Γλώσσαι/Χ

Από Βικιθήκη
Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
<Χαβόν>· καμπύλον. στενόν
<χαβῶνες>· στέατα ὀπτώμενα ἀπὸ ἀλεύρου
<χαδέειν>· χωρῆσαι
<χάδεν>· ἐχώρησεν
<χάζει>· πρ(ος)δεῖται. χαλᾶται
<χάζειν>· ἀναχωρεῖν. φυλάσσεσθαι
<χάζεο τῆλε>· ἀναχώρει μακράν
<χάζεσθαι>· ὑποχωρεῖν
<χάζεται>· ἀναχωρεῖ
<χάζετο>· ἀνεχώρει
<χαζόμενον>· ἀναχωροῦντα
<χάἱα>· ἀγαθή
<χαίνας>· στέαρ
<χαίνει>· ἀνοίγει τὸ στόμα
<χάἱος>· ἀγαθός
<χαίρετε>· θαῤῥεῖτε
<χαίρειν>· ἐῤῥῶσθαι. <τὸ χαίρειν> ταῖς ἐπιστολαῖς προσετίθεσαν. ἔστι

δὲ καὶ ἀπαλλασσομένων προσαγόρευσις

<χαίρειν θ' ἐᾶσαι>· καταφρονεῖν
<χαίρειν>· φράσαντες. ἀποταξάμενοι ......
<χαιρέτω ληρῶν>· ἐρυθριάτω ......
<χαιρηδόνα>· τὴν χαράν
<χαιροσύνη>· χαρά
<χαιρωθῆναι>· ἐκπλαγῆναι
<χαῖται>· αἱ κεχυμέναι τρίχες
<χαιτήεντος>· κομήτου
<χαίτη>· ἡ ἐπὶ τοῦ τραχήλου θρίξ
<χαλαβεῖν>· φοβεῖν, θορυβεῖν
*<χαλᾷ>· χαλάσσει, καὶ πόδαι
[<χαλάδες>· τὰ ἔντερα. ἢ λιθώδεις
<χαλάδος>· λιθώδης. ἐξέντερος]
<χάλανδρον>· κράββατον
<χάλαζα>· σημεῖον θυτικόν. καὶ πάθος περὶ τὰς σῦς
*<χαλεπαίνει>· δυσχεραίνει, ἀγανακτεῖ
<χαλαίρυπος>· ὁ τῶν πλυνομένων ἱματίων ῥύπος
<χαλαρὰ ἅλυσις>· ........
<Χαλάμβριοι ἵπποι>· ἀπὸ τόπου τῆς Λιβύης
<χαλαργούς>· ........ τὰ ἄκρα τῶν ποδῶν (ἢ) τῶν ὀνύχων, οἷον πο-

δαργούς, ἢ ταχύποδας

<χαλαρῶν>· ὡραίων
<Χαλαστραίων συῶν>· [πόλις τῆς Μακεδονίας καὶ λίμνη ἔνθα τὸ

Χαλαστραῖον νίτρον γεγένηται

<Χαλδαῖοι>· γένος μάγων πάντα γινωσκόντων
<χαλεπὰ τὰ καλά>· ....... Σόλωνα ταῦτα πυθόμενον εἰπεῖν· <χαλεπὰ

τὰ καλά>· καὶ ἐντεῦθεν εἰς παροιμίαν ἐλθεῖν. Ἔνιοι δὲ τὸ χαλεπὸν ἀκούουσιν ἐπὶ τοῦ ἀδυνάτου. ἀδύνατον οὖν ἐστιν ἐφ' ἅπαντι ἀγαθὸν εἶναι

<χαλεπήνας>· ἀγανακτήσας
<χαλεπόν>· δύσεργον, σκληρόν, δεινόν
<χαλεπήνῃ>· εἰς χαλεπότητα ἀγάγῃ
<χαλέπ(τ)ει>· ἐρεθίζει. ἀπειλεῖ. φοβεῖ. ἀγανακτεῖ. κακίζει. βλάπτει. εἰς

χαλεπότητα ἄγει

<χαλεπτύς>· χαλεπότης
<χαλεπῶς>· δυσκόλως
[<χαλέσιν>· ὄνυξι]
<χαλεψάμενος>· χολωθείς
[<χαλέρυπον>· τὸ ῥύμ(μ)α τὸ ἀπὸ τοῦ νίτρου γενόμενον, ὅ τινες <νί-

τρωμα> λέγουσι]

<χαλία>· ἡσυχία
<χαλίδιον>· πινάκιον
<χάλικες>· οἱ εἰς τὰς οἰκοδομὰς μικροὶ λίθοι
<χαλίκρατον>· εὔκρατον, ἄκρατον
<χάλιμα>· φαρμακός
<χαλιμάδες>· ἀναίσχυντοι καὶ θρασεῖαι
<χάλις>· ὁ ἄκρατος οἶνος. καὶ ὁ μεμηνὼς καὶ κεχαλασμένος τὰς φρένας
<χαλιστόν>· σκαιόν. ἢ ἀγαθὸν καὶ δίκαιον
<χαλίφρονας>· παράφρονας, μαινομένας· βέλτιον δὲ τὰς καταφερεῖς

καὶ κεχαλασμένας πρὸς συνουσίαν ὑφ' ἡδονῆς

<χαλιφροσύνη>· ἡ τῆς ψυχῆς ἄνεσις
<χαλίφρων>· κεχαλασμένας ἔχων τὰς φρένας, ἤγουν ἀσύνετος
<χάλκεα>· τὰ ὅπλα συνήθως καὶ τὰ ἐκ σιδήρου
<χάλκεα ἐπίσωτρα>· τὰ ἔξωθεν τῶν τροχῶν οἱ κανθοί
<χαλκεγχέων>· πολεμιστῶν
<χαλκεῖα>· ὑπομνήματα τῆς τῶν τεχνῶν εὑρέσεως
<χαλκεομήστορος>· ἰσχυρόφρονος
[<χαλκεοπίσσωτρα>· ὁμοίως]
<χάλκεον>· ὀχυρόν. σκληρόν. ἄλλοι <ὕπνον> [ἢ]· θάνατον
<χάλκεος>· ἰσχυρός
<χάλκεος κέραμος>· εἱρκτή. πίθος. καὶ ὄρος
<χαλκεόφωνον>· ἰσχυρόφωνον
<χαλκεύς>· πᾶς τεχνίτης, καὶ ὁ ἀργυροκόπος, καὶ ὁ χρυσοχόος
<χαλκεῶνα>· ......
<χάλκιον>· ἐν ᾧ τοὺς κοττάβους ἐποιοῦντο
<χάλκη>· πορφύρα
<Χαλκηδών>· πόλις
<χαλκῆ μυῖα>· εἶδός τι μυίας
<χαλκήρεα>· χαλκῷ ἀρηρότα
<χαλκήρεας>· χαλκῷ ἡρμοσμένους
<χαλκήρη>· χαλκῷ ἡρμοσμένα
<χαλκόστομα>· χαλκία κύμβαλα
<Χαλκίδαι>· γένος
<χαλκιδεύς>· δειλός
[<Χαλκιδική>· Σκυθική. τὰ μέταλλα τοῦ σιδήρου ἐκεῖ πρῶτον εὑρε-

θέντα]

<χαλκιδίζειν>· ἀπὸ τῶν κατ' Εὔβοιαν Χαλκιδέων. τίθεται δὲ καὶ ἐπὶ

τῶν παιδεραστούντων, ἐπεὶ ἐπλεόναζον παρ' αὐτοῖς οἱ παιδικοὶ ἔρωτες

<Χαλκιδικὸν δίωγμα>· διότι εἰς Χαλκίδα ἐγένετο ἡ ἐκδίωξις
<χαλκιδικὸς λειμών>· οἱ μὲν τὴν Κυκλωπίαν κώμην. οἱ δὲ Κυκλωπι..

λίμνη

<χαλκιδίκων>· χαλκίς, ὁ ἰχθῦς
<Χαλκιδικός>· εἶδος ἀλεκτρυόνος
<Χαλκίναος>· Χαλκίοικος
<χαλκίνδα>· τὸ εἰς χαλκὸν κυβεύειν
<χαλκίον>· τὸ χαλκοῦν
<χαλκίον μακρόν>· τὴν ἐλαιηρὰν ἐπίχυσιν
<χαλκίς>· εἶδος ὀρνέου, καὶ ἰχθύος. καὶ πόλις τῆς Βοιωτίας
<χαλκοβάρεια>· ἰσχυρά, ἡ ἐκ τοῦ χαλκοῦ βαρεῖα
<χαλκοβαρής>· ὁ ἐκ τοῦ σιδήρου βαρούμενος
<χαλκοβατές>· τὸ ἰσχυρῶς βεβηκός
<χαλκόβατον>· ἰσχυρῶς βεβηκότα
<χαλκογλώχινος>· χαλκὴν ἐπιδορατίδα ἐχούσης
*<Χαλκηδάνη>· ταύτης ἱερὸν ἐν Σπάρτῃ
<χαλκοδεσμωτήρ>· χαλκόδερμος, ἐπεὶ ὥπλιστο. λέγεται δὲ καὶ <χαλκο-

δεσμήτωρ>

<χαλκοκορυσταί>· χαλκῷ καθωπλισμένοι
<χαλκοκνήμιδες>· οἷς σιδηραῖ ἧσαν, ἢ χαλκαῖ αἱ κνῆμαι
<χαλκοκορυστήν>· χαλκῷ ὡπλισμένον
<χαλκοκράς>· τὸ χαλκόκρατον νόμισμα
<χαλκόκροτος>· ἡ Ῥέα διὰ τὰ κύμβαλα
<χαλκολογεῖ>· νουμία συλλέγει[ν]
<χαλκό(ν .....) λόφον ἱππιοχαίτην>· τὸ ἐπανάστημα τῆς περικε-

φαλαίας, ἣ ἐξ ἱππείων τριχῶν κεκόσμητο ....

<χαλκός>· ὁ σίδηρος. καὶ νόμος ἀκίνητος
<χαλκοπαρείη>· χαλκᾶς παρειὰς ἐχούσης
<χαλκόποδας>· ἰσχυρόποδας
<χαλκοῦν πινάκιον>· Ἀθηναῖοι εἶχον ἕκαστος πινάκιον πύξινον ἐπι-

γεγραμμένον τὸ ὄνομα [τοῦ] αὐτοῦ καὶ τοῦ δήμου πατρόθεν

*<χαλκοτύπους>· χαλκοπλήκτους
<χαλκοῦς>· τοῦτο ἐπὶ τοῦ χρυσοῦ καὶ τοῦ ἀργύρου ἔλεγον
<χαλκοχιτώνων>· χαλκοθωράκων, ἢ ἰσχυροθωράκων
<χαλκώδοντας στόλους>· χαλκοῦς ὀδόντας ἔχοντας. <Ὀδόντας> δὲ

ἔλεγον τὰ ἔμβολα, ἅ τινες ἐμβόλια

<χαλκώνητος>· ἠγορασμένος
<χαλκωτῆρα>· κέραμός τις
<Χάλυβοι>· ἔθνος τῆς Σκυθίας, ὅπου σίδηρος γίνεται
<Χαλυβδική>· τῆς Σκυθίας, ὅπου σιδήρου μέταλλα
<Χαλυβώνιος>· εἶδος οἴνου ἀπὸ τόπου τινὸς τῆς Συρίας
[<χαλυνέοντα>· λύραις]
[<χαλοπὴ κιθάρα>· ἀπὸ γὰρ ὀστράκων χελώνης ἡ κιθάρα γίνεται]
<χαλῶσα>· χάσκουσα
<χαμα(ι)δύται>· κοχλίαι
*<χαμᾶζε>· χαμαί, χαμάδες
*<χαμάδις>· τὰ αὐτά
*<χαμά[ι]δις χέει[ν]>· χαμαὶ καταβάλλει[ν]
<χαμαιευνάδες>· οἱ σύες ἀπὸ τοῦ παρακολουθοῦντος αὐτοῖς. πολλὰ

γὰρ τῶν ἄλλων τετραπόδων ὀρθὰ κοιμᾶται καὶ ἑστῶτα. Ἀπίων δὲ ὅτι βόθρους ὀρύσσουσι. ἢ χαμαικοιτοῦντες

[<χαμῶνας>· στέαρ, ἢ τὰ ἐκ στέατος τικτόμενα]
<χαμαίζηλα>· ταπεινά, γήϊνα
<χαμαίζηλοι>· εὐτελεῖς
<χαμαιλέων>· ζῶον ὠοτόκον καὶ πεζόν
<χαμαιπετεῖ>· ταπεινῷ, ἢ χαμαὶ κειμένῳ
<χαμαιπετῶς>· ὥστε [μὴ] εἰς τοὔδαφος ῥῖψαι
<χαμαιρεπῶς>· χαμαιζήλως, ἢ εἰς τὰ γήϊα ῥέπων
<χαμαιτύπη>· πόρνη ἄδοξος
<χαμαιτυπιῶν>· τῶν πολυκοίνων συνουσιῶν, ἤτοι πορνείων
<χαμερπής>· γεωργός, ὁ ἐν τῇ γῇ κοιμώμενος
<χαμεταιρίς>· ἡ πόρνη
<χάμευνα>· ταπεινά
<χαμευνεῖ>· χαμαικοιτεῖ
<χαμεύνη>· στιβάς, καὶ ἡ ταπεινὴ κλινίς. καὶ <χαμεύνης>· ὁ χαμαὶ κοι-

μώμενος

<χαμεύνιον>· κλινίδιον πενιχρόν
<χαμηλόν>· χαμαίζηλον
<χαμόθεν>· ἐκ τῶν χαμαί
<χαμόκοιτος>· ὁ εἰς τὴν γῆν κοιμώμενος
<χαμόν>· καμπύλον
<χανά>· κόσμησις
<χαναβίς>· ἄλης
[<χάναι>· ἀνοῖξαι στόμα]
*<Χαναάμ>· σάλος
<χανακές>· ἐπιεικές
<χανάκτιον>· τὸ μωρόν. Δωριεῖς
<χαμᾶσθαι>· χασμᾶσθαι
<χανδάνειν>· χωρεῖν, δέχεσθαι
<χανδόν>· πολύ[ν], καὶ ὅσον δυνατόν, καὶ ἀθρόως, ἀπὸ τοῦ κεχηνέναι

πλατύ

<χανδὸν πιεῖν>· κεχηνότως καὶ ἀθρόως πιεῖν ὅλῳ στόματι
<χανεῖ>· φυλάσσει. ἀνοίγει. ἀπαγγελεῖ
<χανητός>· τὸ ἐπὶ τὴν ἅμαξαν ἐπιτιθέμενον πλέγμα
<χάνοι>· χάσμα ποιήσαι
<χάνοι εὐρεῖα χθών>· εὐρὺ χάσμα ποιήσειεν ἡ γῆ
<χά(ν)οιμι>· εἴποιμι
<χάνος>· στόμα
<χανών>· ἀνοίγων στόμα
<χανύειν>· βοᾶν
<χανύσσει>· βία καλεῖ
<χάος>· χώρησις. καὶ τὸ κενὸν ἀπὸ τοῦ κεχύσθαι. ἢ σκότος
<χαρά>· ἡδονή, ἀγαλλίασις, εὐφροσύνη
<χαράβδη>· λύμη σίτου
<χαράδρα>· χείμαῤῥος ποταμός. κατάγει δὲ οὗτος παντοῖα ἐν τῷ ῥεύ-

ματι, καὶ κατασύρει

<χαράδραι>· αἱ χαράξεις τοῦ ἐδάφους. καὶ οἱ κοῖλοι τόποι ἀπὸ τῶν

καταφερομένων ὀμβρίων ὑδάτων

<χαραδριός>· εἶδος ὀρνέου
<χάρακες>· τάφροι. καὶ ἀκανθώδη φυτά. καὶ οἱ κάλαμοι
<χαρακίαι>· οἱ ἐν τοῖς χάραξι διατρίβοντες
<χαράκια>· ὑποστηρίγματα
<χαρακίζειν>· σπαίρειν. μετεωρίζειν. διαιρεῖν
*<χαρακτηρίζει>· σημαίνει τοὺς χαρακτῆρας
*<χαρακτηριστικόν>· σημεῖον δηλοῦν τοὺς χαρακτῆρας
*<χαρακτήρ>· ὁμοίωσις
<χαρακίας>· τιθύμαλλος
<χαραμός>· ἡ τῆς γῆς διάστασις, οἷον χηραμός
*<χάρακα>· χαράκωμα, περίφραγμα
<χάραξ>· φραγμός, ὀξέσι ξύλοις, οἱ δὲ καλάμοις, οἱ δὲ σταυροῖς (ἐχό-

μενος)

<χάραξ τὴν ἄμπελον>· παροιμία, ὅταν ὑπὸ τοῦ σωζομένου τὸ σῶζον

ἀπατηθῇ

<χαράξαι>· κόψαι. κοιλᾶναι. τυπῶσαι
<χαρή>· χαρά
<χαρείη>· τερφθείη
<χαρία>· βουνός
<Χαρίδαι>· γένος ἐξ οὗ ὁ ἱερεὺς τοῦ Κραναοῦ
<χαρίεν>· καλόν, ἀγαθόν, ἀστεῖον, ὡραῖον
<χαρίεντα>· καλά, κεχαριτωμένα
<χαρίζεσθαι>· τὸ δρᾶν τὰ κεχαρισμένα
*<χαρίεια>· φίλτρα
[<χάριξον>· ἐπισκεύασον]
<χάρις>· δωρεά. χαρά. καὶ θῦμα ἐκ τριῶν ποπάνων συγκείμενον. τινὲς

δὲ πλακούντων εἴδη, καὶ <ἀρτοχάριτας> καλεῖσθαι. καὶ ἀμοιβὴ κατὰ εὐεργεσίαν

*<χάρισμα>· δῶρον
<χαριστήρια>· χαρίεντα δῶρα
<χαρίσιον>· εἶδος πλακούντων. οἱ δὲ ἄρτον ἀπὸ τῶν λειμμάτων
<χαρίσασθαι>· παρασχεῖν. λέγονται γὰρ χώρας γυναῖκες χαρίζεσθαι

πρὸς συνουσίαν αὐτοῖς ἐκδιδοῦσαι .....

<χάρμα>· ἡδονή, χαρά
<χάρματος>· χαρᾶς
<χάρμη>· ἡ μετὰ χαρᾶς μάχη
<χάρμης>· μάχης
*<χαρά>· ὀργή, ἢ ὀργίλος
<χαρμονή>· χαρά. συλλογή
<χαρμόσυνα>· ἑορταὶ Ἀθήνησι. καὶ <χαρμόσυνα
χαρμοσύνη>· ὀνομασία
<Χαρμόφρων>· ὁ Ἑρμῆς
[<χαρόνη>· χαρῖνος ἄμπελος]
<χαροπός>· περιχαρής. γλαυκός. ξανθός. φοβερός
<χαρτός>· χαρᾶς ἄξιος. ἢ βακτηρία
<χάρυβδις>· χάσμα θαλάσσης. ἢ καταιγίς
<χάρυβδις ὠμόβροτος>· ἡ ἀναπινομένη θάλασσα
<χάρων>· ὁ λέων, ἀπὸ τῆς χαροπότητος
*<χαροπόν>· ξανθόν. γλαυκόν. φοβερόν. περιχαρῆ[ν]
<Χαρών(ε)ιον>· θύρα μία τοῦ νομοφυλακίου, δι' ἧς οἱ κατάδικοι τὴν ἐπὶ

θανάτῳ ἐξήγοντο

*<χαρά>· ὀργίλον, ἢ ὀργή
*<χάσις>· διάκρισις, χώρησις
<χάσιος>· ἀγαθός, χρηστός
<χάσκοντες>· ἀνοίγοντες
<χασκωρεῖν>· περιβλέπειν
<χάσμα>· στόμα ἢ σχίσμα γῆς
<χάσμα θηρός>· ὄψις θηρός. [ἢ θαλάσσης πρόσωπον
<χασμᾶται>· ἀνοίγεται
<χασσάμενος>· ἀναχωρήσας
<χάσσασθαι>· ἀναχωρῆσαι, χωρῆσαι
<χάσσεται>· χωρήσει, ἀναχωρήσει
<Χαστιᾶ>· τὸν ἀπὸ δήμου. Χαστιεῖς γὰρ δῆμος
<Χαστιεῖς>· ὄνομα δήμου
<χαστηρίᾳ>· τῇ ἀνειργούσῃ
*<χατέ(ων)>· χρείαν ἔχων
<χατέοντα>· δεόμενον, χρῄζοντα
<χατέοντί περ>· καίπερ χρῄζοντι
<χατεύει>· χατίζει. ἐπιθυμεῖ
<χατεύουσα>· χρῄζουσα, δεομένη
<χᾶτις>· ἐπιθυμία. χρῆσις
<χαυλιόδοντα>· τὸν ἐπικεχαλασμένους ἔχοντα τοὺς ὀδόντας ἔξω τῶν

ἄλλων ὀδόντων καὶ τοῦ στόματος. οἱ δὲ ἀμφόδοντας

<χαυλίξυν>· ἀλαζόνα
<χαυνάκων>· χαυνοποιῶν, οἱ δὲ χαυνολόγων
<χαυνιάζει>· πλανᾷ
<χαυνῶσαι>· τὸ φυσῆσαι
*<χαυνῶνες>· ἄρτοι ἐλαίῳ ἀναφυραθέντες
<χεδροπά>· ὄσπριον τι. οἱ δὲ πανσπερμίαν
<χέδροψ>· πᾶν ὄσπριον. σπέρμα
<χει>· ἐπὶ τῶν χ[ε]ιλ(ι)ῶν δραχμῶν τοῦτο ἐχάραττον
<χειά>· ἡ κατάδυσις τῶν ὄφεων καὶ δρακόντων
<χειαί>· ὁμοίως
<χειδροπῶν>· ὀσπρίων
<χειλεύει στρατόν>· σιτοδοτεῖ στρατόν, τρέφει
*<χείλει ἄκρῳ>· ......
<χειλαί>· αἱ συμπτώσεις τῶν βλεφάρων
<χειλιοστύες>· αἱ φυλαί
<χειλός>· τροφή, βρῶσις. χόρτος, καὶ πᾶν ἄλλο χόρτασμα
<χειλοῦται>· μεγαλύνεται, αὔξεται
<χειλοῦσθαι>· παχύνεσθαι. σιτίζεσθαι
<χειλῶνες>· τῶν ἀλεκτρυόνων τινές
<χεῖμα[ν]>· χειμῶνα
<χειμάδα>· ἱμάτιον χειμερινόν
<χειμάδιον>· εἰς τὸ χειμάζειν
<χειμάμυνα>· ἣν Ὅμηρος <ἀλεξάνεμον> λέγει
<χειμάῤῥοι>· [οἱ ἐν τῷ χειμῶνι γενόμενοι ἔριφοι.] καὶ οἱ ποταμοί, καὶ

ῥύακες

<χειμάς>· χειμών
<χειμασία>· ζάλη. ταραχή
<χείμαστρον>· χειμερινὸν ἱμάτιον
[<χείμεθλον>· τὸ ἐν χειμῶνι γενόμενον ἕλκος]
<χειμέρας>· χειμερινάς
<χειμεριοῦντας>· διαχειμάσοντας
<χειμεῶ>· ῥιγῶ χειωσάμενος
<χειμήβοτος>· χειμερινὴ ὥρα
<χειμών>· ἡ ὥρα. καὶ κίνδυνος. ταραχή. ζάλη. διωγμός
<χειμῶντα>· ῥιγοῦντα
<χείρ>· ἡ δράξ. καὶ τὸ μέλος. καὶ μέρος
[<χειράδες>· αἱ μετὰ λίθων καὶ ὅπλων βολαί
<χειραδίαι>· τῶν χειμάῤῥων αἱ λιθώδεις ἀθροίσεις]
<χ[ε]ιράδας>· τὰς ἐν τοῖς ποσὶ ῥαγάδας. ἔνιοι δὲ φῷδας
<χεῖρε>· τὰς χεῖρας, δυϊκῶς
<χειραγωγῶ>· τῇ χειρὶ ἄγω
<χείριον>· ὑποχείριον, τιθασόν
<χειρίζειν>· διοικεῖν
<χείριον>· ὑποχείριον, χειροήθη
*<χεμβρῶν>· ζυγή. ἡ ἑταιρεία
<χείριος>· χρήσιμος. ὑποχείριος
*<χειρίων>· ἐλάττων, χείρων
<χείριστα>· δεινά, κάκιστα
<χειροβοσκόν>· τὸν διὰ χειρῶν ζῶντα
<χειροβρῶτι δεσμῷ>· τοῖς πυκτικοῖς ἱμᾶσι, διὰ τὸ τὰς σάρκας δια-

κόπτειν καὶ ἀναλίσκειν

<χειροβλήματα>· δράγματα· οἱ δὲ <χειρόβλητα>
<χειρογάστορες>· οἱ διὰ τῶν χειρῶν ζῶντες
<Χειρογονία>· ἡ Περσεφόνη
<χειρόγραφον>· συμβόλαιον. γραμματεῖον
<χειρόδοτον>· ἀχρημάτιστον δάνειον
<χειροέρκτης>· χειρουργός
<χειροήθεις>· πρᾶοι, ἥμεροι
<χειρόηθες>· πρᾶον, ἥμερον
*<χειροθετεῖ>· χεῖρας ἐπιτίθησι
<χειρόκμητα>· χειροποίητα, ἤγουν ὑπὸ χειρῶν γεγενημένα
<χειρομάντεις>· οἱ ἀπὸ χερῶν μαντευόμενοι
*<χειρόμακτρον [ἢ χειρόμαστρον]>· μανδήλιον
<χεῖρον>· κάκιστον. ἔλαττον
<χείρονα>· ὅμοια
[<χειρονάκτας>· χειροτέχνας]
<χειρονόμος>· ὀρχηστής
<χείρονος>· ἐλάττονος
<χειροπόνια>· ἑορτή, ἐν ᾗ τεχνῖται θύουσιν
<χειροπόδες>· ῥαγοπόδες
<χειροτέρη>· ἐλάττων
<χειρότερον>· χείρονα
<χειροτονεῖν>· καθιστᾶν. ψηφίζειν
<χειροτονία>· ἐκλογή .....
<χειρουργεῖ>· χερσὶν ἐργάζεται
<Χείρων>· Κρόνου καὶ Φιλύρας υἱός
<χειρωνάκτας>· χειροτέχνας
<χειρῶναξ λεώς>· ὁ χειροτέχνης
<χειρωσάμενοι>· καταγωνισάμενοι
<χειρώσασθαι>· ὑποτάξαι. φονεῦσαι
<χειρωτόν>· εὐάλωτον. καταγωνίσασθαι
[<χειτών>· ἔνδυμα, περιβόλαιον]
<χείσεται>· χωρήσει
<χελεῦ χελώνη
χελεύς>· κιθάρα
<χελεάρ>· χελιδών. χελιδονίας. καὶ ἰχθῦς ποιός
*<χελιδών>· τὸ κοῖλον τῆς ὁπλῆς τῶν ἵππων. καὶ τοῦ ἀνθρώπου τὸ

ἄνωθεν τοῦ ἀγκῶνος τὸ κατὰ τὰς καμπάς

<χελιδονισταί>· οἱ τῇ χελιδόνι ἀγείροντες
<χελιδόνος δίκην>· τοὺς βαρβάρους χελιδόσιν ἀπεικάζουσι διὰ τὴν

ἀσύνθετον λαλιάν

<χελιδόνων φάρμακον>
<χελιδόνων μουσεῖον>· ὡς βάρβαρα καὶ ἀσύνετα ποιούντων τῶν τρα-

γικῶν

<χελιδόνεως>· εἶδος ἰσχάδων
<χέλ.ιον>· τὸ ἀπωστρακωμένον τῆς χελώνης δέρμα χέλυος νῶτος ὀστρα-

κώδης

<χελούειν>· βήσσειν. καὶ <χελούσειν> ὁμοίως
<χέλους>· μουσικὸν ὄργανον
(*)<χελλών>· ἰχθῦς ποιός
<χέλυν>· [χεῖλος. καὶ] μέρος τῶν ἱερείων
<χελῦναι>· χῆλαι
<χέλυν ἔν τ' ἀλύροις .....· χέλυς> ἡ κιθάρα· ἀπὸ γὰρ ὀστράκου

χελώνης κιθάρα γίνεται

<χελυνέων>· χημῶν
<χελύνη>· τὰ χείλη. ἄλλοι τὴν κιθάραν. καὶ τὴν χελώνην. καὶ λύραν.

καὶ ὄργανον πολεμιστήριον

<χελυνάζειν>· χλευάζειν
<χελύνιον>· χελώνιον
<χέλυς>· χελώνη. λύρα. μηχάνημα
<χέλυσμα>· τὸ προσηλούμενον τῇ τρόπει ξύλον, ἕνεκα τοῦ μὴ πονεῖν

τὰ ξύλα ἐν τῷ καθέλκεσθαι τὰ πλοῖα

<χελύσσεται>· βήσσει
<χελώνη>· τὸ ὑποπόδιον. καὶ (νόμισμα) Πελοποννησιακόν. καὶ ἡ τρόπις

τῆς νεὼς διὰ τὸ ἐπικαμπές

<χελωνίας>· ἡ ποικίλη κανθαρίς
<χελωνίδος>· οὐδὸς τῆς θύρας τῆς σκηνῆς
<χελωνός>· τὴν θαλασσίαν χελώνην οὕτω λέγουσί τινες, ὣς τὴν ἀράχνην

ἄραχνον

<χελωνοφάγοι>· ἀετοί τινες
<χεννίον>· ὀρνιθάριόν τι κατ' Αἴγυπτον ταριχευόμενον. καὶ εἶδος ἰχθύος
[<χέραβος>· χάσμα γῆς]
[<χεράδες>· αἱ τῶν χειμάῤῥων ποταμῶν λιθώδεις ἀθροίσεις]
<χέραδος>· ἡ μετ' ὀστράκων καὶ λίθων ὕλη
[<χεράς>· τὸ ἀπὸ θαλάσσης καὶ ποταμῶν λιθῶδες. ἢ ὁ σωρὸς τῶν λίθων]
[<χερδαμός>· λίθος πληρῶν τὴν χεῖρα]
<χερεῖον>· χείρονα. ἐλάττονα. χεῖρον
<χέρηϊ>· χείρονι, ἥττονι, ἢ ἥσσονι
<χέρμα>· ποίημα. χάλιξ
[<χερμάδιος>· χειροπλήθης λίθος. καὶ ὁ ἀκροβολισμός]
<χερμαδίῳ>· χειροπλήθει λίθῳ
[<χερμάδος>· λίθος πληρῶν χεῖρα]
<χερμάς>· λίθος χειροπλήθης, ὃν τῇ χειρὶ βαστάσαι καὶ ἀνελέσθαι δύ-

ναταί τις

<χερματιστής>· λίθος χειροπλήθης. καὶ δίσκος βακχεῖος
<χερνής>· πένης. λάτρις, χειροτέχνης, ὁ ἀπὸ χειρῶν ζῶν χειρόβιος ...

<χερνήτης· χέρνα> γὰρ ἡ πενία

<χερνῆτις>· ἡ ἀπὸ χειρῶν ζῶσα, πενιχρά, χήρα
<χέρνιβα>· τὸ ἐπιχεόμενον ταῖς χερσὶν ὕδωρ
<χερνιβ(ε)ῖον>· [τὸ ἁγνισθῆναι δι' ὕδατος ἔχοντος κριθὰς καὶ ἅλας
<χέρνιβος>· τοῦ προχεομένου ὕδατος
<χερνιψάμενος>· τὰς χεῖρας νιψάμενος
<χέῤῥον[α]>· τὴν χέρσον γῆν. Λάκωνες
<χεῤῥονησία γῆ>· ἡ ἐκ δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν ἔχουσα θάλασσαν
<χερσεύει>· Σοφοκλῆς Ἴωνι· <κείμενος μὲν βουστάδας αὐλὰς>

ἐπὶ χέρσου ἢ διὰ χειρῶν ἔχει, ἢ οὕτως ἐμβατεύει

<χερσεία>· ἐρημία
<χερσόνησος>· γῆ εἰς θάλασσαν ἐκνεύουσα, ἡ μήτε χέρσος, μήτε θά-

λασσα .....

<χέρσος>· ἡ ἔρημος γῆ καὶ τραχεῖα, καὶ πᾶσα γῆ ἄκαρπος καὶ ἀνέρ-
γαστος
<χερσωθήσονται>· ἐρημωθήσονται
<χερωίς>· εἶδος δρυός
<χεῦαι>· ἐπιχέαι, καταχῶσαι ἐπὶ τῶν τελευτώντων
<χευάμεναι>· περιβαλόμεναι
<χεύει>· ῥεῖ
<χεῦμα>· ῥεῦμα, ὕδωρ
<χεύμασι>· [προχόη. [ἡ ἐκ δεξιῶν καὶ ἀριστερῶν ἔχουσα θάλασσαν]
<χεύωσι>· χ[ε]ύσωσι, χώσωσιν
[<χῆ>· ἔθος. ἀπορία
<χηΐωνος>· οἶκος]
<χηλᾶς>· ῥάπτης, πλέκτης ἢ τροφεύς
<χηλεύει>· ῥάπτει, πλέκει
<χηλευ[μα]τὰ κράνη>· τὰ ῥαπτά, χηλὰς ἔχοντα ποιάς
<χηλή>· ὁπλή, ὄνυξ βοός. γνάθος
(*)<χηλεύσεις>· πλέξεις. <Χηλεύματα> γὰρ ἐλέγοντο οἷον ὀπήτια, οἷς

πλέκουσιν ἢ ῥάπτουσιν

<χήλινον>· πλεκτόν
<χηλοδευσεῖν>· ἀδολεσχεῖν. οἱ δὲ τρίβειν
<χηλός>· κιβωτός
<χηλῶι[ος]>· ὅμοιον
<χήλωμα>· γλυφίς
[<χηλώνη>· μηχανὴ πολέμου]
<χηλώτια>· αἱ ῥαφίδες τῶν δικτυοπλόκων
<χήμη>· χάσμη. χηραμ[β]ίς. λεία
<χην(ά)λοπες>· ὄρνεα ποιά. ὅπερ ἔνιοι <χηναλώπεκες
χῆνα ὀμνύειν>· ἔθος ἦν τὸ κατὰ τῶν τοιούτων ὀμνύειν τοῖς παλαιοῖς
<χήνημα>· καταμώκημα
<χηνῆσαι>· καταμωκήσασθαι
<χηνοβοσία>· χηνοβοσκία
<χηνύστρα>· αὐτὴν τὴν χάσμην. καὶ τὸ στραγγεύεσθαι
<χηνυστρᾶσθαι>· χα(ς)μᾶσθαι
<χηνυστ(ρ)εῖς>· βοᾷς, κέκραγας. ἐνίοτε στραγ(γ)εύῃ
<χήπτη>· ἐν σπάνει καὶ χρείᾳ ἐστίν
<χήρ>· ἐχῖνος
<χήρα>· ἡ μετὰ γάμον μὴ συνοικοῦσα ἀνδρί, ἡ τὸν ἄνδρα στερηθεῖσα

γυνή

<χῆραι>· αἱ μὴ ἔχουσαι ἄνδρας
<χηράμβη[ς]>· χηρῶν οἴκημα
<χηραμοί>· οἱ φωλεοὶ τῶν θηρίων, καὶ αἱ καταδύσεις, σπήλαια, καὶ

πέτραι κοῖλαι

*<χῆροι>· ἄνδρες μὴ ἔχοντες γυναῖκας
<χηραμύδες>· τὰ κοῖλα καὶ ἔχοντα κενώματα
<χήρατο>· ἐχάρη
<χηρεύει>· ἐνδεής ἐστιν, ἢ ἔρημος
<χηρήϊον οἶκον>· παρὰ Ἀντιμάχῳ τὸν ἄτεκνον
<χῆρον>· τὸν ὀρφανόν. ἢ ἐστερημένον, ἢ ἔρημον, καὶ χρείαν ἔχων τινός
<χηροπτάζουσα>· διὰ χειρὸς ἔχουσα
[<χηροσταί>· οἱ μακρόθεν κατὰ γένος, προσήκοντες δέ, καὶ οἱ χηρεύον-

τος τοῦ οἴκου τῶν ἀγχιστέων κληρονομούντων ......]

<χηρῶσαι>· ἐρημῶσαι
<χήρωσας>· χήραν (ε)ἴασας
<χήρωσε>· ἔξανδρον ἐποίησεν
<χηρωσταί>· οἱ μακρόθεν συγγενεῖς
<χήτεϊ>· στερήσει, ἐνδείᾳ, σπάνει
*<χήτει ἐνευναίων>· ἐνδείᾳ τῶν ἐγκοιμησομένων ἤτοι περιβολαίων
<χητεία>· χ[η]ρεία
<χῆτος>· ἔνδεια, στέρησις
<χθαμαλός>· ταπεινός. ἴσος, ὁμαλός. κοῖλος
<χθαμαλώτερος>· κατὰ σύγκρισιν
<χθές>· χθιζόν, ἐχθές
<χθεσιφωνῶν>· κακολογῶν
<χθιζά>· τὰ χθὲς καὶ πρώην
<χθιζά (τε) καὶ πρωϊζά>· χθὲς καὶ πρωΐ
<χθιζοί>· χθεσινοί
<χθιζός>· χθεσινός
<χθόα>· σῶμα
[<χ[θ]όϊνος> καὶ <χθόνιος>· γήϊνος, ἐπίγειος]
*<Χθόνιος Ζεύς>· ὁ Ἅιδης
<χθόνια>· ὑπόγεια. κεκρυμμένα. βαρέα. φοβερά. μεγάλα
*<χθονίην>· νεκρικεν
(*)<χθόνια λουτρά>· τὰ τοῖς νεκροῖς ἐπιφερόμενα. ἐκόμιζον γὰρ ἐπὶ

τοὺς τάφους λουτρά

<χθονήρεις>· χθονίους
<χθονίαν λώβαν>· ἀντὶ τοῦ μεγάλην ὕβριν, καὶ τὴν χθονὸς λώβην
<χθόνιον>· μέγα
<χθονίους Ἰναχίδας>· αὐτόχθονας καὶ οὐκ ἐπήλυδας
<χθονίων>· ἐπιγείων
<χθονόπαιδα Ὥραν>· καθ' ὃ ἐκ Γῆς αἱ Ὧραι τὰ φυόμενα, ὡς Ἡμέρα

Ἡλίου, καθ' ἱστορίαν

<χθονός>· γῆς
<χθών>· ἡ γῆ ἀπὸ τῆς χύσεως
<χιάζειν (καὶ) σιφνιάζειν>· ......
<χῖαι>· ὑποδήματος ἀνδρείου εἶδο[υ]ς
[<χιαρόν>· χλιαρόν, θερμόν]
<χιαστὶ τίλλειν>· ὡς τῶν Χίων κατεαγότων καὶ παρατιλλομένων
[<χιδά>· φρικτή]
<χιδαλέον>· τυφλόν. ἄγαμον. πεφρικός
<χίδαδον>· τὸ παιδίον
<χίδαι>· ἀντὶ τοῦ Κρῆτες
<χιδᾶν>· χ(ε)ιμάζεσθαι. δειλιᾶν
*<χίδρα>· στάχυες νεογενεῖς. ἢ τὰ ἐξ ὀσπρίων ἄλευρα. ἢ σῖτος νέος

φ(ρ)υττόμενος. ἢ τὰ ὀσπριώδη σπέρματα

<χίδρυ>· ὄνομα δειλόν
*<χίδρων>· νέων καρπῶν. καὶ θερμῶν
<χιλ[α]άγρα>· ζωύφιόν τι
<χιλίαρχος>· χιλίων ἄρχων
<χιλιοστή>· τέλος ἀπὸ τῆς θυσίας
<χιλός>· ἡ τροφή. καὶ <χιλὸν> τὸ αὐτό. καὶ χόρτος τῶν βοσκημάτων.

[καὶ τοῦτο ζήτει εἰς τὸ χιλωθῆναι χιλίας]

[<χεῖ>]
[<χειλεύει>]
<χιλοῦσθαι>· παχύνεσθαι. σιτίζεσθαι
<χιλ(.)ωθῆναι>· χιλίας δραχμὰς ζημιωθῆναι
<χιλωτήρ>· τὸ τοῖς ὑποζυγίοις ἀπὸ κορυφῆς ἐξαρτώμενον, ἐν ᾧ ἡ

τροφή

[<χιμαδίῳ>· ....... χειμῶνος
<χιμάζειν>· τὸν χειμῶνα διάγειν
<χιμάζω>· παραχειμάζω]
<Χίμαιρα>· τρίμορφον θηρίον, ὃ πρόσθεν μὲν λέων, μέσον δὲ χίμαιρα,

ὄπισθεν δὲ δράκων. φασὶν δὲ ἐν Λυκίᾳ γίνεσθαι ὡς κεφαλὴν μὲν λέοντος ἔμπροσθεν, καὶ ἀπὸ στόματος πῦρ ἀποπέμπον, ὄπισθεν δὲ δράκοντος ἔχον κεφαλήν

<χιμᾶν>· ῥιγοῦν
<Χιμαρίδαι>· γένος τι Ἀθήνησιν
<χίμαροι>· αἶγες χειμέριαι, ἢ τράγοι, ἢ ἔριφοι. [ῥύακες, ποταμοὶ ἐξ

ὄμβρων]

<χίμετλον>· τὸ ἐν χειμῶνι γενόμενον ἕλκος ὑπὸ ψύχους
[<χειμαίῤῥαν>· αἶγαν ἀγρίαν]
<Χίοις>· τὰ ἀγαθὰ εὔχεσθαι Ἀθήνησιν ἱστορεῖ τὸν κήρυκα
<χιονέα>· λευκά[ν]. ἢ φωτώδη
<χιονίζει>· λευκαίνει
<Χῖον [ὁ] ἐκ Λακαίνης>· ἐκ κύλικος Λακαίνης οἶνον
<χιονολόφον>· τὸ ἀποταμῆναι τῆς κεφαλῆς τὸ μέσον
<χίραι>· αἱ ἐν ταῖς πτέρναις ῥαγάδες
<χιραλέους>· τοὺς πόδας κατειργασμένους
<χιτών>· ἐσθής, θώραξ, ἱμάτιον ἀνδρικόν
[<χιωνοθήσονται>· λευκανθήσονται. λαμπρυνθήσονται]
<χλαβόν>· εὐτραφές
<χλαῖνα>· χλανίς, ἢ ἱμάτιον χειμερινόν, ἀπὸ τοῦ <χλιαίνειν>, ὅ ἐστι

θερμαίνειν

*<χλανίαι>· περιβολαί
*<χλανίτιδες>· αἱ ὅρμοι παρθένων
<χλαμυρίς>· πόα, ὁ κυρίως βρόμος
<χλαμύς>· πορφύρα ἢ χιτών
*<χλαμός>· χλαῖνα
*<χλαμυραί>· τρυφῶσαι. γρυπῶσαι
<χλανίδες>· λεπτὰ ἱμάτια
<χλανίδιον>· ἱμάτιον λεπτόν
<χλάνος>· τὸ περὶ τοὺς τραχήλους δάσος
<χλαρόν>· κόχλαξ
<χλαρά>· ψαιστὰ ἐν ἐλαίῳ
<χλαρόν>· ῥυπαρόν. λεπτόν. τρυχαλέον. ὠχρόν
<χλαρόν>· ἐλαιηρὸς κώθων
<χλεμερόν>· χλιαρόν. θερμόν
<χλεμύρα>· χλοανθοῦντα
*<χλεαίεται>· θερμαίνεται
<χλευάζει>· ἐμπαίζει, γελᾷ
*<χλεύη>· γέλως
<χλευασμός>· ἐμπαιγμός
<χλευδόν>· χύδην. σωρηδόν. πληθύοντα
<χλῆδος>· ὁ σωρὸς τῶν λίθων
*<χλήδης>· σπάδων, θλαδίας, εὐνοῦχος
<χλιδᾷ>· φρίκη, ῥῖγος. τρυφᾷ
<χλιδαί>· ἀγλαΐσματα, τρυφαί
<χλιδανή>· τρυφηλή
<χλιδανόν>· τρυφερὸν ὁμοίως
<χλιδή>· τρυφή. ἱμάτιον χειμερινόν
<χλιδός>· σακκοπάθνιον
<χλίδωνες>· κόσμος ὃν αἱ γυναῖκες περὶ τοῖς βραχίοσιν εἰώθασι φορεῖν

καὶ τοὺς τραχήλους

<χλιδωνό[ς]πουν>· χλίδωνας περὶ τοὺς πόδας ἔχοντα[ς], τουτέστι

περισκελίδας

<χλιδώσαις>· τρυφώσαις
<χλίει>· θρύπτει
<χλιερόν>· τὸ ἔνθερμον
<χλιήνας>· χλιάνας
<χλιοῦται>· σχίζεται
<χλόα>· βοτάνη
<χλοάζει>· ἀνθηρός ἐστιν, ἀνθηρεύεται
<χλοάζεσθαι>· γαστρίζεσθαι
<χλοανθεῖν>· χλωρὸν ἀνθεῖν
[<χλοάνοις>· τοῖς κοιλώμασιν, ἐν οἷς ἀναχεῖται τὰ χωνευόμενα]
<χλοάσουσι>· βλαστήσουσιν
<χλόδη>· ἔκλυσις καὶ μαλακία
<χλοερόν>· χλωρόν. χεαρόν. ὠχρόν. νέον. ἁπαλόν
<χλόη>· βοτάνη. φύλλα
<χλοιά>· ἑορτὴ ἀπὸ τῶν κάλπων
<χλοιδᾶν>· διέλκεσθαι καὶ τρυφᾶν
<χλοιδέσκουσαι>· γαστρίζουσαι
<χλοιδῶσι>· θρύπτονται
<χλόος>· χλωρίασις, ὠχρότης
<χλοσσός>· ἰχθῦς ὑπὸ Ἰώνων
<χλουνάζειν>· κινύρεσθαι
<χλοῦναι>· λωποδύται, οἱ τῇ χλόῃ εὐναζόμενοι
<χλούνην>· τὸν τῇ χλόῃ εὐναζόμενον
<χλουνός>· χρυσός
<χλοῦς>· ὠχρότης
<χλωραί>· συκαῖ
*<χλωρός>· τυρός
<χλωρεύς>· ὀρνιθάριον χλωρόν
<χλωρηῒς ἀηδών>· ἤτοι ἀπὸ τοῦ χρώματος ἡ χλωρά. ἢ διὰ τὸ ἐπὶ

χλωρῶν καθέζεσθαι δένδρων. ἢ ἀπὸ Χλωρίδος τὸ γένος ἔχουσα

<χλωροί>· οἱ φάσηλοι. μήποτε δὲ <ὦχροι> γραπτέον
<χλωροκυρτίδες>· εἶδος καρίδων
<χλωρόν>· ὑγρόν. δεινόν, χαλεπόν
<χλωρὸν δέος>· τὸ χλωροποιόν. τοιοῦτος γὰρ ὁ φόβος, χλωριάσεως

ποιητικός

<χλωρόν τε καὶ βλέπον(τα)>· ἀντὶ τοῦ ζῶντα
<χλωρὸν τυρόν>· ἁπαλόν
<χλωρός>· ὠχρός
<χλωρῷ πέδῳ>· νεαρῷ
[<χμαίνει>· ἱμείρει]
[<χλιάσαι>· φονεῦσαι]
<χναύει>· λαμβάνει. κνίζει
<χναύεται>· περικνίζεται. λαμβάνει
<χναῦμα>· τὸ βρῶμα
<χναύματα>· τὰ βρώματα. καὶ τὰ τῶν κρεῶν ἀπανθρακίσματα
<χναύων>· περικνίζων. περιτίλλων
[<χνεμύρεται>· κισύρεται]
*<χνισμός>· νῆστις
<χνιαρωτέρα>· χνοω(δες)τέρα
<χνίει>· ψακάζει. θρύττει
<χνόαι>· αἱ χοινικίδες, αἱ τοῦ ἄξονος σύριγγες
<χνόην>· τὸν τῶν ποδῶν ψόφον
<χνόο(ς)>· ὁ χνοῦ(ς) τοῦ γεν(ε)ιᾶν ἀρξαμένου
<χνόος>· ξυσμός. ψόφος, φθόγγος
<χνοῦς>· τὰ λεπτὰ τῶν ἀχύρων
<χοᾶ>· χοῦν. μέτρον ὑγρῶν
<χοαί[ξ]>· θυσίαι. καὶ τὸ μελίκρατον. καὶ ἔλαιον
<χοανεῦσαι>· χωνεῦσαι
<χοάνη>· χώνη, τύπος, εἰς ὃν μεταχεῖται τὸ χωνευόμενον
<χοάνοις>· τοῖς φυσητῆρσι, ταῖς χώναις, καὶ κοιλώμασιν, εἰς ἃ ἐγχεῖται

τὸ χωνευόμενον, ἢ τοῖς πηλίνοις τύποις

<χοάρβηνα>· τὰ γράμματα
<χοάς>· τὰς σπονδὰς τῶν νεκρῶν
<χοᾶσθαι>· καυχᾶσθαι
<χοάς[ς]ομαι>· ἐπίξομαι
<Χοάσπης>· ποταμὸς Ἰνδίας
<χοδιτεύειν>· ἀποπατεῖν
<χόδανον>· τὴν ἕδραν
<χόες>· χῶναι
<χοΐ>· χώματι
[<χόϊνον>· ποτήριον χαλκοῦν]
<χοΐας>· τὸ ἀθροῖσθαι
<χοϊκός>· πήλινος, γήϊνος
<χοίνικες>· αἱ βαθεῖαι πέδαι. καὶ αἱ ἀπὸ μέρους τροφαί
<χοινίκη>· τοῦ τροχοῦ ἐν ᾧ στρέφεται ὁ ἄξων
<χοῖνιξ>· μέτρον τι. καὶ πέδη. καὶ νάρθηξ
<χοιράδες>· αἱ ἐγκείμεναι πέτραι. καὶ πάθος τι δεινόν
<χοιρίημα>· τὸ χοιρίδιον
<χοιρῖναι>· αἱ θαλάσσιαι ψῆφοι
<χοιρογρύλλιον>· ὁ ἐχῖνος
<χοιροκομεῖον>· λεπτόν τι πλεκτὸν ὡς ὀρνι(θ)οτροφεῖον
*<χοῖροι>· ὁμοίως. ἢ καὶ αὐτὰ τὰ ζῶα οἱ χοῖροι
<χοῖρος>· χοιρόσακα, μηχάνημά τι οὕτως ἐκαλεῖτο
<χοιροσφάγος>· θύτης
<χοιροτροφεῖον>· περίζωμα γυναικεῖον. καὶ συφεόν
<χοιροφόρημα>· χοιρίδιον
<χολάδες>· τὰ ἔντερα ἀπὸ τοῦ κεχαλάσθαι
<χολαδία>· τὸ σχολάζειν
[<χολάοντα>· ἀνθοῦντα]
<Χολαργῆς>· δῆμος φυλῆς Ἀκαμαντίδος
<Χολάς>· ἑορτὴ Διονύσου
<χολέρα>· ἔκ(κ)ρισις κάτωθεν διὰ γαστρός, καὶ ἄνωθεν διὰ στόματος,

ἐμετός

[<χολεσέμεν>· ὀργισθησόμεθα]
<χολέρα>· σωλήν, δι' οὗ τὸ ὕδωρ ἀπὸ τῶν κεράμων φ(έρ)εται ἐξακον-

τιζόμενον

<χολή>· μανία πικρά
<χόλικες>· αἱ παχύταται κοιλίαι. οἱ δὲ τὰ τῆς κοιλίας γράμματα
<χόλιξι>· κοιλίαις
<χολόβαφα>· τὰ χρυσῷ ἐμφερῶς βεβαμμένα
<χολοβάφι(ν)ον>· τοῦτο λέγεται ἅμα μέν, ὅτι τὰ φαῦλα βαφέντα χολῇ

βάπτεται, ἅμα δὲ τὰ χρυσῷ ἐμφερῶς βεβαμμένα

<χολόεν>· πικρόν, χολοποιόν
<χόλος>· ὀργή. ἐπιμονή. καὶ ἡ τῆς χολῆς διάθεσις
<χολοῦται>· πικραίνεται, θυμοῦται
<χολωθείς>· ὀργισθείς, εἰς χόλον ἀχθείς
<χονδράς>· χορδάς
<χονδρίον>· πίναξ. κέραμος
<χονδρεύει>· σεμίδαλιν ποιεῖ
<χονδρίλη>· ἄγριόν τι λάχανον
<χονδρίτης>· σεμίδαλις
<χονδριτῶν>· παχεῖα σεμίδαλις .....
<χονδροκοπ(ε)ῖα>· μύλων ὅπου ὁ χόνδρος κόπτεται
<χόνδρον>· σεμίδαλιν μεμιγμένην ὡς πλακοῦντα
<χόνδρος>· τραγανός. οὗτος ὁ ἅλιξ. ἢ παχύς, ἢ μωρός
<χόνδροι ἁλῶν>· παχεῖς ἅλες
<χόν(ν)ος>· ποτήριον χάλκε[ῖ]ον
<χοραγ(ε)ίων>· διδασκαλείων
<χοραγός>· διδάσκαλος. ἔξαρχος
<χορδαψός>· πάθος ἐντέρων
<χορδή>· νευρὰ κιθάρας
<χορδεῦσαι>· κακοποιῆσαι. τεμεῖν
<χορεῖον>· [διδασκαλεῖον. καὶ βωμός τις.] καὶ αὔλημά τι. καὶ μέρος

τι [<χωρίον>· καὶ τὸ κάλυμμα τὸ συγγενόμενον ἐκ τῆς κοιλίας]

<χορεύει>· μελῳδεῖ. βακχεύει. ὀρχεῖται
<χορηγία>· δόσις
<χορηγεῖ>· παρέχει, δίδωσιν
<χορηγόν>· παιδίον
<χορηγός>· διδάσκαλος. καὶ ὁ ἐπιδούς τι τῶν ἰδίων. τοῦ χοροῦ ἐξάρχων
<χόρια>· τὰ τῶν ἀρνῶν καὶ ἐρίφων ἀγγεῖα. ἄλλοι τὰ μέλιτος καὶ γά-

λακτος γενόμενα βρώματα

<Χορίλα Ἐκφαντίδες>· Κρατῖνος τὸν Ἐκφάντιδος οὕτως εἶπεν, αὐτὸν

τὸν Χορίλλον

<χορὸν δίδωμι>· παροιμία ἐπὶ τῶν σκώμμασι νικώντων
<χορός>· κύκλος. στέφανος
<χοροστασία>· χορός
<χοροστατῶν>· χοροῦ κατάρχων
<χοροῦ ἡγεῖται>· χορὸν τρέφει
<χορταῖος>· δασὺς χιτών, οἷος τῶν Σειληνῶν
<χορταιόβαμος>· ὁ Σειληνός
<χορταιοβάμων>· χορταῖον τὸ ἔνδυμα τοῦ Σειληνοῦ
<χόρτον οὐρανοῦ>· τὸ περιόρισμα
<χόρτος>· ὁ συνήθης. καὶ ὁ περίβολος τῆς αὐλῆς, ὡς τό·

αὐλῆς ἐν χόρτῳ οἱ δὲ εὐρυχωρίαν. δηλοῖ δὲ καὶ χώραν. καὶ χόρτασμα. καὶ τὸν ὅρον τὸν ἐκ γαίων, ὡς ἐν τῷ· σύγχορταναίω πεδία

<χορῷ καλή>· καλῶς χορεύουσα
<χοῦαι>· αἱ κατὰ ἀγροικίαν ἐπαγγηλίαι
<χουμόν>· χυλόν
<χοῦς>· ἄνθρωπος. καὶ τὸ ἐπιβαλλόμενον τῷ ὀρόφῳ. χῶμα. καὶ μέτρον

κοτυλῶν. καὶ ἐρ(ε)ίπιον

[<χοώμενος>· λυπούμενος. ὀργιζόμενος]
<χρᾷ>· χρῄζει. θεσπίζει
[<χραίει>· κελεύει]
<χραίνει>· μολύνει. σαίνει. χρίει
[<χραιματίσαι>· κρᾶξαι ὡς ἵππος]
[<χραιματισμός>· ἡ τῶν ἵππων φωνή]
<χραίνειν>· μολύνειν. σαίνειν. χρίειν. μιαίνειν, ῥυπαίνειν
<χραισμεῖν>· βοηθεῖν
<χραισμῆσαι>· βοηθῆσαι
<χραισμήσουσι>· βοηθήσουσιν
<χραισμῶσι>· βοηθῶσιν
<χρᾷν>· χρῄζειν. μαντεύεσθαι. καὶ τὰ ὅμοια
[<χαραμβαλιαστύς>· γέλως ὁ μετὰ παιδιᾶς]
[<χραμαδοῖλαι>· γελῶναι. καὶ αἱ νωθρόταται τῶν κυνῶν. οἱ δὲ τοὺς

κοχλίας]

<χρᾶναι>· χρῶσαι. καὶ τὰ ὅμοια
<χράνας>· μιάνας
<χρανθείς>· μιανθείς
<χρανιεῖσθαι>· χραν(θ)ήσεσθαι. ἐπικαυθήσεσθαι
<χρᾶται>· μολύνεται, καὶ τὰ τοιαῦτα. ἢ χρῆται
<χραῦσαι>· καταξύσαι. χρᾶναι. σκιάσαι. γράψαι. ἐπιτυχεῖν
<χραύσῃ>· καταξύσῃ. πλήξῃ
<χραῦσις>· ἄγκυρα μονόβολος
<χρέα>· δάνεια. μαντεύματα
[<χρεῖ>· δεῖ]
*<χρεῖαι>· ἔνδει[ν]αι
<χρεαγωγός>· ὁ ὑπὲρ ἑτέρου τὸν ὀφειλέτην ἄγων
*<χρέος>· ὄφλημα. χρεία
<χρει.>, τὴν ἔνδειαν. [ποτὲ δὲ καὶ τῷ χρέει
<χρειώ>· χρέα. χρεία
<χρείων>· χρησμῳδῶν, χρησμολογῶν
<χρείως>· δέησις
<χρεῖος>· ὀφείλημα, χρέος
<χρεμέδα>· ἡγῆ ὡς Καλλίμαχος
<χρεμετίζει>· κιχλίζει ὡς ἵππος
<Χρεμετίς>· ὄνομα ποταμοῦ
<χρεμετισμός>· ἡ φωνὴ τῶν ἵππων
<χρεμετᾷ>· ἠχεῖ
<χρεμίς>· χρεμετίς
<χρεμύς>· ὁ ὀνίσκος ἰχθῦς
<χρεμψιθέατρον>· οἱ εἰσιόντες εἰς θέατρον .....
<χρέοντες>· προφητεύοντες
<χρεολυτήσων>· χρεοδοτήσων
<χρεῦμα>· ῥεῦμα
<χρεώ>· χρεία. ἢ τὸ εἱμαρμένον. ἢ τὸ ὀφειλόμενον
<χρεώμενος>· χρώμενος
<χρεῶν>· ὀφειλομένων. ἢ χρησμολόγων
<χρεῶν ἀποκοπαί>· ὅταν τὰ ὑπὸ τῶν πενήτων ὀφειλόμενα τοῖς πλου-

σίοις ἀκυρῆται

<χρέως>· χρέος, ὄφλημα
<χρεωφειλέτης>· ὁ τὸ χρῆμα ὀφείλων
<χρή>· δεῖ, πρέπει, καθήκει. χρησμῳδεῖ
<χρήδανα>· τὰ ὅπλα τοῦ ἱστοῦ
*<χρῆμα>· πρᾶγμα. πλοῦτος, οὐσία. λῆμμα
*<χρήματα>· οἷς τις δύναται χρῆσθαι. κτήματα. βοσκήματα
<χρήϊα>· πενία. ἢ χρήματα
<χρηΐζοντα>· ἐνδεόμενα, χρειώδη, χρείαν ἔχοντα
<χρῆϊς>· πονηρός
<χρηματιεῖ>· ποιεῖ
<χρηματίζει>· ἀποκρίνεται. λαλεῖ. πράττει. χρήματα συλλέγει
<χρηματίσασθαι>· πραγματεύσασθαι
*<χρηματισμός>· ὀπτασία(ς) νομοθεσία
[<χρήμπτει>· ἐγγίζει
<χρημφθῆναι>· προσπελάσαι, ἐγγίσαι. ἐνορμῆσαι]
<χρῆναι>· δέον εἶναι
<χρῇς>· θέλεις. χρῄζεις
<χρῆσαι>· θεσπίσαι
<χρῆσθαι>· καυχᾶσθαι. πράττειν. προσφέρεσθαι, χρησμῷ χρῆσθαι
<χρησθήσεται>· χρησιμεύσει
*<χρησμός>· τιμωρία
<χρῆσις>· ἐνέργεια
<χρησμολογεῖ>· προφητεύει, μαντεύεται
<χρησμόν>· κλῃδόνα
<χρησμός>· προφητεία, πρόῤῥησις. ὁ παρὰ θεοῦ διδόμενος λόγος. ἢ

μαντεία

<χρησμῴδημα>· τὰ αὐτά
<χρησμῳδία>· μάντευμα, μαντεία, προλεγόμενον
<χρησμῳδούμενα>· τὰ αὐτά
<χρηστὰ ποιεῖν>· τὸν ὑπὲρ ἑτέρου ὀφείλοντα
<χρήστης>· ὀφειλέτης. ὁ μάντις. καὶ ὁ δανειστής
<χρηστήριον>· μαντεῖον
<χρηστοί>· οἱ καταδεδικασμένοι. χρήσιμοι
<χρηστός>· χρήσιμος
<χρηστῶν>· χρησίμων
<χρήστωρ>· μάντις
<χρῆται>· χρᾶται
<χρῖ>· χρίει
[<χρία>· μυρμήκων κοίτη]
<χρί(μ)πτεσθαι>· ἐρείδειν. ἐγγίζειν. ἐκπίπτειν. στηρίζεσθαι. ἐκβαλεῖν.

ἀλείφειν. προσπελάζειν

<χρίμπτεται>· προσεγγίζει, καὶ τὰ ὅμοια
<χριμφθῆναι>· ἐμπελασθῆναι. ἐκριφῆναι. ἀνορμῆσαι
<χρίμψαι>· πελάσαι
<χρόα>· τὸ σῶμα. ἢ χρῶτα
<χροανθές>· εὐφεγγές
<χροΐ>· σώματι. ἐπιφανείᾳ
<χροιά>· ἐπιφάνεια
<χροϊζόμενον>· λαμπρυνόμενον
<χρόμαδος>· κρότος, ψόφος
<χρόμη>· φρυαγμός. ὁρμή. θράσος
<χρόμις>· εἶδος ἰχθύος
<Χρόμιος>· ὄνομα κύριον
<χρόμοις>· χρεμετισμοῖς
<χρόμος>· ψύχος. ψόφος ποιός. οἱ δὲ χρεμετισμός
<χρονίζει>· διατρίβει
<χρόνιον>· ἀρχαῖον. ἢ μετὰ πολὺν χρόνον
<χρονιώτερον>· ὑπερχρονίζον
<χρόος>· χρώς, καὶ τὸ <εις> ἀπὸ τοῦ σώματος διῆλθεν
[<χροσάμενος>· τοῦ σώματος κορεσθείς]
<χροὸς ἆσαι>· τοῦ χρωτὸς κορέσαι
<χροιά>· μακρά
<χρυνάζει>· καλεῖ
<χρυσαΐζεται>· κοσμεῖται
<χρυσαλλίς>· ζῶόν τι. οἱ δὲ τὴν ἀπὸ τῆς κάμπης γινομένην χρυσαλλίδα

λέγουσιν

<χρυσαμοιβός>· ἀργυρογνώμων
<χρυσάμπυκας>· χρυσοχαλίνους. χρυσομίτρους
<χρυσάμπυκες>· χρυσόδεσμοι
<χρυσάμπυκος>· χρυσοδέσμου. χρυσοχαλίνου. οἱ δὲ χρυσοῦς δεσμοὺς

ἔχοντος περὶ τὴν ἄμπυκα, ὅ ἐστιν ἡ τῶν τριχῶν εἰς τὸ ἄνω ἀνά- ληψις

<χρυσάνθεμον>· πόα. ἢ καὶ <χρυσάνθιμον>
<χρυσάορον>· χρυσο(ῦ)ν ξίφος ἔχοντα
<χρυσαόρου>· χρυς(οῦν) ἄορ ἔχοντος, ὅ ἐστι φάσγανον, μάχαιρα(ν),

σπάθην

[<χρυσατήρια>· τὰ χωρία εἰς ἃ φοιτῶντες ἐλάμβανον ἱερεῖα καὶ

χρησμούς]

<χρυσαυγοῦντα>· ἀστράπτοντα, ἡ στίλβοντα
<χρυσάωρ>· χρυσόηλ[ι]ος. χρυσοκίθαρις. ἢ καλλιόμιλος
[<χρυσέντευκτος>· ἐκ χρυσοῦ κατεσκευασμένος]
<χρύς(ε)ο(ν) σκῆπτρον ἔχων>· ἀντὶ τοῦ αὐτὸς ὁ Τειρεσίας, περι-

φραστικῶς

<χρυσεοπή(νητος)>· ἡ διὰ χρυσοῦ εἰργασμένη
<χρυσέῳ>· τῷ χρυσῷ. ἢ λαμπρῷ
<χρυσῆ>· ἐπὶ τῆς Ἀφροδίτης
<χρυσηλάκατος>· καλλίτοξος· <ἠλακάτη> γὰρ ὁ τοξικὸς κάλαμος
<χρυσήλατος>· χρυσῷ ἐληλασμένος καὶ κατεσκευασμένος
<χρυσήνιος>· χρυσᾶς ἡνίας ἔχων. οἱ δὲ καλάς. ἢ καλλίδιφρος
<χρυσῆς Ἀφροδίτης>· τῆς καλῆς
<χρυσία>· ὁ χρυσός
[<χρυσίδα>· τὴν χρυσῆν φιάλην]
[<χρυσοπήνη>· τὴν διὰ χρυσοῦ εἰργασμένην]
*<χρῶ>· μολυσμῷ
<χρυσίς>· ποτήριον. οἱ δὲ φιάλη χρυσῆ
<χρυσίον>· τὸ τῶν παιδίων αἰδοῖον
<χρυσῖτις λίθος>· ἡ καλουμένη βάσανος ἢ Λυδία
<χρυσοκόλλα>· βρῶμά τι ἐκ λινοσπέρμου καὶ μέλιτος. καὶ χρῶμά τι

χλωρόν

<χρυσοκόλ(λ)ητος σφραγίς>· χρυσοδακτύλιος
<χρυσόλοφοι δράκοντες>· χρυσόλοποι. χρυσᾶς λεπίδας ἔχοντες
<χρυσορανίς>· ἡ χέρνιψ ἀπὸ τοῦ χρυσὸν ἔχειν
*<χρυσόθρονος>· καλλίθρονος
*<χρυσόρ(ρ)απις>· ὁ Ἑρμῆς· ἀπὸ τῆς ῥάβδου καλομήχανος
<χρυσοραγές>· χρυσοβαφές
<χρυσορ(ρ)αγὲς ἔρνος>· ἀπεῤῥηγμένον ἢ ἀπεστραμμένον ἀπὸ τοῦ

δένδρου

<χρυσότευκτος>· ἐκ χρυσίου κατασκευασθείς
<χρυσοτόρευτα>· χρυσόγλυφα
<χρυσοῦς>· Πολέμαρχός φησι δύνασθαι τὸν χρυσοῦν παρὰ τοῖς Ἀττι-

κοῖς δραχμὰς δύο, τὴν δὲ τοῦ χρυσοῦ δραχμὴν νομίσματος ἀργυρίου δραχμὰς δέκα. μνᾶς δὲ λέγεσθαι τοὺς πέντε χρυσοῦς

<Χρύσω>· δαίμων
<χρώζει>· προσάπτει. ψηλαφᾷ
<χρῶμα>· φρυαγμός. ὁρμή. θράσος. καὶ παρὰ τοῖς μουσικοῖς χροιά
<χρωματισθεὶς εὐθὺς ἐξ εὐνῆς φόνῳ>· ἀντὶ τοῦ χρωτισθείς
<χρῶσαι>· χρωματίσαι. μολῦναι
*<χρώσω σῶμα>· μολυνῶ σῶμα
*<χρωσθῆναι>· μολύνεσθαι
<χρώσειν>· μολυνεῖν
*<χρὼς ζῶν>· σῶμα ζῶν
*<χρῶμαι>· μολύνομαι
<χρωτός>· σώματος
<χύδην>· κεχυμένως, ἀθρόως. εἰκῆ. σωρηδόν, δαψιλῶς
<χυλός>· πεμμάτων ὑγρῶν ἐκπίεσμα
<χύμα>· ῥεῦμα. πλῆθος
<χύματα>· τὰ ἐπὶ τοῖς τάφοις χεόμενα
<χυμοί>· γεύσεις
<χυμός>· σίελος. [ἢ τάφου χῶμα
<χυμῶν>· πηγμάτων ὑγρῶν]
<χύνιν>· τὴν χεῖρα
<χύντο>· ἐξεχύθησαν
<χύῤῥα>· οὕτως εἰώθασι ταῖς ὑσὶν ἐπιφθέγγεσθαι
<χυῤῥάβιο>· δεσμοὶ συῶν
<χύῤῥαβος>· ὄρνις τις ποιός
<χυῤῥοίδια>· τὰ ζῶα τὰ χυ<οι>ῤῥοίδια
<χυῤῥ(ε)ῖον>· στρεπτόν, ᾧ δεσμεύουσι τοὺς χοίρους. ἔστι δὲ ξύλινον
*<χυρβιάσαι>· σκιρτῆσαι
<χυτά>· χωστά
<χυτή>· χωστή
<χυτή>· ἡ ἐπὶ τοῦ τύμβου χων(ν)υμένη γῆ
(*)<χυτοί· οἱ τῷ δικτύῳ τῶν ἰχθύων περιφερόμενοι>
<χυτόν>· χωστόν. καὶ τὸ χῶμα. καὶ ὁ ξεστὸς λίθος
<χύτλα>· τὰ μετ' ἐλαίου καὶ ὕδατος ἀλείμματα
<χυτλάζει>· κλυδάζεται
<χύτλα>· τὸ ἐφ' ὕδατος ἔλαιον. καὶ εἶδός τι μαντείας [ω] δι' ὕδατος

καὶ ἐλαίου

<χυτλάσαι>· τρυφῆσαι. διαχέαι, ὑγρᾶναι
<χύτλασον>· ὕγρα[ι]νον
<χυτλὸς δὲ κράτος ὁ κοσεύσκιος παρῆν>· ἐσπαρμένος εἰκῆ καὶ

οὐκ ἐν τάξει μένουσιν

<χυτλῶσαι>· μετ' ἐλαίου λούσασθαι
<χυτλώσαιτο>· ἀλείψαιτο μετὰ τὸ λούσασθαι
<χύτραι>· τὰ χυτροπώλια
<χύτραις λημᾶν>· μεγάλαις τισὶ ..... κωλύεσθαι βλέπειν, καὶ λίαν

λημᾶν

<χυτρεοῦν>· ὀστράκινον
<χυτρεῖα>· τὰ τῶν χυτρῶν ὀστράκια
<χυτρίδιον>· μέτρον τι
*<χυτρίου>· τοῦ κρανίου
<χυτρίνδα>· παιδιᾶς εἶδος τοιαύτης· καθέζεταί τις ἐν μέσῳ. εἶτα κύκλῳ

περιτρέχοντες οἱ παῖδες περὶ τὸν καθεζόμενον, ποιοῦσιν αὐτὸν περι- στρέφεσθαι, ἕως ἅψηταί τινος τύπτοντος αὐτόν· εἶτα καθέζεται ὁ ληφθείς

*<χυτρίζειν>· ἐν χύτρᾳ (ἐκ)τιθέναι
<χυτρῖνοι>· τὰ κοῖλα τῆς γῆς, δι' ὧν αἱ πηγαὶ ἀνίενται
<χυτρισμός>· ἡ τῶν βρεφῶν ἐν ταῖς χύτραις ἔκθεσις
<χώεσθαι>· συγχεῖσθαι. χολοῦσθαι
<χώεται>· θυμοῦται. μέμφεται. ὀνειδίζεται. χολοῦται, καὶ τὰ ὅμοια
<χωΐδα>· τροφὴν
<χωλάβει>· θορυβεῖ
<χωλεύει>· νοσεῖ. σκάζει
[<χωλότοισιν>· ὀργίλοις]
[<χωλοθείς>· ὀργισθείς]
<χώλοθρον>· ἡ κοιλασία
<χῶμα>· ὕψωμα γῆς, ὄχθη
<χωματεπέκτης>· τοῖς χώμασιν ἐπικείμενος
<χωνευτήριον>· χων(ε)ῖον
*<χῶμος>· χῶμα, σωρός.
<Χωνήν>· τὴν Ἰταλίαν οὕτως πάλαι ἔλεγον, ὥς φησιν Ἀντίοχος ὁ Ξε-

νόφα... ἐν τῷ περὶ Ἰταλίας

<χῶνος>· βουνός. [τόπος.] βόθυνος
<χωόμενος>· λυπούμενος. ὀργιζόμενος, χολούμενος. συγχεόμενος
<χώρει>· πορεύου
<χωρεῖν>· ἀπελθεῖν
<χώρησαν>· ἀνεχώρησαν
<χωρήσαντα>· καταβληθέντα. ὁρμήσαντα
[<χωριάζεσθαι>· λέγειν]
<χωρίον>· δοχεῖον. κόπτρον. [καὶ ὄρνις ποιός]
[<χωριαμός>· κίστη.]
<χωρίς>· δίχα. ἰδιαζόντως
<χωρίτης>· ἀγρότης, ἄγροικ[τ]ος. ἄλλοι τὸν ὁδηγόν
<χωροβατεῖ>· ἐν τῇ χώρᾳ περιπατεῖ
[<χωρονομεῖ>· ὀργίζεται]
<χῶρος>· τόπος, ἀγρός. ἄν(εμ)ος. ἢ χωρίον
<χωσάμενος>· χολωσάμενος
<χώσασθαι>· συγχυθῆναι, ὀργισθῆναι. λυπηθῆναι
<χωσθῆναι>· τὰ αὐτά