸ πλεονάσαι καὶ περισσεύσαι τῇ ἀγάπῃ εἰς ἀλλήλους καὶ εἰς πάντας, εἰς τὸ στηρίξαι τὰς καρδίας πάντων ἀμέμπτους ἐν ἁγιοσύνῃ ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὸς ἡμῶν ἐν τῇ παρουσίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ πάντων τῶν Ἁγίων Αὑτοῦ» (Πρβλ. Θεσσ. Α΄ 3, 11-13)