Γλώσσαι/Χ

5ος αιώνας μ.Χ.|Ησύχιος}}

<Χαβόν>· καμπύλον. στενόν

<χαβῶνες>· στέατα ὀπτώμενα ἀπὸ ἀλεύρου

<χαδέειν>· χωρῆσαι

<χάδεν>· ἐχώρησεν

<χάζει>· πρ(ος)δεῖται. χαλᾶται

<χάζειν>· ἀναχωρεῖν. φυλάσσεσθαι

<χάζεο τῆλε>· ἀναχώρει μακράν

<χάζεσθαι>· ὑποχωρεῖν

<χάζεται>· ἀναχωρεῖ

<χάζετο>· ἀνεχώρει

<χαζόμενον>· ἀναχωροῦντα

<χάἱα>· ἀγαθή

<χαίνας>· στέαρ

<χαίνει>· ἀνοίγει τὸ στόμα

<χάἱος>· ἀγαθός

<χαίρετε>· θαῤῥεῖτε

<χαίρειν>· ἐῤῥῶσθαι. <τὸ χαίρειν> ταῖς ἐπιστολαῖς προσετίθεσαν. ἔστι

δὲ καὶ ἀπαλλασσομένων προσαγόρευσις

<χαίρειν θ' ἐᾶσαι>· καταφρονεῖν

<χαίρειν>· φράσαντες. ἀποταξάμενοι ......

<χαιρέτω ληρῶν>· ἐρυθριάτω ......

<χαιρηδόνα>· τὴν χαράν

<χαιροσύνη>· χαρά

<χαιρωθῆναι>· ἐκπλαγῆναι

<χαῖται>· αἱ κεχυμέναι τρίχες

<χαιτήεντος>· κομήτου

<χαίτη>· ἡ ἐπὶ τοῦ τραχήλου θρίξ

<χαλαβεῖν>· φοβεῖν, θορυβεῖν

*<χαλᾷ>· χαλάσσει, καὶ πόδαι

[<χαλάδες>· τὰ ἔντερα. ἢ λιθώδεις

<χαλάδος>· λιθώδης. ἐξέντερος]

<χάλανδρον>· κράββατον

<χάλαζα>· σημεῖον θυτικόν. καὶ πάθος περὶ τὰς σῦς

*<χαλεπαίνει>· δυσχεραίνει, ἀγανακτεῖ

<χαλαίρυπος>· ὁ τῶν πλυνομένων ἱματίων ῥύπος

<χαλαρὰ ἅλυσις>· ........

<Χαλάμβριοι ἵπποι>· ἀπὸ τόπου τῆς Λιβύης

<χαλαργούς>· ........ τὰ ἄκρα τῶν ποδῶν (ἢ) τῶν ὀνύχων, οἷον πο-

δαργούς, ἢ ταχύποδας

<χαλαρῶν>· ὡραίων

<Χαλαστραίων συῶν>· [πόλις τῆς Μακεδονίας καὶ λίμνη ἔνθα τὸ

Χαλαστραῖον νίτρον γεγένηται

<Χαλδαῖοι>· γένος μάγων πάντα γινωσκόντων

<χαλεπὰ τὰ καλά>· ....... Σόλωνα ταῦτα πυθόμενον εἰπεῖν· <χαλεπὰ

τὰ καλά>· καὶ ἐντεῦθεν εἰς παροιμίαν ἐλθεῖν. Ἔνιοι δὲ τὸ χαλεπὸν ἀκούουσιν ἐπὶ τοῦ ἀδυνάτου. ἀδύνατον οὖν ἐστιν ἐφ' ἅπαντι ἀγαθὸν εἶναι

<χαλεπήνας>· ἀγανακτήσας

<χαλεπόν>· δύσεργον, σκληρόν, δεινόν

<χαλεπήνῃ>· εἰς χαλεπότητα ἀγάγῃ

<χαλέπ(τ)ει>· ἐρεθίζει. ἀπειλεῖ. φοβεῖ. ἀγανακτεῖ. κακίζει. βλάπτει. εἰς

χαλεπότητα ἄγει

<χαλεπτύς>· χαλεπότης

<χαλεπῶς>· δυσκόλως

[<χαλέσιν>· ὄνυξι]

<χαλεψάμενος>· χολωθείς

[<χαλέρυπον>· τὸ ῥύμ(μ)α τὸ ἀπὸ τοῦ νίτρου γενόμενον, ὅ τινες <νί-

τρωμα> λέγουσι]

<χαλία>· ἡσυχία

<χαλίδιον>· πινάκιον

<χάλικες>· οἱ εἰς τὰς οἰκοδομὰς μικροὶ λίθοι

<χαλίκρατον>· εὔκρατον, ἄκρατον

<χάλιμα>· φαρμακός

<χαλιμάδες>· ἀναίσχυντοι καὶ θρασεῖαι

<χάλις>· ὁ ἄκρατος οἶνος. καὶ ὁ μεμηνὼς καὶ κεχαλασμένος τὰς φρένας

<χαλιστόν>· σκαιόν. ἢ ἀγαθὸν καὶ δίκαιον

<χαλίφρονας>· παράφρονας, μαινομένας· βέλτιον δὲ τὰς καταφερεῖς

καὶ κεχαλασμένας πρὸς συνουσίαν ὑφ' ἡδονῆς

<χαλιφροσύνη>· ἡ τῆς ψυχῆς ἄνεσις

<χαλίφρων>· κεχαλασμένας ἔχων τὰς φρένας, ἤγουν ἀσύνετος

<χάλκεα>· τὰ ὅπλα συνήθως καὶ τὰ ἐκ σιδήρου

<χάλκεα ἐπίσωτρα>· τὰ ἔξωθεν τῶν τροχῶν οἱ κανθοί

<χαλκεγχέων>· πολεμιστῶν

<χαλκεῖα>· ὑπομνήματα τῆς τῶν τεχνῶν εὑρέσεως

<χαλκεομήστορος>· ἰσχυρόφρονος

[<χαλκεοπίσσωτρα>· ὁμοίως]

<χάλκεον>· ὀχυρόν. σκληρόν. ἄλλοι <ὕπνον> [ἢ]· θάνατον

<χάλκεος>· ἰσχυρός

<χάλκεος κέραμος>· εἱρκτή. πίθος. καὶ ὄρος

<χαλκεόφωνον>· ἰσχυρόφωνον

<χαλκεύς>· πᾶς τεχνίτης, καὶ ὁ ἀργυροκόπος, καὶ ὁ χρυσοχόος

<χαλκεῶνα>· ......

<χάλκιον>· ἐν ᾧ τοὺς κοττάβους ἐποιοῦντο

<χάλκη>· πορφύρα

<Χαλκηδών>· πόλις

<χαλκῆ μυῖα>· εἶδός τι μυίας

<χαλκήρεα>· χαλκῷ ἀρηρότα

<χαλκήρεας>· χαλκῷ ἡρμοσμένους

<χαλκήρη>· χαλκῷ ἡρμοσμένα

<χαλκόστομα>· χαλκία κύμβαλα

<Χαλκίδαι>· γένος

<χαλκιδεύς>· δειλός

[<Χαλκιδική>· Σκυθική. τὰ μέταλλα τοῦ σιδήρου ἐκεῖ πρῶτον εὑρε-

θέντα]

<χαλκιδίζειν>· ἀπὸ τῶν κατ' Εὔβοιαν Χαλκιδέων. τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ

τῶν παιδεραστούντων, ἐπεὶ ἐπλεόναζον παρ' αὐτοῖς οἱ παιδικοὶ ἔρωτες

<Χαλκιδικὸν δίωγμα>· διότι εἰς Χαλκίδα ἐγένετο ἡ ἐκδίωξις

<χαλκιδικὸς λειμών>· οἱ μὲν τὴν Κυκλωπίαν κώμην. οἱ δὲ Κυκλωπι..

λίμνη

<χαλκιδίκων>· χαλκίς, ὁ ἰχθῦς

<Χαλκιδικός>· εἶδος ἀλεκτρυόνος

<Χαλκίναος>· Χαλκίοικος

<χαλκίνδα>· τὸ εἰς χαλκὸν κυβεύειν

<χαλκίον>· τὸ χαλκοῦν

<χαλκίον μακρόν>· τὴν ἐλαιηρὰν ἐπίχυσιν

<χαλκίς>· εἶδος ὀρνέου, καὶ ἰχθύος. καὶ πόλις τῆς Βοιωτίας

<χαλκοβάρεια>· ἰσχυρά, ἡ ἐκ τοῦ χαλκοῦ βαρεῖα

<χαλκοβαρής>· ὁ ἐκ τοῦ σιδήρου βαρούμενος

<χαλκοβατές>· τὸ ἰσχυρῶς βεβηκός

<χαλκόβατον>· ἰσχυρῶς βεβηκότα

<χαλκογλώχινος>· χαλκὴν ἐπιδορατίδα ἐχούσης

*<Χαλκηδάνη>· ταύτης ἱερὸν ἐν Σπάρτῃ

<χαλκοδεσμωτήρ>· χαλκόδερμος, ἐπεὶ ὥπλιστο. λέγεται δὲ καὶ <χαλκο-

δεσμήτωρ>

<χαλκοκορυσταί>· χαλκῷ καθωπλισμένοι

<χαλκοκνήμιδες>· οἷς σιδηραῖ ἧσαν, ἢ χαλκαῖ αἱ κνῆμαι

<χαλκοκορυστήν>· χαλκῷ ὡπλισμένον

<χαλκοκράς>· τὸ χαλκόκρατον νόμισμα

<χαλκόκροτος>· ἡ Ῥέα διὰ τὰ κύμβαλα

<χαλκολογεῖ>· νουμία συλλέγει[ν]

<χαλκό(ν .....) λόφον ἱππιοχαίτην>· τὸ ἐπανάστημα τῆς περικε-

φαλαίας, ἣ ἐξ ἱππείων τριχῶν κεκόσμητο ....

<χαλκός>· ὁ σίδηρος. καὶ νόμος ἀκίνητος

<χαλκοπαρείη>· χαλκᾶς παρειὰς ἐχούσης

<χαλκόποδας>· ἰσχυρόποδας

<χαλκοῦν πινάκιον>· Ἀθηναῖοι εἶχον ἕκαστος πινάκιον πύξινον ἐπι-

γεγραμμένον τὸ ὄνομα [τοῦ] αὐτοῦ καὶ τοῦ δήμου πατρόθεν

*<χαλκοτύπους>· χαλκοπλήκτους

<χαλκοῦς>· τοῦτο ἐπὶ τοῦ χρυσοῦ καὶ τοῦ ἀργύρου ἔλεγον

<χαλκοχιτώνων>· χαλκοθωράκων, ἢ ἰσχυροθωράκων

<χαλκώδοντας στόλους>· χαλκοῦς ὀδόντας ἔχοντας. <Ὀδόντας> δὲ

ἔλεγον τὰ ἔμβολα, ἅ τινες ἐμβόλια

<χαλκώνητος>· ἠγορασμένος

<χαλκωτῆρα>· κέραμός τις

<Χάλυβοι>· ἔθνος τῆς Σκυθίας, ὅπου σίδηρος γίνεται

<Χαλυβδική>· τῆς Σκυθίας, ὅπου σιδήρου μέταλλα

<Χαλυβώνιος>· εἶδος οἴνου ἀπὸ τόπου τινὸς τῆς Συρίας

[<χαλυνέοντα>· λύραις]

[<χαλοπὴ κιθάρα>· ἀπὸ γὰρ ὀστράκων χελώνης ἡ κιθάρα γίνεται]

<χαλῶσα>· χάσκουσα

<χαμα(ι)δύται>· κοχλίαι

*<χαμᾶζε>· χαμαί, χαμάδες

*<χαμάδις>· τὰ αὐτά

*<χαμά[ι]δις χέει[ν]>· χαμαὶ καταβάλλει[ν]

<χαμαιευνάδες>· οἱ σύες ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος αὐτοῖς. πολλὰ

γὰρ τῶν ἄλλων τετραπόδων ὀρθὰ κοιμᾶται καὶ ἑστῶτα. Ἀπίων δὲ ὅτι βόθρους ὀρύσσουσι. ἢ χαμαικοιτοῦντες

[<χαμῶνας>· στέαρ, ἢ τὰ ἐκ στέατος τικτόμενα]

<χαμαίζηλα>· ταπεινά, γήϊνα

<χαμαίζηλοι>· εὐτελεῖς

<χαμαιλέων>· ζῶον ὠοτόκον καὶ πεζόν

<χαμαιπετεῖ>· ταπεινῷ, ἢ χαμαὶ κειμένῳ

<χαμαιπετῶς>· ὥστε [μὴ] εἰς τοὔδαφος ῥῖψαι

<χαμαιρεπῶς>· χαμαιζήλως, ἢ εἰς τὰ γήϊα ῥέπων

<χαμαιτύπη>· πόρνη ἄδοξος

<χαμαιτυπιῶν>· τῶν πολυκοίνων συνουσιῶν, ἤτοι πορνείων

<χαμερπής>· γεωργός, ὁ ἐν τῇ γῇ κοιμώμενος

<χαμεταιρίς>· ἡ πόρνη

<χάμευνα>· ταπεινά

<χαμευνεῖ>· χαμαικοιτεῖ

<χαμεύνη>· στιβάς, καὶ ἡ ταπεινὴ κλινίς. καὶ <χαμεύνης>· ὁ χαμαὶ κοι-

μώμενος

<χαμεύνιον>· κλινίδιον πενιχρόν

<χαμηλόν>· χαμαίζηλον

<χαμόθεν>· ἐκ τῶν χαμαί

<χαμόκοιτος>· ὁ εἰς τὴν γῆν κοιμώμενος

<χαμόν>· καμπύλον

<χανά>· κόσμησις

<χαναβίς>· ἄλης

[<χάναι>· ἀνοῖξαι στόμα]

*<Χαναάμ>· σάλος

<χανακές>· ἐπιεικές

<χανάκτιον>· τὸ μωρόν. Δωριεῖς

<χαμᾶσθαι>· χασμᾶσθαι

<χανδάνειν>· χωρεῖν, δέχεσθαι

<χανδόν>· πολύ[ν], καὶ ὅσον δυνατόν, καὶ ἀθρόως, ἀπὸ τοῦ κεχηνέναι

πλατύ

<χανδὸν πιεῖν>· κεχηνότως καὶ ἀθρόως πιεῖν ὅλῳ στόματι

<χανεῖ>· φυλάσσει. ἀνοίγει. ἀπαγγελεῖ

<χανητός>· τὸ ἐπὶ τὴν ἅμαξαν ἐπιτιθέμενον πλέγμα

<χάνοι>· χάσμα ποιήσαι

<χάνοι εὐρεῖα χθών>· εὐρὺ χάσμα ποιήσειεν ἡ γῆ

<χά(ν)οιμι>· εἴποιμι

<χάνος>· στόμα

<χανών>· ἀνοίγων στόμα

<χανύειν>· βοᾶν

<χανύσσει>· βία καλεῖ

<χάος>· χώρησις. καὶ τὸ κενὸν ἀπὸ τοῦ κεχύσθαι. ἢ σκότος

<χαρά>· ἡδονή, ἀγαλλίασις, εὐφροσύνη

<χαράβδη>· λύμη σίτου

<χαράδρα>· χείμαῤῥος ποταμός. κατάγει δὲ οὗτος παντοῖα ἐν τῷ ῥεύ-

ματι, καὶ κατασύρει

<χαράδραι>· αἱ χαράξεις τοῦ ἐδάφους. καὶ οἱ κοῖλοι τόποι ἀπὸ τῶν

καταφερομένων ὀμβρίων ὑδάτων

<χαραδριός>· εἶδος ὀρνέου

<χάρακες>· τάφροι. καὶ ἀκανθώδη φυτά. καὶ οἱ κάλαμοι

<χαρακίαι>· οἱ ἐν τοῖς χάραξι διατρίβοντες

<χαράκια>· ὑποστηρίγματα

<χαρακίζειν>· σπαίρειν. μετεωρίζειν. διαιρεῖν

*<χαρακτηρίζει>· σημαίνει τοὺς χαρακτῆρας

*<χαρακτηριστικόν>· σημεῖον δηλοῦν τοὺς χαρακτῆρας

*<χαρακτήρ>· ὁμοίωσις

<χαρακίας>· τιθύμαλλος

<χαραμός>· ἡ τῆς γῆς διάστασις, οἷον χηραμός

*<χάρακα>· χαράκωμα, περίφραγμα

<χάραξ>· φραγμός, ὀξέσι ξύλοις, οἱ δὲ καλάμοις, οἱ δὲ σταυροῖς (ἐχό-

μενος)

<χάραξ τὴν ἄμπελον>· παροιμία, ὅταν ὑπὸ τοῦ σωζομένου τὸ σῶζον

ἀπατηθῇ

<χαράξαι>· κόψαι. κοιλᾶναι. τυπῶσαι

<χαρή>· χαρά

<χαρείη>· τερφθείη

<χαρία>· βουνός

<Χαρίδαι>· γένος ἐξ οὗ ὁ ἱερεὺς τοῦ Κραναοῦ

<χαρίεν>· καλόν, ἀγαθόν, ἀστεῖον, ὡραῖον

<χαρίεντα>· καλά, κεχαριτωμένα

<χαρίζεσθαι>· τὸ δρᾶν τὰ κεχαρισμένα

*<χαρίεια>· φίλτρα

[<χάριξον>· ἐπισκεύασον]

<χάρις>· δωρεά. χαρά. καὶ θῦμα ἐκ τριῶν ποπάνων συγκείμενον. τινὲς

δὲ πλακούντων εἴδη, καὶ <ἀρτοχάριτας> καλεῖσθαι. καὶ ἀμοιβὴ κατὰ εὐεργεσίαν

*<χάρισμα>· δῶρον

<χαριστήρια>· χαρίεντα δῶρα

<χαρίσιον>· εἶδος πλακούντων. οἱ δὲ ἄρτον ἀπὸ τῶν λειμμάτων

<χαρίσασθαι>· παρασχεῖν. λέγονται γὰρ χώρας γυναῖκες χαρίζεσθαι

πρὸς συνουσίαν αὐτοῖς ἐκδιδοῦσαι .....

<χάρμα>· ἡδονή, χαρά

<χάρματος>· χαρᾶς

<χάρμη>· ἡ μετὰ χαρᾶς μάχη

<χάρμης>· μάχης

*<χαρά>· ὀργή, ἢ ὀργίλος

<χαρμονή>· χαρά. συλλογή

<χαρμόσυνα>· ἑορταὶ Ἀθήνησι. καὶ <χαρμόσυνα

χαρμοσύνη>· ὀνομασία

<Χαρμόφρων>· ὁ Ἑρμῆς

[<χαρόνη>· χαρῖνος ἄμπελος]

<χαροπός>· περιχαρής. γλαυκός. ξανθός. φοβερός

<χαρτός>· χαρᾶς ἄξιος. ἢ βακτηρία

<χάρυβδις>· χάσμα θαλάσσης. ἢ καταιγίς

<χάρυβδις ὠμόβροτος>· ἡ ἀναπινομένη θάλασσα

<χάρων>· ὁ λέων, ἀπὸ τῆς χαροπότητος

*<χαροπόν>· ξανθόν. γλαυκόν. φοβερόν. περιχαρῆ[ν]

<Χαρών(ε)ιον>· θύρα μία τοῦ νομοφυλακίου, δι' ἧς οἱ κατάδικοι τὴν ἐπὶ

θανάτῳ ἐξήγοντο

*<χαρά>· ὀργίλον, ἢ ὀργή

*<χάσις>· διάκρισις, χώρησις

<χάσιος>· ἀγαθός, χρηστός

<χάσκοντες>· ἀνοίγοντες

<χασκωρεῖν>· περιβλέπειν

<χάσμα>· στόμα ἢ σχίσμα γῆς

<χάσμα θηρός>· ὄψις θηρός. [ἢ θαλάσσης πρόσωπον

<χασμᾶται>· ἀνοίγεται

<χασσάμενος>· ἀναχωρήσας

<χάσσασθαι>· ἀναχωρῆσαι, χωρῆσαι

<χάσσεται>· χωρήσει, ἀναχωρήσει

<Χαστιᾶ>· τὸν ἀπὸ δήμου. Χαστιεῖς γὰρ δῆμος

<Χαστιεῖς>· ὄνομα δήμου

<χαστηρίᾳ>· τῇ ἀνειργούσῃ

*<χατέ(ων)>· χρείαν ἔχων

<χατέοντα>· δεόμενον, χρῄζοντα

<χατέοντί περ>· καίπερ χρῄζοντι

<χατεύει>· χατίζει. ἐπιθυμεῖ

<χατεύουσα>· χρῄζουσα, δεομένη

<χᾶτις>· ἐπιθυμία. χρῆσις

<χαυλιόδοντα>· τὸν ἐπικεχαλασμένους ἔχοντα τοὺς ὀδόντας ἔξω τῶν

ἄλλων ὀδόντων καὶ τοῦ στόματος. οἱ δὲ ἀμφόδοντας

<χαυλίξυν>· ἀλαζόνα

<χαυνάκων>· χαυνοποιῶν, οἱ δὲ χαυνολόγων

<χαυνιάζει>· πλανᾷ

<χαυνῶσαι>· τὸ φυσῆσαι

*<χαυνῶνες>· ἄρτοι ἐλαίῳ ἀναφυραθέντες

<χεδροπά>· ὄσπριον τι. οἱ δὲ πανσπερμίαν

<χέδροψ>· πᾶν ὄσπριον. σπέρμα

<χει>· ἐπὶ τῶν χ[ε]ιλ(ι)ῶν δραχμῶν τοῦτο ἐχάραττον

<χειά>· ἡ κατάδυσις τῶν ὄφεων καὶ δρακόντων

<χειαί>· ὁμοίως

<χειδροπῶν>· ὀσπρίων

<χειλεύει στρατόν>· σιτοδοτεῖ στρατόν, τρέφει

*<χείλει ἄκρῳ>· ......

<χειλαί>· αἱ συμπτώσεις τῶν βλεφάρων

<χειλιοστύες>· αἱ φυλαί

<χειλός>· τροφή, βρῶσις. χόρτος, καὶ πᾶν ἄλλο χόρτασμα

<χειλοῦται>· μεγαλύνεται, αὔξεται

<χειλοῦσθαι>· παχύνεσθαι. σιτίζεσθαι

<χειλῶνες>· τῶν ἀλεκτρυόνων τινές

<χεῖμα[ν]>· χειμῶνα

<χειμάδα>· ἱμάτιον χειμερινόν

<χειμάδιον>· εἰς τὸ χειμάζειν

<χειμάμυνα>· ἣν Ὅμηρος <ἀλεξάνεμον> λέγει

<χειμάῤῥοι>· [οἱ ἐν τῷ χειμῶνι γενόμενοι ἔριφοι.] καὶ οἱ ποταμοί, καὶ

ῥύακες

<χειμάς>· χειμών

<χειμασία>· ζάλη. ταραχή

<χείμαστρον>· χειμερινὸν ἱμάτιον

[<χείμεθλον>· τὸ ἐν χειμῶνι γενόμενον ἕλκος]

<χειμέρας>· χειμερινάς

<χειμεριοῦντας>· διαχειμάσοντας

<χειμεῶ>· ῥιγῶ χειωσάμενος

<χειμήβοτος>· χειμερινὴ ὥρα

<χειμών>· ἡ ὥρα. καὶ κίνδυνος. ταραχή. ζάλη. διωγμός

<χειμῶντα>· ῥιγοῦντα

<χείρ>· ἡ δράξ. καὶ τὸ μέλος. καὶ μέρος

[<χειράδες>· αἱ μετὰ λίθων καὶ ὅπλων βολαί

<χειραδίαι>· τῶν χειμάῤῥων αἱ λιθώδεις ἀθροίσεις]

<χ[ε]ιράδας>· τὰς ἐν τοῖς ποσὶ ῥαγάδας. ἔνιοι δὲ φῷδας

<χεῖρε>· τὰς χεῖρας, δυϊκῶς

<χειραγωγῶ>· τῇ χειρὶ ἄγω

<χείριον>· ὑποχείριον, τιθασόν

<χειρίζειν>· διοικεῖν

<χείριον>· ὑποχείριον, χειροήθη

*<χεμβρῶν>· ζυγή. ἡ ἑταιρεία

<χείριος>· χρήσιμος. ὑποχείριος

*<χειρίων>· ἐλάττων, χείρων

<χείριστα>· δεινά, κάκιστα

<χειροβοσκόν>· τὸν διὰ χειρῶν ζῶντα

<χειροβρῶτι δεσμῷ>· τοῖς πυκτικοῖς ἱμᾶσι, διὰ τὸ τὰς σάρκας δια-

κόπτειν καὶ ἀναλίσκειν

<χειροβλήματα>· δράγματα· οἱ δὲ <χειρόβλητα>

<χειρογάστορες>· οἱ διὰ τῶν χειρῶν ζῶντες

<Χειρογονία>· ἡ Περσεφόνη

<χειρόγραφον>· συμβόλαιον. γραμματεῖον

<χειρόδοτον>· ἀχρημάτιστον δάνειον

<χειροέρκτης>· χειρουργός

<χειροήθεις>· πρᾶοι, ἥμεροι

<χειρόηθες>· πρᾶον, ἥμερον

*<χειροθετεῖ>· χεῖρας ἐπιτίθησι

<χειρόκμητα>· χειροποίητα, ἤγουν ὑπὸ χειρῶν γεγενημένα

<χειρομάντεις>· οἱ ἀπὸ χερῶν μαντευόμενοι

*<χειρόμακτρον [ἢ χειρόμαστρον]>· μανδήλιον

<χεῖρον>· κάκιστον. ἔλαττον

<χείρονα>· ὅμοια

[<χειρονάκτας>· χειροτέχνας]

<χειρονόμος>· ὀρχηστής

<χείρονος>· ἐλάττονος

<χειροπόνια>· ἑορτή, ἐν ᾗ τεχνῖται θύουσιν

<χειροπόδες>· ῥαγοπόδες

<χειροτέρη>· ἐλάττων

<χειρότερον>· χείρονα

<χειροτονεῖν>· καθιστᾶν. ψηφίζειν

<χειροτονία>· ἐκλογή .....

<χειρουργεῖ>· χερσὶν ἐργάζεται

<Χείρων>· Κρόνου καὶ Φιλύρας υἱός

<χειρωνάκτας>· χειροτέχνας

<χειρῶναξ λεώς>· ὁ χειροτέχνης

<χειρωσάμενοι>· καταγωνισάμενοι

<χειρώσασθαι>· ὑποτάξαι. φονεῦσαι

<χειρωτόν>· εὐάλωτον. καταγωνίσασθαι

[<χειτών>· ἔνδυμα, περιβόλαιον]

<χείσεται>· χωρήσει

<χελεῦ χελώνη

χελεύς>· κιθάρα

<χελεάρ>· χελιδών. χελιδονίας. καὶ ἰχθῦς ποιός

*<χελιδών>· τὸ κοῖλον τῆς ὁπλῆς τῶν ἵππων. καὶ τοῦ ἀνθρώπου τὸ

ἄνωθεν τοῦ ἀγκῶνος τὸ κατὰ τὰς καμπάς

<χελιδονισταί>· οἱ τῇ χελιδόνι ἀγείροντες

<χελιδόνος δίκην>· τοὺς βαρβάρους χελιδόσιν ἀπεικάζουσι διὰ τὴν

ἀσύνθετον λαλιάν

<χελιδόνων φάρμακον>

<χελιδόνων μουσεῖον>· ὡς βάρβαρα καὶ ἀσύνετα ποιούντων τῶν τρα-

γικῶν

<χελιδόνεως>· εἶδος ἰσχάδων

<χέλ.ιον>· τὸ ἀπωστρακωμένον τῆς χελώνης δέρμα χέλυος νῶτος ὀστρα-

κώδης

<χελούειν>· βήσσειν. καὶ <χελούσειν> ὁμοίως

<χέλους>· μουσικὸν ὄργανον

(*)<χελλών>· ἰχθῦς ποιός

<χέλυν>· [χεῖλος. καὶ] μέρος τῶν ἱερείων

<χελῦναι>· χῆλαι

<χέλυν ἔν τ' ἀλύροις .....· χέλυς> ἡ κιθάρα· ἀπὸ γὰρ ὀστράκου

χελώνης κιθάρα γίνεται

<χελυνέων>· χημῶν

<χελύνη>· τὰ χείλη. ἄλλοι τὴν κιθάραν. καὶ τὴν χελώνην. καὶ λύραν.

καὶ ὄργανον πολεμιστήριον

<χελυνάζειν>· χλευάζειν

<χελύνιον>· χελώνιον

<χέλυς>· χελώνη. λύρα. μηχάνημα

<χέλυσμα>· τὸ προσηλούμενον τῇ τρόπει ξύλον, ἕνεκα τοῦ μὴ πονεῖν

τὰ ξύλα ἐν τῷ καθέλκεσθαι τὰ πλοῖα

<χελύσσεται>· βήσσει

<χελώνη>· τὸ ὑποπόδιον. καὶ (νόμισμα) Πελοποννησιακόν. καὶ ἡ τρόπις

τῆς νεὼς διὰ τὸ ἐπικαμπές

<χελωνίας>· ἡ ποικίλη κανθαρίς

<χελωνίδος>· οὐδὸς τῆς θύρας τῆς σκηνῆς

<χελωνός>· τὴν θαλασσίαν χελώνην οὕτω λέγουσί τινες, ὣς τὴν ἀράχνην

ἄραχνον

<χελωνοφάγοι>· ἀετοί τινες

<χεννίον>· ὀρνιθάριόν τι κατ' Αἴγυπτον ταριχευόμενον. καὶ εἶδος ἰχθύος

[<χέραβος>· χάσμα γῆς]

[<χεράδες>· αἱ τῶν χειμάῤῥων ποταμῶν λιθώδεις ἀθροίσεις]

<χέραδος>· ἡ μετ' ὀστράκων καὶ λίθων ὕλη

[<χεράς>· τὸ ἀπὸ θαλάσσης καὶ ποταμῶν λιθῶδες. ἢ ὁ σωρὸς τῶν λίθων]

[<χερδαμός>· λίθος πληρῶν τὴν χεῖρα]

<χερεῖον>· χείρονα. ἐλάττονα. χεῖρον

<χέρηϊ>· χείρονι, ἥττονι, ἢ ἥσσονι

<χέρμα>· ποίημα. χάλιξ

[<χερμάδιος>· χειροπλήθης λίθος. καὶ ὁ ἀκροβολισμός]

<χερμαδίῳ>· χειροπλήθει λίθῳ

[<χερμάδος>· λίθος πληρῶν χεῖρα]

<χερμάς>· λίθος χειροπλήθης, ὃν τῇ χειρὶ βαστάσαι καὶ ἀνελέσθαι δύ-

ναταί τις

<χερματιστής>· λίθος χειροπλήθης. καὶ δίσκος βακχεῖος

<χερνής>· πένης. λάτρις, χειροτέχνης, ὁ ἀπὸ χειρῶν ζῶν χειρόβιος ...

<χερνήτης· χέρνα> γὰρ ἡ πενία

<χερνῆτις>· ἡ ἀπὸ χειρῶν ζῶσα, πενιχρά, χήρα

<χέρνιβα>· τὸ ἐπιχεόμενον ταῖς χερσὶν ὕδωρ

<χερνιβ(ε)ῖον>· [τὸ ἁγνισθῆναι δι' ὕδατος ἔχοντος κριθὰς καὶ ἅλας

<χέρνιβος>· τοῦ προχεομένου ὕδατος

<χερνιψάμενος>· τὰς χεῖρας νιψάμενος

<χέῤῥον[α]>· τὴν χέρσον γῆν. Λάκωνες

<χεῤῥονησία γῆ>· ἡ ἐκ δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν ἔχουσα θάλασσαν

<χερσεύει>· Σοφοκλῆς Ἴωνι· <κείμενος μὲν βουστάδας αὐλὰς>

ἐπὶ χέρσου ἢ διὰ χειρῶν ἔχει, ἢ οὕτως ἐμβατεύει

<χερσεία>· ἐρημία

<χερσόνησος>· γῆ εἰς θάλασσαν ἐκνεύουσα, ἡ μήτε χέρσος, μήτε θά-

λασσα .....

<χέρσος>· ἡ ἔρημος γῆ καὶ τραχεῖα, καὶ πᾶσα γῆ ἄκαρπος καὶ ἀνέρ-

γαστος

<χερσωθήσονται>· ἐρημωθήσονται

<χερωίς>· εἶδος δρυός

<χεῦαι>· ἐπιχέαι, καταχῶσαι ἐπὶ τῶν τελευτώντων

<χευάμεναι>· περιβαλόμεναι

<χεύει>· ῥεῖ

<χεῦμα>· ῥεῦμα, ὕδωρ

<χεύμασι>· [προχόη. [ἡ ἐκ δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν ἔχουσα θάλασσαν]

<χεύωσι>· χ[ε]ύσωσι, χώσωσιν

[<χῆ>· ἔθος. ἀπορία

<χηΐωνος>· οἶκος]

<χηλᾶς>· ῥάπτης, πλέκτης ἢ τροφεύς

<χηλεύει>· ῥάπτει, πλέκει

<χηλευ[μα]τὰ κράνη>· τὰ ῥαπτά, χηλὰς ἔχοντα ποιάς

<χηλή>· ὁπλή, ὄνυξ βοός. γνάθος

(*)<χηλεύσεις>· πλέξεις. <Χηλεύματα> γὰρ ἐλέγοντο οἷον ὀπήτια, οἷς

πλέκουσιν ἢ ῥάπτουσιν

<χήλινον>· πλεκτόν

<χηλοδευσεῖν>· ἀδολεσχεῖν. οἱ δὲ τρίβειν

<χηλός>· κιβωτός

<χηλῶι[ος]>· ὅμοιον

<χήλωμα>· γλυφίς

[<χηλώνη>· μηχανὴ πολέμου]

<χηλώτια>· αἱ ῥαφίδες τῶν δικτυοπλόκων

<χήμη>· χάσμη. χηραμ[β]ίς. λεία

<χην(ά)λοπες>· ὄρνεα ποιά. ὅπερ ἔνιοι <χηναλώπεκες

χῆνα ὀμνύειν>· ἔθος ἦν τὸ κατὰ τῶν τοιούτων ὀμνύειν τοῖς παλαιοῖς

<χήνημα>· καταμώκημα

<χηνῆσαι>· καταμωκήσασθαι

<χηνοβοσία>· χηνοβοσκία

<χηνύστρα>· αὐτὴν τὴν χάσμην. καὶ τὸ στραγγεύεσθαι

<χηνυστρᾶσθαι>· χα(ς)μᾶσθαι

<χηνυστ(ρ)εῖς>· βοᾷς, κέκραγας. ἐνίοτε στραγ(γ)εύῃ

<χήπτη>· ἐν σπάνει καὶ χρείᾳ ἐστίν

<χήρ>· ἐχῖνος

<χήρα>· ἡ μετὰ γάμον μὴ συνοικοῦσα ἀνδρί, ἡ τὸν ἄνδρα στερηθεῖσα

γυνή

<χῆραι>· αἱ μὴ ἔχουσαι ἄνδρας

<χηράμβη[ς]>· χηρῶν οἴκημα

<χηραμοί>· οἱ φωλεοὶ τῶν θηρίων, καὶ αἱ καταδύσεις, σπήλαια, καὶ

πέτραι κοῖλαι

*<χῆροι>· ἄνδρες μὴ ἔχοντες γυναῖκας

<χηραμύδες>· τὰ κοῖλα καὶ ἔχοντα κενώματα

<χήρατο>· ἐχάρη

<χηρεύει>· ἐνδεής ἐστιν, ἢ ἔρημος

<χηρήϊον οἶκον>· παρὰ Ἀντιμάχῳ τὸν ἄτεκνον

<χῆρον>· τὸν ὀρφανόν. ἢ ἐστερημένον, ἢ ἔρημον, καὶ χρείαν ἔχων τινός

<χηροπτάζουσα>· διὰ χειρὸς ἔχουσα

[<χηροσταί>· οἱ μακρόθεν κατὰ γένος, προσήκοντες δέ, καὶ οἱ χηρεύον-

τος τοῦ οἴκου τῶν ἀγχιστέων κληρονομούντων ......]

<χηρῶσαι>· ἐρημῶσαι

<χήρωσας>· χήραν (ε)ἴασας

<χήρωσε>· ἔξανδρον ἐποίησεν

<χηρωσταί>· οἱ μακρόθεν συγγενεῖς

<χήτεϊ>· στερήσει, ἐνδείᾳ, σπάνει

*<χήτει ἐνευναίων>· ἐνδείᾳ τῶν ἐγκοιμησομένων ἤτοι περιβολαίων

<χητεία>· χ[η]ρεία

<χῆτος>· ἔνδεια, στέρησις

<χθαμαλός>· ταπεινός. ἴσος, ὁμαλός. κοῖλος

<χθαμαλώτερος>· κατὰ σύγκρισιν

<χθές>· χθιζόν, ἐχθές

<χθεσιφωνῶν>· κακολογῶν

<χθιζά>· τὰ χθὲς καὶ πρώην

<χθιζά (τε) καὶ πρωϊζά>· χθὲς καὶ πρωΐ

<χθιζοί>· χθεσινοί

<χθιζός>· χθεσινός

<χθόα>· σῶμα

[<χ[θ]όϊνος> καὶ <χθόνιος>· γήϊνος, ἐπίγειος]

*<Χθόνιος Ζεύς>· ὁ Ἅιδης

<χθόνια>· ὑπόγεια. κεκρυμμένα. βαρέα. φοβερά. μεγάλα

*<χθονίην>· νεκρικεν

(*)<χθόνια λουτρά>· τὰ τοῖς νεκροῖς ἐπιφερόμενα. ἐκόμιζον γὰρ ἐπὶ

τοὺς τάφους λουτρά

<χθονήρεις>· χθονίους

<χθονίαν λώβαν>· ἀντὶ τοῦ μεγάλην ὕβριν, καὶ τὴν χθονὸς λώβην

<χθόνιον>· μέγα

<χθονίους Ἰναχίδας>· αὐτόχθονας καὶ οὐκ ἐπήλυδας

<χθονίων>· ἐπιγείων

<χθονόπαιδα Ὥραν>· καθ' ὃ ἐκ Γῆς αἱ Ὧραι τὰ φυόμενα, ὡς Ἡμέρα

Ἡλίου, καθ' ἱστορίαν

<χθονός>· γῆς

<χθών>· ἡ γῆ ἀπὸ τῆς χύσεως

<χιάζειν (καὶ) σιφνιάζειν>· ......

<χῖαι>· ὑποδήματος ἀνδρείου εἶδο[υ]ς

[<χιαρόν>· χλιαρόν, θερμόν]

<χιαστὶ τίλλειν>· ὡς τῶν Χίων κατεαγότων καὶ παρατιλλομένων

[<χιδά>· φρικτή]

<χιδαλέον>· τυφλόν. ἄγαμον. πεφρικός

<χίδαδον>· τὸ παιδίον

<χίδαι>· ἀντὶ τοῦ Κρῆτες

<χιδᾶν>· χ(ε)ιμάζεσθαι. δειλιᾶν

*<χίδρα>· στάχυες νεογενεῖς. ἢ τὰ ἐξ ὀσπρίων ἄλευρα. ἢ σῖτος νέος

φ(ρ)υττόμενος. ἢ τὰ ὀσπριώδη σπέρματα

<χίδρυ>· ὄνομα δειλόν

*<χίδρων>· νέων καρπῶν. καὶ θερμῶν

<χιλ[α]άγρα>· ζωύφιόν τι

<χιλίαρχος>· χιλίων ἄρχων

<χιλιοστή>· τέλος ἀπὸ τῆς θυσίας

<χιλός>· ἡ τροφή. καὶ <χιλὸν> τὸ αὐτό. καὶ χόρτος τῶν βοσκημάτων.

[καὶ τοῦτο ζήτει εἰς τὸ χιλωθῆναι χιλίας]

[<χεῖ>]

[<χειλεύει>]

<χιλοῦσθαι>· παχύνεσθαι. σιτίζεσθαι

<χιλ(.)ωθῆναι>· χιλίας δραχμὰς ζημιωθῆναι

<χιλωτήρ>· τὸ τοῖς ὑποζυγίοις ἀπὸ κορυφῆς ἐξαρτώμενον, ἐν ᾧ ἡ

τροφή

[<χιμαδίῳ>· ....... χειμῶνος

<χιμάζειν>· τὸν χειμῶνα διάγειν

<χιμάζω>· παραχειμάζω]

<Χίμαιρα>· τρίμορφον θηρίον, ὃ πρόσθεν μὲν λέων, μέσον δὲ χίμαιρα,

ὄπισθεν δὲ δράκων. φασὶν δὲ ἐν Λυκίᾳ γίνεσθαι ὡς κεφαλὴν μὲν λέοντος ἔμπροσθεν, καὶ ἀπὸ στόματος πῦρ ἀποπέμπον, ὄπισθεν δὲ δράκοντος ἔχον κεφαλήν

<χιμᾶν>· ῥιγοῦν

<Χιμαρίδαι>· γένος τι Ἀθήνησιν

<χίμαροι>· αἶγες χειμέριαι, ἢ τράγοι, ἢ ἔριφοι. [ῥύακες, ποταμοὶ ἐξ

ὄμβρων]

<χίμετλον>· τὸ ἐν χειμῶνι γενόμενον ἕλκος ὑπὸ ψύχους

[<χειμαίῤῥαν>· αἶγαν ἀγρίαν]

<Χίοις>· τὰ ἀγαθὰ εὔχεσθαι Ἀθήνησιν ἱστορεῖ τὸν κήρυκα

<χιονέα>· λευκά[ν]. ἢ φωτώδη

<χιονίζει>· λευκαίνει

<Χῖον [ὁ] ἐκ Λακαίνης>· ἐκ κύλικος Λακαίνης οἶνον

<χιονολόφον>· τὸ ἀποταμῆναι τῆς κεφαλῆς τὸ μέσον

<χίραι>· αἱ ἐν ταῖς πτέρναις ῥαγάδες

<χιραλέους>· τοὺς πόδας κατειργασμένους

<χιτών>· ἐσθής, θώραξ, ἱμάτιον ἀνδρικόν

[<χιωνοθήσονται>· λευκανθήσονται. λαμπρυνθήσονται]

<χλαβόν>· εὐτραφές

<χλαῖνα>· χλανίς, ἢ ἱμάτιον χειμερινόν, ἀπὸ τοῦ <χλιαίνειν>, ὅ ἐστι

θερμαίνειν

*<χλανίαι>· περιβολαί

*<χλανίτιδες>· αἱ ὅρμοι παρθένων

<χλαμυρίς>· πόα, ὁ κυρίως βρόμος

<χλαμύς>· πορφύρα ἢ χιτών

*<χλαμός>· χλαῖνα

*<χλαμυραί>· τρυφῶσαι. γρυπῶσαι

<χλανίδες>· λεπτὰ ἱμάτια

<χλανίδιον>· ἱμάτιον λεπτόν

<χλάνος>· τὸ περὶ τοὺς τραχήλους δάσος

<χλαρόν>· κόχλαξ

<χλαρά>· ψαιστὰ ἐν ἐλαίῳ

<χλαρόν>· ῥυπαρόν. λεπτόν. τρυχαλέον. ὠχρόν

<χλαρόν>· ἐλαιηρὸς κώθων

<χλεμερόν>· χλιαρόν. θερμόν

<χλεμύρα>· χλοανθοῦντα

*<χλεαίεται>· θερμαίνεται

<χλευάζει>· ἐμπαίζει, γελᾷ

*<χλεύη>· γέλως

<χλευασμός>· ἐμπαιγμός

<χλευδόν>· χύδην. σωρηδόν. πληθύοντα

<χλῆδος>· ὁ σωρὸς τῶν λίθων

*<χλήδης>· σπάδων, θλαδίας, εὐνοῦχος

<χλιδᾷ>· φρίκη, ῥῖγος. τρυφᾷ

<χλιδαί>· ἀγλαΐσματα, τρυφαί

<χλιδανή>· τρυφηλή

<χλιδανόν>· τρυφερὸν ὁμοίως

<χλιδή>· τρυφή. ἱμάτιον χειμερινόν

<χλιδός>· σακκοπάθνιον

<χλίδωνες>· κόσμος ὃν αἱ γυναῖκες περὶ τοῖς βραχίοσιν εἰώθασι φορεῖν

καὶ τοὺς τραχήλους

<χλιδωνό[ς]πουν>· χλίδωνας περὶ τοὺς πόδας ἔχοντα[ς], τουτέστι

περισκελίδας

<χλιδώσαις>· τρυφώσαις

<χλίει>· θρύπτει

<χλιερόν>· τὸ ἔνθερμον

<χλιήνας>· χλιάνας

<χλιοῦται>· σχίζεται

<χλόα>· βοτάνη

<χλοάζει>· ἀνθηρός ἐστιν, ἀνθηρεύεται

<χλοάζεσθαι>· γαστρίζεσθαι

<χλοανθεῖν>· χλωρὸν ἀνθεῖν

[<χλοάνοις>· τοῖς κοιλώμασιν, ἐν οἷς ἀναχεῖται τὰ χωνευόμενα]

<χλοάσουσι>· βλαστήσουσιν

<χλόδη>· ἔκλυσις καὶ μαλακία

<χλοερόν>· χλωρόν. χεαρόν. ὠχρόν. νέον. ἁπαλόν

<χλόη>· βοτάνη. φύλλα

<χλοιά>· ἑορτὴ ἀπὸ τῶν κάλπων

<χλοιδᾶν>· διέλκεσθαι καὶ τρυφᾶν

<χλοιδέσκουσαι>· γαστρίζουσαι

<χλοιδῶσι>· θρύπτονται

<χλόος>· χλωρίασις, ὠχρότης

<χλοσσός>· ἰχθῦς ὑπὸ Ἰώνων

<χλουνάζειν>· κινύρεσθαι

<χλοῦναι>· λωποδύται, οἱ τῇ χλόῃ εὐναζόμενοι

<χλούνην>· τὸν τῇ χλόῃ εὐναζόμενον

<χλουνός>· χρυσός

<χλοῦς>· ὠχρότης

<χλωραί>· συκαῖ

*<χλωρός>· τυρός

<χλωρεύς>· ὀρνιθάριον χλωρόν

<χλωρηῒς ἀηδών>· ἤτοι ἀπὸ τοῦ χρώματος ἡ χλωρά. ἢ διὰ τὸ ἐπὶ

χλωρῶν καθέζεσθαι δένδρων. ἢ ἀπὸ Χλωρίδος τὸ γένος ἔχουσα

<χλωροί>· οἱ φάσηλοι. μήποτε δὲ <ὦχροι> γραπτέον

<χλωροκυρτίδες>· εἶδος καρίδων

<χλωρόν>· ὑγρόν. δεινόν, χαλεπόν

<χλωρὸν δέος>· τὸ χλωροποιόν. τοιοῦτος γὰρ ὁ φόβος, χλωριάσεως

ποιητικός

<χλωρόν τε καὶ βλέπον(τα)>· ἀντὶ τοῦ ζῶντα

<χλωρὸν τυρόν>· ἁπαλόν

<χλωρός>· ὠχρός

<χλωρῷ πέδῳ>· νεαρῷ

[<χμαίνει>· ἱμείρει]

[<χλιάσαι>· φονεῦσαι]

<χναύει>· λαμβάνει. κνίζει

<χναύεται>· περικνίζεται. λαμβάνει

<χναῦμα>· τὸ βρῶμα

<χναύματα>· τὰ βρώματα. καὶ τὰ τῶν κρεῶν ἀπανθρακίσματα

<χναύων>· περικνίζων. περιτίλλων

[<χνεμύρεται>· κισύρεται]

*<χνισμός>· νῆστις

<χνιαρωτέρα>· χνοω(δες)τέρα

<χνίει>· ψακάζει. θρύττει

<χνόαι>· αἱ χοινικίδες, αἱ τοῦ ἄξονος σύριγγες

<χνόην>· τὸν τῶν ποδῶν ψόφον

<χνόο(ς)>· ὁ χνοῦ(ς) τοῦ γεν(ε)ιᾶν ἀρξαμένου

<χνόος>· ξυσμός. ψόφος, φθόγγος

<χνοῦς>· τὰ λεπτὰ τῶν ἀχύρων

<χοᾶ>· χοῦν. μέτρον ὑγρῶν

<χοαί[ξ]>· θυσίαι. καὶ τὸ μελίκρατον. καὶ ἔλαιον

<χοανεῦσαι>· χωνεῦσαι

<χοάνη>· χώνη, τύπος, εἰς ὃν μεταχεῖται τὸ χωνευόμενον

<χοάνοις>· τοῖς φυσητῆρσι, ταῖς χώναις, καὶ κοιλώμασιν, εἰς ἃ ἐγχεῖται

τὸ χωνευόμενον, ἢ τοῖς πηλίνοις τύποις

<χοάρβηνα>· τὰ γράμματα

<χοάς>· τὰς σπονδὰς τῶν νεκρῶν

<χοᾶσθαι>· καυχᾶσθαι

<χοάς[ς]ομαι>· ἐπίξομαι

<Χοάσπης>· ποταμὸς Ἰνδίας

<χοδιτεύειν>· ἀποπατεῖν

<χόδανον>· τὴν ἕδραν

<χόες>· χῶναι

<χοΐ>· χώματι

[<χόϊνον>· ποτήριον χαλκοῦν]

<χοΐας>· τὸ ἀθροῖσθαι

<χοϊκός>· πήλινος, γήϊνος

<χοίνικες>· αἱ βαθεῖαι πέδαι. καὶ αἱ ἀπὸ μέρους τροφαί

<χοινίκη>· τοῦ τροχοῦ ἐν ᾧ στρέφεται ὁ ἄξων

<χοῖνιξ>· μέτρον τι. καὶ πέδη. καὶ νάρθηξ

<χοιράδες>· αἱ ἐγκείμεναι πέτραι. καὶ πάθος τι δεινόν

<χοιρίημα>· τὸ χοιρίδιον

<χοιρῖναι>· αἱ θαλάσσιαι ψῆφοι

<χοιρογρύλλιον>· ὁ ἐχῖνος

<χοιροκομεῖον>· λεπτόν τι πλεκτὸν ὡς ὀρνι(θ)οτροφεῖον

*<χοῖροι>· ὁμοίως. ἢ καὶ αὐτὰ τὰ ζῶα οἱ χοῖροι

<χοῖρος>· χοιρόσακα, μηχάνημά τι οὕτως ἐκαλεῖτο

<χοιροσφάγος>· θύτης

<χοιροτροφεῖον>· περίζωμα γυναικεῖον. καὶ συφεόν

<χοιροφόρημα>· χοιρίδιον

<χολάδες>· τὰ ἔντερα ἀπὸ τοῦ κεχαλάσθαι

<χολαδία>· τὸ σχολάζειν

[<χολάοντα>· ἀνθοῦντα]

<Χολαργῆς>· δῆμος φυλῆς Ἀκαμαντίδος

<Χολάς>· ἑορτὴ Διονύσου

<χολέρα>· ἔκ(κ)ρισις κάτωθεν διὰ γαστρός, καὶ ἄνωθεν διὰ στόματος,

ἐμετός

[<χολεσέμεν>· ὀργισθησόμεθα]

<χολέρα>· σωλήν, δι' οὗ τὸ ὕδωρ ἀπὸ τῶν κεράμων φ(έρ)εται ἐξακον-

τιζόμενον

<χολή>· μανία πικρά

<χόλικες>· αἱ παχύταται κοιλίαι. οἱ δὲ τὰ τῆς κοιλίας γράμματα

<χόλιξι>· κοιλίαις

<χολόβαφα>· τὰ χρυσῷ ἐμφερῶς βεβαμμένα

<χολοβάφι(ν)ον>· τοῦτο λέγεται ἅμα μέν, ὅτι τὰ φαῦλα βαφέντα χολῇ

βάπτεται, ἅμα δὲ τὰ χρυσῷ ἐμφερῶς βεβαμμένα

<χολόεν>· πικρόν, χολοποιόν

<χόλος>· ὀργή. ἐπιμονή. καὶ ἡ τῆς χολῆς διάθεσις

<χολοῦται>· πικραίνεται, θυμοῦται

<χολωθείς>· ὀργισθείς, εἰς χόλον ἀχθείς

<χονδράς>· χορδάς

<χονδρίον>· πίναξ. κέραμος

<χονδρεύει>· σεμίδαλιν ποιεῖ

<χονδρίλη>· ἄγριόν τι λάχανον

<χονδρίτης>· σεμίδαλις

<χονδριτῶν>· παχεῖα σεμίδαλις .....

<χονδροκοπ(ε)ῖα>· μύλων ὅπου ὁ χόνδρος κόπτεται

<χόνδρον>· σεμίδαλιν μεμιγμένην ὡς πλακοῦντα

<χόνδρος>· τραγανός. οὗτος ὁ ἅλιξ. ἢ παχύς, ἢ μωρός

<χόνδροι ἁλῶν>· παχεῖς ἅλες

<χόν(ν)ος>· ποτήριον χάλκε[ῖ]ον

<χοραγ(ε)ίων>· διδασκαλείων

<χοραγός>· διδάσκαλος. ἔξαρχος

<χορδαψός>· πάθος ἐντέρων

<χορδή>· νευρὰ κιθάρας

<χορδεῦσαι>· κακοποιῆσαι. τεμεῖν

<χορεῖον>· [διδασκαλεῖον. καὶ βωμός τις.] καὶ αὔλημά τι. καὶ μέρος

τι [<χωρίον>· καὶ τὸ κάλυμμα τὸ συγγενόμενον ἐκ τῆς κοιλίας]

<χορεύει>· μελῳδεῖ. βακχεύει. ὀρχεῖται

<χορηγία>· δόσις

<χορηγεῖ>· παρέχει, δίδωσιν

<χορηγόν>· παιδίον

<χορηγός>· διδάσκαλος. καὶ ὁ ἐπιδούς τι τῶν ἰδίων. τοῦ χοροῦ ἐξάρχων

<χόρια>· τὰ τῶν ἀρνῶν καὶ ἐρίφων ἀγγεῖα. ἄλλοι τὰ μέλιτος καὶ γά-

λακτος γενόμενα βρώματα

<Χορίλα Ἐκφαντίδες>· Κρατῖνος τὸν Ἐκφάντιδος οὕτως εἶπεν, αὐτὸν

τὸν Χορίλλον

<χορὸν δίδωμι>· παροιμία ἐπὶ τῶν σκώμμασι νικώντων

<χορός>· κύκλος. στέφανος

<χοροστασία>· χορός

<χοροστατῶν>· χοροῦ κατάρχων

<χοροῦ ἡγεῖται>· χορὸν τρέφει

<χορταῖος>· δασὺς χιτών, οἷος τῶν Σειληνῶν

<χορταιόβαμος>· ὁ Σειληνός

<χορταιοβάμων>· χορταῖον τὸ ἔνδυμα τοῦ Σειληνοῦ

<χόρτον οὐρανοῦ>· τὸ περιόρισμα

<χόρτος>· ὁ συνήθης. καὶ ὁ περίβολος τῆς αὐλῆς, ὡς τό·

αὐλῆς ἐν χόρτῳ οἱ δὲ εὐρυχωρίαν. δηλοῖ δὲ καὶ χώραν. καὶ χόρτασμα. καὶ τὸν ὅρον τὸν ἐκ γαίων, ὡς ἐν τῷ· σύγχορταναίω πεδία

<χορῷ καλή>· καλῶς χορεύουσα

<χοῦαι>· αἱ κατὰ ἀγροικίαν ἐπαγγηλίαι

<χουμόν>· χυλόν

<χοῦς>· ἄνθρωπος. καὶ τὸ ἐπιβαλλόμενον τῷ ὀρόφῳ. χῶμα. καὶ μέτρον

κοτυλῶν. καὶ ἐρ(ε)ίπιον

[<χοώμενος>· λυπούμενος. ὀργιζόμενος]

<χρᾷ>· χρῄζει. θεσπίζει

[<χραίει>· κελεύει]

<χραίνει>· μολύνει. σαίνει. χρίει

[<χραιματίσαι>· κρᾶξαι ὡς ἵππος]

[<χραιματισμός>· ἡ τῶν ἵππων φωνή]

<χραίνειν>· μολύνειν. σαίνειν. χρίειν. μιαίνειν, ῥυπαίνειν

<χραισμεῖν>· βοηθεῖν

<χραισμῆσαι>· βοηθῆσαι

<χραισμήσουσι>· βοηθήσουσιν

<χραισμῶσι>· βοηθῶσιν

<χρᾷν>· χρῄζειν. μαντεύεσθαι. καὶ τὰ ὅμοια

[<χαραμβαλιαστύς>· γέλως ὁ μετὰ παιδιᾶς]

[<χραμαδοῖλαι>· γελῶναι. καὶ αἱ νωθρόταται τῶν κυνῶν. οἱ δὲ τοὺς

κοχλίας]

<χρᾶναι>· χρῶσαι. καὶ τὰ ὅμοια

<χράνας>· μιάνας

<χρανθείς>· μιανθείς

<χρανιεῖσθαι>· χραν(θ)ήσεσθαι. ἐπικαυθήσεσθαι

<χρᾶται>· μολύνεται, καὶ τὰ τοιαῦτα. ἢ χρῆται

<χραῦσαι>· καταξύσαι. χρᾶναι. σκιάσαι. γράψαι. ἐπιτυχεῖν

<χραύσῃ>· καταξύσῃ. πλήξῃ

<χραῦσις>· ἄγκυρα μονόβολος

<χρέα>· δάνεια. μαντεύματα

[<χρεῖ>· δεῖ]

*<χρεῖαι>· ἔνδει[ν]αι

<χρεαγωγός>· ὁ ὑπὲρ ἑτέρου τὸν ὀφειλέτην ἄγων

*<χρέος>· ὄφλημα. χρεία

<χρει.>, τὴν ἔνδειαν. [ποτὲ δὲ καὶ τῷ χρέει

<χρειώ>· χρέα. χρεία

<χρείων>· χρησμῳδῶν, χρησμολογῶν

<χρείως>· δέησις

<χρεῖος>· ὀφείλημα, χρέος

<χρεμέδα>· ἡγῆ ὡς Καλλίμαχος

<χρεμετίζει>· κιχλίζει ὡς ἵππος

<Χρεμετίς>· ὄνομα ποταμοῦ

<χρεμετισμός>· ἡ φωνὴ τῶν ἵππων

<χρεμετᾷ>· ἠχεῖ

<χρεμίς>· χρεμετίς

<χρεμύς>· ὁ ὀνίσκος ἰχθῦς

<χρεμψιθέατρον>· οἱ εἰσιόντες εἰς θέατρον .....

<χρέοντες>· προφητεύοντες

<χρεολυτήσων>· χρεοδοτήσων

<χρεῦμα>· ῥεῦμα

<χρεώ>· χρεία. ἢ τὸ εἱμαρμένον. ἢ τὸ ὀφειλόμενον

<χρεώμενος>· χρώμενος

<χρεῶν>· ὀφειλομένων. ἢ χρησμολόγων

<χρεῶν ἀποκοπαί>· ὅταν τὰ ὑπὸ τῶν πενήτων ὀφειλόμενα τοῖς πλου-

σίοις ἀκυρῆται

<χρέως>· χρέος, ὄφλημα

<χρεωφειλέτης>· ὁ τὸ χρῆμα ὀφείλων

<χρή>· δεῖ, πρέπει, καθήκει. χρησμῳδεῖ

<χρήδανα>· τὰ ὅπλα τοῦ ἱστοῦ

*<χρῆμα>· πρᾶγμα. πλοῦτος, οὐσία. λῆμμα

*<χρήματα>· οἷς τις δύναται χρῆσθαι. κτήματα. βοσκήματα

<χρήϊα>· πενία. ἢ χρήματα

<χρηΐζοντα>· ἐνδεόμενα, χρειώδη, χρείαν ἔχοντα

<χρῆϊς>· πονηρός

<χρηματιεῖ>· ποιεῖ

<χρηματίζει>· ἀποκρίνεται. λαλεῖ. πράττει. χρήματα συλλέγει

<χρηματίσασθαι>· πραγματεύσασθαι

*<χρηματισμός>· ὀπτασία(ς) νομοθεσία

[<χρήμπτει>· ἐγγίζει

<χρημφθῆναι>· προσπελάσαι, ἐγγίσαι. ἐνορμῆσαι]

<χρῆναι>· δέον εἶναι

<χρῇς>· θέλεις. χρῄζεις

<χρῆσαι>· θεσπίσαι

<χρῆσθαι>· καυχᾶσθαι. πράττειν. προσφέρεσθαι, χρησμῷ χρῆσθαι

<χρησθήσεται>· χρησιμεύσει

*<χρησμός>· τιμωρία

<χρῆσις>· ἐνέργεια

<χρησμολογεῖ>· προφητεύει, μαντεύεται

<χρησμόν>· κλῃδόνα

<χρησμός>· προφητεία, πρόῤῥησις. ὁ παρὰ θεοῦ διδόμενος λόγος. ἢ

μαντεία

<χρησμῴδημα>· τὰ αὐτά

<χρησμῳδία>· μάντευμα, μαντεία, προλεγόμενον

<χρησμῳδούμενα>· τὰ αὐτά

<χρηστὰ ποιεῖν>· τὸν ὑπὲρ ἑτέρου ὀφείλοντα

<χρήστης>· ὀφειλέτης. ὁ μάντις. καὶ ὁ δανειστής

<χρηστήριον>· μαντεῖον

<χρηστοί>· οἱ καταδεδικασμένοι. χρήσιμοι

<χρηστός>· χρήσιμος

<χρηστῶν>· χρησίμων

<χρήστωρ>· μάντις

<χρῆται>· χρᾶται

<χρῖ>· χρίει

[<χρία>· μυρμήκων κοίτη]

<χρί(μ)πτεσθαι>· ἐρείδειν. ἐγγίζειν. ἐκπίπτειν. στηρίζεσθαι. ἐκβαλεῖν.

ἀλείφειν. προσπελάζειν

<χρίμπτεται>· προσεγγίζει, καὶ τὰ ὅμοια

<χριμφθῆναι>· ἐμπελασθῆναι. ἐκριφῆναι. ἀνορμῆσαι

<χρίμψαι>· πελάσαι

<χρόα>· τὸ σῶμα. ἢ χρῶτα

<χροανθές>· εὐφεγγές

<χροΐ>· σώματι. ἐπιφανείᾳ

<χροιά>· ἐπιφάνεια

<χροϊζόμενον>· λαμπρυνόμενον

<χρόμαδος>· κρότος, ψόφος

<χρόμη>· φρυαγμός. ὁρμή. θράσος

<χρόμις>· εἶδος ἰχθύος

<Χρόμιος>· ὄνομα κύριον

<χρόμοις>· χρεμετισμοῖς

<χρόμος>· ψύχος. ψόφος ποιός. οἱ δὲ χρεμετισμός

<χρονίζει>· διατρίβει

<χρόνιον>· ἀρχαῖον. ἢ μετὰ πολὺν χρόνον

<χρονιώτερον>· ὑπερχρονίζον

<χρόος>· χρώς, καὶ τὸ <εις> ἀπὸ τοῦ σώματος διῆλθεν

[<χροσάμενος>· τοῦ σώματος κορεσθείς]

<χροὸς ἆσαι>· τοῦ χρωτὸς κορέσαι

<χροιά>· μακρά

<χρυνάζει>· καλεῖ

<χρυσαΐζεται>· κοσμεῖται

<χρυσαλλίς>· ζῶόν τι. οἱ δὲ τὴν ἀπὸ τῆς κάμπης γινομένην χρυσαλλίδα

λέγουσιν

<χρυσαμοιβός>· ἀργυρογνώμων

<χρυσάμπυκας>· χρυσοχαλίνους. χρυσομίτρους

<χρυσάμπυκες>· χρυσόδεσμοι

<χρυσάμπυκος>· χρυσοδέσμου. χρυσοχαλίνου. οἱ δὲ χρυσοῦς δεσμοὺς

ἔχοντος περὶ τὴν ἄμπυκα, ὅ ἐστιν ἡ τῶν τριχῶν εἰς τὸ ἄνω ἀνά- ληψις

<χρυσάνθεμον>· πόα. ἢ καὶ <χρυσάνθιμον>

<χρυσάορον>· χρυσο(ῦ)ν ξίφος ἔχοντα

<χρυσαόρου>· χρυς(οῦν) ἄορ ἔχοντος, ὅ ἐστι φάσγανον, μάχαιρα(ν),

σπάθην

[<χρυσατήρια>· τὰ χωρία εἰς ἃ φοιτῶντες ἐλάμβανον ἱερεῖα καὶ

χρησμούς]

<χρυσαυγοῦντα>· ἀστράπτοντα, ἡ στίλβοντα

<χρυσάωρ>· χρυσόηλ[ι]ος. χρυσοκίθαρις. ἢ καλλιόμιλος

[<χρυσέντευκτος>· ἐκ χρυσοῦ κατεσκευασμένος]

<χρύς(ε)ο(ν) σκῆπτρον ἔχων>· ἀντὶ τοῦ αὐτὸς ὁ Τειρεσίας, περι-

φραστικῶς

<χρυσεοπή(νητος)>· ἡ διὰ χρυσοῦ εἰργασμένη

<χρυσέῳ>· τῷ χρυσῷ. ἢ λαμπρῷ

<χρυσῆ>· ἐπὶ τῆς Ἀφροδίτης

<χρυσηλάκατος>· καλλίτοξος· <ἠλακάτη> γὰρ ὁ τοξικὸς κάλαμος

<χρυσήλατος>· χρυσῷ ἐληλασμένος καὶ κατεσκευασμένος

<χρυσήνιος>· χρυσᾶς ἡνίας ἔχων. οἱ δὲ καλάς. ἢ καλλίδιφρος

<χρυσῆς Ἀφροδίτης>· τῆς καλῆς

<χρυσία>· ὁ χρυσός

[<χρυσίδα>· τὴν χρυσῆν φιάλην]

[<χρυσοπήνη>· τὴν διὰ χρυσοῦ εἰργασμένην]

*<χρῶ>· μολυσμῷ

<χρυσίς>· ποτήριον. οἱ δὲ φιάλη χρυσῆ

<χρυσίον>· τὸ τῶν παιδίων αἰδοῖον

<χρυσῖτις λίθος>· ἡ καλουμένη βάσανος ἢ Λυδία

<χρυσοκόλλα>· βρῶμά τι ἐκ λινοσπέρμου καὶ μέλιτος. καὶ χρῶμά τι

χλωρόν

<χρυσοκόλ(λ)ητος σφραγίς>· χρυσοδακτύλιος

<χρυσόλοφοι δράκοντες>· χρυσόλοποι. χρυσᾶς λεπίδας ἔχοντες

<χρυσορανίς>· ἡ χέρνιψ ἀπὸ τοῦ χρυσὸν ἔχειν

*<χρυσόθρονος>· καλλίθρονος

*<χρυσόρ(ρ)απις>· ὁ Ἑρμῆς· ἀπὸ τῆς ῥάβδου καλομήχανος

<χρυσοραγές>· χρυσοβαφές

<χρυσορ(ρ)αγὲς ἔρνος>· ἀπεῤῥηγμένον ἢ ἀπεστραμμένον ἀπὸ τοῦ

δένδρου

<χρυσότευκτος>· ἐκ χρυσίου κατασκευασθείς

<χρυσοτόρευτα>· χρυσόγλυφα

<χρυσοῦς>· Πολέμαρχός φησι δύνασθαι τὸν χρυσοῦν παρὰ τοῖς Ἀττι-

κοῖς δραχμὰς δύο, τὴν δὲ τοῦ χρυσοῦ δραχμὴν νομίσματος ἀργυρίου δραχμὰς δέκα. μνᾶς δὲ λέγεσθαι τοὺς πέντε χρυσοῦς

<Χρύσω>· δαίμων

<χρώζει>· προσάπτει. ψηλαφᾷ

<χρῶμα>· φρυαγμός. ὁρμή. θράσος. καὶ παρὰ τοῖς μουσικοῖς χροιά

<χρωματισθεὶς εὐθὺς ἐξ εὐνῆς φόνῳ>· ἀντὶ τοῦ χρωτισθείς

<χρῶσαι>· χρωματίσαι. μολῦναι

*<χρώσω σῶμα>· μολυνῶ σῶμα

*<χρωσθῆναι>· μολύνεσθαι

<χρώσειν>· μολυνεῖν

*<χρὼς ζῶν>· σῶμα ζῶν

*<χρῶμαι>· μολύνομαι

<χρωτός>· σώματος

<χύδην>· κεχυμένως, ἀθρόως. εἰκῆ. σωρηδόν, δαψιλῶς

<χυλός>· πεμμάτων ὑγρῶν ἐκπίεσμα

<χύμα>· ῥεῦμα. πλῆθος

<χύματα>· τὰ ἐπὶ τοῖς τάφοις χεόμενα

<χυμοί>· γεύσεις

<χυμός>· σίελος. [ἢ τάφου χῶμα

<χυμῶν>· πηγμάτων ὑγρῶν]

<χύνιν>· τὴν χεῖρα

<χύντο>· ἐξεχύθησαν

<χύῤῥα>· οὕτως εἰώθασι ταῖς ὑσὶν ἐπιφθέγγεσθαι

<χυῤῥάβιο>· δεσμοὶ συῶν

<χύῤῥαβος>· ὄρνις τις ποιός

<χυῤῥοίδια>· τὰ ζῶα τὰ χυ<οι>ῤῥοίδια

<χυῤῥ(ε)ῖον>· στρεπτόν, ᾧ δεσμεύουσι τοὺς χοίρους. ἔστι δὲ ξύλινον

*<χυρβιάσαι>· σκιρτῆσαι

<χυτά>· χωστά

<χυτή>· χωστή

<χυτή>· ἡ ἐπὶ τοῦ τύμβου χων(ν)υμένη γῆ

(*)<χυτοί· οἱ τῷ δικτύῳ τῶν ἰχθύων περιφερόμενοι>

<χυτόν>· χωστόν. καὶ τὸ χῶμα. καὶ ὁ ξεστὸς λίθος

<χύτλα>· τὰ μετ' ἐλαίου καὶ ὕδατος ἀλείμματα

<χυτλάζει>· κλυδάζεται

<χύτλα>· τὸ ἐφ' ὕδατος ἔλαιον. καὶ εἶδός τι μαντείας [ω] δι' ὕδατος

καὶ ἐλαίου

<χυτλάσαι>· τρυφῆσαι. διαχέαι, ὑγρᾶναι

<χύτλασον>· ὕγρα[ι]νον

<χυτλὸς δὲ κράτος ὁ κοσεύσκιος παρῆν>· ἐσπαρμένος εἰκῆ καὶ

οὐκ ἐν τάξει μένουσιν

<χυτλῶσαι>· μετ' ἐλαίου λούσασθαι

<χυτλώσαιτο>· ἀλείψαιτο μετὰ τὸ λούσασθαι

<χύτραι>· τὰ χυτροπώλια

<χύτραις λημᾶν>· μεγάλαις τισὶ ..... κωλύεσθαι βλέπειν, καὶ λίαν

λημᾶν

<χυτρεοῦν>· ὀστράκινον

<χυτρεῖα>· τὰ τῶν χυτρῶν ὀστράκια

<χυτρίδιον>· μέτρον τι

*<χυτρίου>· τοῦ κρανίου

<χυτρίνδα>· παιδιᾶς εἶδος τοιαύτης· καθέζεταί τις ἐν μέσῳ. εἶτα κύκλῳ

περιτρέχοντες οἱ παῖδες περὶ τὸν καθεζόμενον, ποιοῦσιν αὐτὸν περι- στρέφεσθαι, ἕως ἅψηταί τινος τύπτοντος αὐτόν· εἶτα καθέζεται ὁ ληφθείς

*<χυτρίζειν>· ἐν χύτρᾳ (ἐκ)τιθέναι

<χυτρῖνοι>· τὰ κοῖλα τῆς γῆς, δι' ὧν αἱ πηγαὶ ἀνίενται

<χυτρισμός>· ἡ τῶν βρεφῶν ἐν ταῖς χύτραις ἔκθεσις

<χώεσθαι>· συγχεῖσθαι. χολοῦσθαι

<χώεται>· θυμοῦται. μέμφεται. ὀνειδίζεται. χολοῦται, καὶ τὰ ὅμοια

<χωΐδα>· τροφὴν

<χωλάβει>· θορυβεῖ

<χωλεύει>· νοσεῖ. σκάζει

[<χωλότοισιν>· ὀργίλοις]

[<χωλοθείς>· ὀργισθείς]

<χώλοθρον>· ἡ κοιλασία

<χῶμα>· ὕψωμα γῆς, ὄχθη

<χωματεπέκτης>· τοῖς χώμασιν ἐπικείμενος

<χωνευτήριον>· χων(ε)ῖον

*<χῶμος>· χῶμα, σωρός.

<Χωνήν>· τὴν Ἰταλίαν οὕτως πάλαι ἔλεγον, ὥς φησιν Ἀντίοχος ὁ Ξε-

νόφα... ἐν τῷ περὶ Ἰταλίας

<χῶνος>· βουνός. [τόπος.] βόθυνος

<χωόμενος>· λυπούμενος. ὀργιζόμενος, χολούμενος. συγχεόμενος

<χώρει>· πορεύου

<χωρεῖν>· ἀπελθεῖν

<χώρησαν>· ἀνεχώρησαν

<χωρήσαντα>· καταβληθέντα. ὁρμήσαντα

[<χωριάζεσθαι>· λέγειν]

<χωρίον>· δοχεῖον. κόπτρον. [καὶ ὄρνις ποιός]

[<χωριαμός>· κίστη.]

<χωρίς>· δίχα. ἰδιαζόντως

<χωρίτης>· ἀγρότης, ἄγροικ[τ]ος. ἄλλοι τὸν ὁδηγόν

<χωροβατεῖ>· ἐν τῇ χώρᾳ περιπατεῖ

[<χωρονομεῖ>· ὀργίζεται]

<χῶρος>· τόπος, ἀγρός. ἄν(εμ)ος. ἢ χωρίον

<χωσάμενος>· χολωσάμενος

<χώσασθαι>· συγχυθῆναι, ὀργισθῆναι. λυπηθῆναι

<χωσθῆναι>· τὰ αὐτά